Home Gry na PC Resident Evil 2 | RECENZJA | Xbox One X 4K HDR (analiza)
Resident Evil 2 | RECENZJA | Xbox One X 4K HDR (analiza)

Resident Evil 2 | RECENZJA | Xbox One X 4K HDR (analiza)

2.60K
2

Po niemal 21 latach wracamy do Raccoon City. Resident Evil 2 to coś więcej niż tylko ta sama historia opowiedziana na nowo. Zapraszamy do naszej recenzji by zobaczyć jak daleko sięgnęły zmiany – tak wizualne, jak i w samej rozgrywce.

Wstęp

Resident Evil 2

A mówią, że to kobiety mają obsesję na temat ważnych dat. Jednak powieść „Wierność w stereo” Nicka Hornby’ego oraz własne życie geeka nauczyły mnie czego innego. 28 lipca 1998, przeddzień moich 12. urodzin. Wtedy właśnie zaopatrzyłem się w PlayStation z Resident Evil 2. W wersji niemieckiej. Całe jednak szczęście była to tylko lokalizacja z napisami a nie głosami. Być może nie miałbym takich świetnych wspomnień, jak wszyscy. Ale jednak mam i dlatego też byłem niesamowicie podekscytowany remake’em Resident Evil 2. Tym bardziej, że Capcom już 18 lat temu pokazał jak się powinno się podchodzić do starych gier w nowym świetle przy okazji pierwszego Resident Evil, dzięki któremu zresztą sięgnąłem po GameCube.

Kampania single-player / rozgrywka

Resident Evil 2 jest wzorowym przykładem tego jak redefiniować stare konwencje we współczesnych czasach. Jeśli rozbijemy to na czynniki pierwsze to wyjdzie nam ujęcie akcji z Resident Evil 4 przy użyciu silniku graficznego (UI i menusów także) Resident Evil 7 a także mechanik z remake’u jedynki wraz z nowoczesną animacją i bardzo responsywnym poruszaniem się. A jednak efekt końcowy to coś więcej niż tylko odświeżenie oryginału. To pełnoprawna gra, która jest moim zdaniem antidotum na wiele bolączek współczesnych produkcji AAA.

Resident Evil 2

Remake, tak jak oryginał podzielony jest na cztery scenariusze – Leon A, B oraz Claire A, B. Żeby ujrzeć „prawdziwe zakończenie”, wymagane jest przejście scenariusza A jedną postacią, a następnie ukończenie wersji B drugą. Jedynym tutaj może teoretycznym minusem w porównaniu do pierwowzoru jest to, że tak naprawdę są to dwa scenariusze a pozostałe z nich po prostu polegają z grubsza na zamianie postaci i scenek przerywnikowych (nie ma tu też przedmiotów, które podbierzemy lub zostawimy drugiej postaci). Biorąc pod uwagę to, że remake jest grą dłuższą i nie tracącą swojej nośności przy kolejnych przejściach, można na to przymknąć oko. Myślę, że dla wielu graczy młodszego pokolenia przyzwyczajonych do New Game Plus, idea scenariuszy A i B będzie i tak abstrakcją. Jest to jednak świetny sposób na podkręcenie żywotności gry – coś z czego seria zawsze była znana. Ja osobiście od poprzedniej generacji praktycznie nigdy nie podejmowałem się ponownego przechodzenia żadnej gry.

Resident Evil 2

Myślę, że kluczem do sukcesu Resident Evil 2 jest przede wszystkim genialne tempo i rozłożenie akcentów akcji oraz przeszczepienie konstrukcji świata a’la Metroidvania w ramy survival horroru. Wielkim atutem gry jest to, że praktycznie nigdy nie czujemy się bezpiecznie. Nawet podstawowe mięso armatnie, jakim są zombiaki, bywają śmiertelnie groźne. A już podwójnie gdy dochodzi do tego wszystkiego Mr X – którego znałem kiedyś z Neo Plus jako „Duży Koleś w Płaszczu”. Jego obecność winduje napięcie do maksymalnego poziomu, same jego kroki z oddali budzą grozę, a co dopiero bliższe z nim spotkania. Zmusza to nas do szybkiego i strategicznego myślenia, a czasem i całkowitego zrewidowania dalszych planów, którą część komisariatu chcemy akurat w danym momencie zmienić. Gdy robi się naprawdę gorąco i zombie stoją nam bezpośrednio na drodze ucieczki, niejednokrotnie sięgałem po najmocniejsze bronie (których normalnie bym na nich nie użył) by się ich jak najszybciej pozbyć.

