Telewizor Hisense UR9S RGB MiniLED – pierwszy test na świecie. Sprawdzamy przełomową technologię

Hisense UR9S – jakość obrazu, kontrast, czerń i kolory (pomiary)

Wyniki syntetyczne potwierdzają z grubsza to, czym chwali się producent – pokrycie przestrzeni kolorów wprost zachwyca i deklasuje wszystkie pozostałe telewizory LCD. Ponad 90% zgodności z BT.2020 wyróżnia Hisense UR9S nawet na tle topowych telewizorów QD-OLED (~85%) i, co więcej, Hisense zdołał nawet w miarę zapanować nad fabryczną kalibracją tak imponującego wyświetlacza.

Potwierdzają to zarówno testy ColorChecker (z sekcją dedykowaną odcieniom skóry), jak i klasyczna weryfikacja względem wzorca sRGB/DCI-P3/BT.2020. W balansie bieli widać, że obraz jest nieco zbyt zimny (i to pomimo tego, że domyślnie wybrany jest najcieplejszy tryb), a także odczyty gama dla niższych jasności odbiegają od wzorca (obraz jest rozjaśniony). Rozjaśnienie w tych ciemniejszych partiach widać też na wykresach EOTF – dzięki temu widać więcej detali, ale odbywa się to kosztem wizji reżyserskiej materiału.

Ogólnie dodatkowa kalibracja jest tutaj dalece wskazana i widać, że panel ma spory potencjał. Szybkie poprawienie samego balansu bieli pozwoliło zejść z błędem odwzorowania w okolice delta E 1.5, zatem już poniżej granicy dostrzegania dla większości widzów. Wyjątkiem są te najbardziej nasycone kolory (te nadal są mocno przestrzelone) – w ich przypadku konieczna będzie zaawansowana kalibracja.

Kolejną kwestią jest kontrast – jako że mówimy tu o panelu VA, to natywne odczyty na poziomie 3500:1 w trybie Filmmaker brzmią dosyć skromnie (w trybie dynamicznym natywny kontrast dobija do 4500:1), ale też (prawie) nikt nie będzie używać takiego telewizora bez aktywnego wygaszania lokalnego.

Na domyślnych ustawieniach (gdy wygaszanie lokalne jest aktywne) uzyskujemy od 21 000:1 do 23 000:1 na planszy testowej ANSI (szachownica 4×4), co jest już całkiem solidnym wynikiem – oczywiście daleko tu do nieskończonego kontrastu, jaki uzyskują panele OLED, ale im większy będzie ciemny obszar, tym bardziej ten kontrast wzrośnie (aż do całkowitego dezaktywowania strefy wygaszania, co też oznacza nieskończony kontrast oraz idealną czerń, ale w praktyce prawie nigdy nie następuje w realnych treściach).

Dość jednak powiedzieć, że przy zestawieniu Hisense UR9S zaraz obok topowego OLEDa nie byliśmy w stanie wskazać która czerń jest bardziej czarna – a w przypadku treści oglądanych za dnia to wręcz Hisense oferuje lepszą czerń niż QD-OLED, w których kropki kwantowe ulegają samoaktywacji od słońca i czerń w ich wykonaniu jest nieco “czerwonawa”, podczas gdy Hisense UR9S jest od tego problemu wolny (co nie oznacza, że w takich warunkach jego czerń jest idealnie czarna – o tym za moment przy omawianiu powłoki).

Niezależnie trzeba by omówić kwestię gradientu, zatem przejść tonalnych. Hisense stosuje matrycę, która 10-bitową głębię kolorów osiąga za sprawą techniki FRC (Frame Rate Control), co oznacza, że kolory pośrednie uzyskuje za sprawą wyższego odświeżania, naprzemiennie zmieniając wyświetlany kolor, tak aby nasze oczy traktowały go jako wypadkową dwóch mieszanych kolorów. Ta technika sprawdza się bardzo dobrze przy telewizorach z wysokim odświeżaniem (jak testowany dziś Hisense), ale nie jest całkowicie pozbawiona wad. Zwłaszcza w ciemnych scenach gradient kolorów i odcieni szarości zaczyna się ujawniać (widać stopniowanie odcieni). Tutaj z pomocą przychodzi programowe wygładzanie tego gradientu i musimy przyznać, że sprawdza się bardzo dobrze. Nie eliminuje problemu całkowicie, ale znacznie go redukuje.

Naturalnie jest też funkcja odszumiania i upscalingu (zwiększania rozdzielczości do natywnego 4K) – w obu przypadkach Hisense robi niezłą robotę, choć nie jest to jeszcze poziom bardziej zaawansowanych modeli neuronowych, które testowaliśmy w kilkukrotnie droższych telewizorach.

(9478)