Recenzja kinowego filmu “Przepis na morderstwo”! Już w Polsce – warto?

Glen Powell stał się niejako gwarantem sukcesu. Jego najnowszy film “Przepis na morderstwo” można oglądać w kinach.

• ZOBACZ TEŻ: Największy film tego miesiąca? Sprawdziliśmy “Dramę”, która zbiera wysokie oceny!
  

Recenzja filmu “Przepis na morderstwo” – Glenn Powell gwarancją sukcesu?

Becket Redfellow (Glen Powell) wprowadza nas do swojej historii w dość niezwykłych okolicznościach: siedzi w więzieniu, czekając na wykonanie wyroku śmierci i spokojnie opowiada kapłanowi o tym, co go tu sprowadziło. To chwytliwy punkt wyjścia, od razu mamy ochotę poznać wcześniejsze wydarzenia. Urodzony poza rodziną, bo jego matka – pierwotna dziedziczka fortuny Redfellowów – została wydziedziczona po tym, jak jako nastolatka zaszła w ciążę, Becket dorasta w biedzie z poczuciem, że należą mu się miliardy. Kiedy matka umiera, jej syn trafia do sierocińca. Lata później, w głowie młodego mężczyzny kiełkuje plan. Nie byle jaki: jedno po drugim zamordować wszystkich krewnych stojących między nim a gigantycznym spadkiem.

Glen Powell to absolutnie najsilniejszy punkt tego obrazu. Aktor ma w sobie coś nieodpartego – taką swobodną, niemal rozbrajającą naturalność, która sprawia, że podążamy za jego bohaterem nawet wtedy, gdy wiemy, że nie powinniśmy. Ford doskonale rozumiał, że jeśli Becket byłby po prostu zimnym zabójcą, film by się posypał. Powell zamiast tego gra go z rozbrajającą lekkością – wczesne morderstwa nabrały przez to niemal żartobliwego charakteru. Niektórzy będą porównywać tę kreację do ugrzecznionej wersji Patricka Batemana, czyli pozbawionej prawdziwej grozy, ale to trochę niesprawiedliwe, bo Powell świetnie rozumie, że jego zadaniem jest uwieść widza, a nie przestraszyć.

Niestety, Margaret Qualley wypada wyraźnie blado. Zwykle niezawodna aktorka nie odnajduje się w roli Julii, która jest postacią niedostatecznie dobrze napisaną i zbyt marginalną jak na kogoś, kto miał być moralnym kompasem historii i niejako czarnym charakterem. Qualley wydaje się skrępowana materiałem, a jej chemia z Powellem pozostawia sporo do życzenia. Prawdziwym objawieniem drugiego planu pozostaje Zach Woods, którego na pewno pamiętają fani amerykańskiego “The Office”. Jego Noah, wygadany artystyczny snob zupełnie pozbawiony samokrytyki, dostarcza najwięcej humoru w całym filmie. Woods ma absolutnie precyzyjny timing komediowy i sprawia, że każda jego kwestia trafia dokładnie tam, gdzie powinna.

John Patton Ford naprawdę zna się na kręceniu scen zbrodni i widać, że ma do tego smykałkę. Szczególnie zapada w pamięć jeden moment na łodzi, w którym kluczową rolę odgrywają kotwica oraz lina. Ta scena zachwyca swoją mroczną pomysłowością i brutalnością, która przypomina nieco… kreskówki. Reżyser pewnie prowadzi kamerę i wyraźnie czuć, że praca nad tym materiałem sprawiała mu dużą przyjemność. Niestety, kiedy już zrozumiemy, jak działają te sceny, kolejne morderstwa przestają nas zaskakiwać.

Film zbyt wcześnie zdradza swoje plany, przez co cała historia staje się bardzo przewidywalna, mimo że technicznie jest dobrze zrobiona. Scenariusz wydaje się zbyt mocno lubić głównego bohatera i staje po jego stronie. Twórcy pokazują go jako biedaka, który słusznie walczy o swoje, zamiast z dystansem ocenić jego brak moralności. Produkcja miała być mocnym głosem na temat dziedziczenia pieniędzy i hipokryzji bogatych ludzi, ale ostatecznie tylko lekko muska te trudne problemy. To całkiem przyjemny film, któremu jednak zabrakło odwagi, by głębiej wejść w poruszaną tematykę.

Największym problemem filmu Forda jest jego zakończenie. Całe budowane wcześniej napięcie nagle pryska w bardzo niezgrabny sposób, jakby reżyser zupełnie nie miał pomysłu, jak zamknąć tę historię z sensem. To bardzo irytuje, ponieważ przez większość seansu czuć, że w “Przepisie na morderstwo” ukryty jest potencjał na znacznie lepsze i bardziej dopracowane dzieło, które ostatecznie się nie udało.

Warto poświęcić chwilę na to, jak ten film został nakręcony, ponieważ od strony wizualnej twórcy naprawdę się postarali. Obraz jest bardzo elegancki i stylowy, a kamera często pokazuje kontrast między luksusową posiadłością rodziny Redfellowów a biedniejszym otoczeniem, z którego wywodzi się główny bohater. Kolory w filmie są chłodne i momentami wręcz surowe. Pod kątem audio nie ma tu wielkich fajerwerków – film w kinie brzmi tak jak powinien i nie doświadczycie raczej niczego wyjątkowego, nawet w tych bardziej dynamicznych scenach.

„Przepis na morderstwo” obiecuje widzowi więcej, niż ostatecznie mu daje. Glen Powell gra świetnie i potrafi przyciągnąć uwagę, sceny zbrodni są dość pomysłowe, a akcja toczy się na tyle szybko, że seans mija bez nudy. Jednak pod tą ładną powłoką brakuje prawdziwej głębi, satyra na bogaczy nie jest zbyt celna, a potencjał Margaret Qualley został zmarnowany. Film daje sporo frajdy i wyjdziecie z kina zadowoleni, ale zamiast dyskutować o nim przez kolejne godziny czy dni, dość szybko o nim zapomnicie.

Zobacz więcej:

• OFICJALNIE: Będzie 3. część genialnego filmu akcji od Netflixa! Chris Hemsworth wraca do gry
• Co oglądać w tym tygodniu? Nowości HBO Max, Netflix, Apple TV
• Na te 4 nowości od Netflix WARTO czekać. Jedna z nich pojawi się jeszcze w kwietniu!
• Mrożący krew w żyłach australijski thriller hitem na Netflix! Podbił polski ranking TOP 10!
• W środę z Netflix zniknie 6 znakomitych filmów! Masz ostatni moment na seans

(108)