Resident Evil 2

Resident Evil 2 korzysta ze znajomych skrawków fabularnych i cofa nas do kilku starych mechanik, ale robi to z odwagą części ostatniej przy czym adekwatnie do oryginału jest nastawiony na akcję ale w żaden sposób nie umniejsza to grozie. Dzieje się tak choćby dlatego, że na przykład osławione Lickery są znacznie agresywniejsze i niosą śmiertelne zagrożenie nawet przy samym końcu gry. Atmosfera jest ogólnie bardzo ciężka, a Mr X jest wisienką na torcie. Od dawna – poza Alien: Isolation – nie było tytułu, w którym jakaś złowieszcza siła nie do powstrzymania ciągle uprzykrzała nam życie, a my byliśmy jednocześnie zmuszeni do wypełniania dalszych zadań – pomimo tej nieustannej intruzji. Przypominało mi to zarazem… Resident Evil 3 z pamiętnym Nemesisem (swoją drogą – mam nadzieję, że i tutaj doczekamy się remake’u).

Resident Evil 2

Główne fundamenty historii nie zmieniły się zbytnio. Inna jest natomiast reżyseria i ton. Zniknął melodramat i naiwność oraz poczucie filmu klasy B. Jest naturalniej, realistyczniej (nawet mamy wytłumaczenie jaką funkcję spełniał budynek komisariatu wcześniej, co tłumaczy naturę zagadek), subtelniej. To czy kogoś to przekonuje to kwestia gustu – ja osobiście w tej konwencji, uważam, że wszystko wyszło co najmniej poprawnie. Poboczne, zupełnie niemal nieistotne postaci w oryginale jak właściciel sklepu z bronią, Robert Kendo, pojawiają się tutaj w kompletnie odmiennym świetle i wprowadzają zaskakująco dojrzałe wątki (nawet jeśli na bardzo krótko). Wraz ze znacznie mroczniejszym klimatem i zmianą prezentacji, wszystkie zmiany fabularne wyszły jak najbardziej na plus, tworząc zwartą tematycznie całość. Także zrozumienie całej intrygi z Umbrellą było znacznie klarowniejsze. Przede wszystkim czułem się też znacznie bardziej przekonany, że postaci, którymi kierujemy po prostu – ponad wszystko – chcą przetrwać.

Resident Evil 2

Urok Resident Evil 2, poza świetnym gameplayem łączącym stare rozwiązania z nowoczesną technologią, bierze się też ze scenariuszy A i B oraz całkowicie odmiennej dynamiki jaką prezentują. Zresztą, dopiero przejście gry z tych dwóch perspektyw oferuje nam „prawdziwe zakończenie” i możliwość doznania pełni fabuły, co też jest świetną zachętą (jedną z wielu do ponownego zagrania). Wracając do różnic – tam gdzie (mówię o przykładowej kolejności Leon A-Claire B) Leonem było dużo eksploracji i zagadek, u Claire było jej stosunkowo niewiele. Od razu za to byliśmy rzuceni na pożarcie a także w zupełnie innym momencie nawiedzał nas Mr X. Spora część pomieszczeń była wspólna, ale niektóre rejony były niedostępne dla jednej czy drugiej postaci (nie wspominając o dodatkowych grywalnych postaciach, Adzie i Sherry). Bronie jakie zyskuje Claire są także egzotyczne w naturze w porównaniu do bardziej konwencjonalnego arsenału Leona. W scenariuszu Claire B na przykład zdobywałem je bardzo często i musiałem co raz nimi żonglować, a wiele z nich wykorzystywało 2 sloty, a początkowo miałem bardzo ograniczone miejsce. Te i wiele innych niuansów w zauważalny sposób zmienia dynamikę rozgrywki. Grając w Resident Evil 2 dawno nie czułem się taki zaabsorbowany.

Resident Evil 2

Większość gier AAA nie potrafi przykuć mojej uwagi w sposób nieustanny. Zawsze czuję się co jakiś czas wpędzony w nerwicę natręctw, odfajkowywanie punktów na mapie, czy po prostu przytłoczony ogromem świata i systemem progresji. A tutaj nie. Grę przeszedłem w jeden piątkowy wieczór i cały sobotni dzień. Nawet nie zerkałem do telefonu ani przez sekundę. Co więcej, nawet przechodząc Leon A-Claire B, nadal chciałbym przejść grę w wariancie odwrotnym i rozkoszować się odrębnym trybem The 4th Survivor (wystarczą 2 ukończenia gry: A i B) z Hunkiem. Choćby po to by odblokować jeszcze więcej bonusów, a potem by pobić własne wyniki czasu przejścia. A następnie poczekać na kolejne (darmowe) rozszerzenie The Ghost Survivors. Osobiście ja już w ogóle nie zwracam uwagi na osiągnięcia i trofea, które mi tylko granie z perspektywy czasu obrzydziły, za to dzięki konstrukcji RE2, odkryłem magię grania na nowo.

Grafika (4K / HDR)

Myślę, że dość dobrze na poziomie prezentacji fabularnej, mechaniki i grywalności oddałem czym jest Resident Evil 2 w swojej esencji. Czas na kilka słów o stronie techniczno-graficznej. RE2 zasila RE Engine, ten sam, który był trzonem Resident Evil 7. Ten wizualny rodowód jest oczywisty, także w kwestii klatkażu albowiem wersje konsolowe celują w 60 FPS. Widać to też w teksturach otoczenia ale i również przeniesionym interfejsem użytkownika. Namacalny jest z drugiej strony postęp w animacji i modelach postaci, które wyglądają niesamowicie (także zdechlaki). Szczerze mówiąc to myślałem, że tylko Naughty Dog jest w stanie zapewnić taką płynność poruszania się. Mimika postaci, sposób zachowywania się ich włosów to istny wizualny benchmark.

