Przywołuje najlepsze wspomnienia o filmach o napadach! Recenzujemy film “Crime 101” – już w Polsce!

„Crime 101” przywołuje najlepsze wspomnienia o filmach o napadach, jak “Gorączka”. Czy warto pójść do kina?

• ZOBACZ TEŻ: Szukasz dobrego filmu na wieczór? Mamy 4 świetne propozycje od Netflix!
  

Film “Crime 101” – Czy jest warty wycieczki do kina? Nasza recenzja

Głównym bohaterem jest Mike Davis, tajemniczy złodziej biżuterii grany przez Chrisa Hemswortha. To prawdziwy profesjonalista, który napada na transporty wzdłuż słynnej kalifornijskiej autostrady 101, a jego pseudonim nawiązuje zarówno do tej drogi, jak i do żelaznych zasad, którymi się kieruje. Mężczyzna unika przemocy i planuje każdy ruch tak idealnie, by nie zostawić po sobie ani jednego śladu czy świadka. Jednak jego wielki plan na skok życia, w którym stawką są diamenty warte miliony dolarów, nagle sypie się, gdy zostaje postrzelony i musi zacząć działać pod wpływem impulsu.

W całą sprawę miesza się Sharon Combs, w tej roli Halle Berry, która pracuje w ubezpieczeniach i ma już serdecznie dość bycia niedocenianą w swojej firmie. Kobieta decyduje się na niezwykle ryzykowny krok i zaczyna współpracować ze złodziejem, widząc w tym swoją jedyną szansę na zupełnie nowe życie. Tymczasem ich śladem podąża detektyw Lou Lubesnick, grany przez Marka Ruffalo, uparty glina z Los Angeles, który jako jedyny dostrzega wspólny mianownik we wszystkich rabunkach i nie zamierza odpuścić, dopóki nie dopadnie genialnego przestępcy.

Obsada tego filmu została dobrana niemal perfekcyjnie. Chris Hemsworth zachwyca jako twardziel, który skrywa ludzką twarz, a Mark Ruffalo genialnie wciela się w postać błyskotliwego śledczego, nieco przypominającego kultowego porucznika Columbo. A wiecie, że w ogóle były plany wznowienia kultowego serialu, ale chyba żaden aktor nie chciał mierzyć się z legendą Petera Falka? Na tle pozostałych fantastycznie wypada też Halle Berry, grająca kobietę sukcesu, która znalazła się na życiowym zakręcie i nie boi się zaryzykować. Zupełnie inny, dziki klimat wprowadza Barry Keoghan jako tajemniczy motocyklista.

Reżyser Bart Layton, którego możecie kojarzyć z cenionych dokumentów takich jak „The Imposter”, tym razem stawia na czyste, mocne kino akcji. Zamiast eksperymentować z formą, czerpie garściami z najlepszych wzorców gatunku, przez co film momentami przypomina kultową „Gorączkę” czy „Zakładnika” Michaela Manna. Scenariusz, przy którym pracował sam Don Winslow, rezygnuje z tanich sztuczek i przewidywalnych zwrotów akcji. Layton buduje tu napięcie z ogromną precyzją i idealnie łączy ze sobą losy wszystkich bohaterów. Ogromną zaletą filmu są błyskotliwe dialogi, które nie podają nam wszystkiego na tacy, lecz powoli budują tajemnicę, tak jak to bywało w klasykach sprzed kilku dekad.

Mimo wielu powodów do zachwytów, nie brakuje mu wad. Tempo czasem zwalnia, zwłaszcza w środkowej części, gdzie wątki poboczne (jak bezdomność w LA) wydają się wymuszone i moralizatorskie, nie wnosząc wiele poza powierzchownym komentarzem. Fabuła bywa przewidywalna, czerpiąc zbyt jawnie z klasyków – pościg po autostradzie czy finałowy konfrontacja przypominają „Gorączkę” czy ten z „Prawdziwego romansu”. Ponadto wprowadzenie dużej liczby bohaterów sprawia, że nasza uwaga niepotrzebnie się rozprasza, a zakończenie, choć daje pewną satysfakcję, zostawia sporo niedopowiedzianych kwestii. Wygląda to trochę tak, jakby Bart Layton bardziej myślał o nakręceniu kontynuacji niż o solidnym zamknięciu tej konkretnej opowieści.

Muzyka w tym filmie okazuje się miłą niespodzianką, za którą odpowiada Blanck Mass. Elektroniczne, pulsujące dźwięki i niskie basy budują naprawdę odczuwalne napięcie, zwłaszcza podczas nocnych pościgów, co świetnie kontrastuje z lżejszymi, jazzowymi motywami w chwilach, gdy bohaterowie np. planują skok. Ścieżka dźwiękowa idealnie podkreśla klimat słonecznego Los Angeles. Same sceny akcji mogą się podobać – pościg Mike’a w klasycznym sportowym aucie za uciekającym na motocyklu Ormonem to jedna z największych gratek w całej produkcji. Widok pojazdów lawirujących między wielkimi ciężarówkami na autostradzie 101 okazuje się nie być efektem CGI w 100%, a realistyczne kraksy i świetna praca kaskaderska Chrisa Hemswortha sprawiają, że wszystko wygląda wiarygodnie. Poza tym, Los Angeles to nie tylko tło dla wydarzeń z filmu – widzimy prawdziwe lokacje, zaglądamy w uliczki i znane miejsca, a to daje poczucie ogromnej autentyczności, której często brakuje produkcjom tworzonym na green screenie. Warto też dodać, że bez dobrego nagłośnienia straci się dużą część tego widowiska, dlatego ten film najlepiej smakuje w kinie lub przy porządnym zestawie audio (gdy pojawi się na VOD).

To produkcja, która stanowi wspaniały powrót do najlepszych czasów kina o wielkich napadach i zdecydowanie zasługuje na to, by obejrzeć ją na dużym ekranie z porządnym nagłośnieniem. Jeśli jesteście fanami twórczości Michaela Manna czy Waltera Hilla, to jest to dla Was pozycja obowiązkowa w 2026 roku. Nie nastawiajcie się jednak na wielką filmową rewolucję, ale raczej na kawał solidnej, rzemieślniczej roboty i świetną rozrywkę w towarzystwie największych hollywoodzkich gwiazd.

Zobacz więcej:

• „Bridgertonowie” powracają! Zwiastun 2. części 4. sezonu zapowiada wielkie emocje!
• Dopiero co zadebiutował, a już jest hitem. Nowy film rządzi na HBO Max!
• Niespodzianka na Disney+! Klimatyczny film, który ominął kina, dostępny od DZIŚ!
• Najlepszy serial na TERAZ? Prawdziwa jazda bez trzymanki! The Copenhagen Test [RECENZJA]
• Pełnia adrenaliny i masa akcji – to najlepsze, co możesz obejrzeć wieczorem!

(172)