Resident Evil 2
Konfiguracja HDR jest jasna i klarowna – wystarczy zrobić to o co jesteśmy proszeni.

Moje cyniczne oko z drugiej strony jest świadome, że pewne lokacje są nieco uproszczone wizualnie (lub też mogłyby być bardziej przyozdobione), prawdopodobnie aby zachować płynność. Widać także drobne artefakty globalnej iluminacji. Na początku też czułem się nieco rozczarowany 1620p, kiedy w RE7 na Xbox One X po (długo oczekiwanym ale zaimplementowanym) patchu było natywne 4K. Niekiedy owszem, możemy odnieść wrażenie, że obraz jest nieco rozmiękczony ale prawda jest taka, że tam pod maską RE Engine dzieje się wiele rzeczy w post-processingu a cały silnik jest złożony.

Resident Evil 2

Ostatecznie jednak jest to wybitne osiągnięcie techniczne zważywszy, że klatki gra gubi dosłownie w 3-4 sytuacjach (np. wejście do wschodniej części komisariatu z dworu) na całą grę. HDR sprawia, że odcienie skóry postaci są naturalniejsze. Dzięki niemu źródła światła, przy ogólnej ciemności gry będą się mocniej wyróżniać. W SDR natomiast w przyciemnionych scenach tracimy dużo detali. Tam gdzie gra szczególnie bryluje to pojedyncze źródła światła nad drzwiami i neony, które zarówno odznaczają się wysokim stopniem jasności. Może nieco drażnić to, że standardowo gra wydaje się jasna ale to prawdopodobnie dlatego, żeby zrekompensować granie przy jakimkolwiek świetle, a znalezienie idealnego poziomu HDR dla waszego telewizora może nie być takie łatwe.

Gmeru: Gdy pierwszy raz odpaliłem grę – oniemiałem. Początkowe sceny na stacji benzynowej powalają wykorzystaniem technologii Ultra HD a w szczególności HDR. Tutaj bez dwóch zdań najlepiej sprawdza się telewizor w technologii OLED. Wręcz wymagana jest perfekcyjna czerń i kontrast gdyż całość jest przedstawiana w takich klimatach. Czyli im macie lepszy telewizor LCD lub w sumie każdy OLED tym będziecie bardziej zachwyceni. Różnice w odbiorze tej gry na niskiej lub średniej klasie tv a na wysokiej są dość znaczące. Gdyby wszystkie tytuły były tak dopracowane pod względem UHD to każde pieniądze przeznaczyłbym na jak najwyższej klasy wyświetlacz. Dobrze, że TV OLED ostatnio mocno potaniały 😉 (np. tutaj możecie o tym poczytać). Poniżej przedstawiam Wam też dokładną analizę użycia HDR w RE2 przygotowaną przez naszych kolegów z kanału HDTVTest. Nie wspominałem jeszcze ale wspólnie dysponujemy nowym narzędziem do perfekcyjnego pomiaru użycia HDR w filmach czy grach i próbkę tego możecie zobaczyć na poniższym filmie. Dajcie znać czy chcielibyście zobaczyć więcej takich analiz – wtedy pomyślimy nad zrobieniem kolejnych.

Ścieżka dźwiękowa

Resident Evil 2

Od strony muzycznej RE2 obsługuje Dolby Atmos, co już powoli staje się standardem w grach AAA. Seria od zawsze stawiała na udźwiękowienie. Ważną rolę grają tutaj odgłosy otoczenia, jak i potężne wystrzały broni, o wrogach nie wspominając. Najbardziej imponujący jest oczywiście Mr. X – zarówno jego stąpanie jest złowieszczo przerażające, jak i muzyka, która wtedy się zapętla pompuje w nas adrenalinę. Nowa ścieżka dźwiękowa jest w przeważającym stopniu oryginalna, a cytuje pierwowzór jedynie bardzo szczątkowo – gdy jednak to robi, uśmiech na twarzy czy też ulga (jak w pomieszczeniach ze skrzynią i maszyną do pisania), pojawia się samoczynnie.

(2595)

Jakub Krawczyński Gram od 1991, kocham moje hobby więc mam wszystkie konsole. Niemniej fascynuje mnie świat filmu, technologii i popkultury ogólnie, a poza dobrym kinem samym w sobie, doceniam także świetną jakość obrazu - tak w grach, jak i filmach.

Comment(2)

  1. gangi007 gangi007 napisał(a):

    Powinna być REFERENCJA😋

  2. Generalnie to ciemna gra. Jak jest z HDR? Ciemno jak z DV na Netflixie czy coś widać?