Sony BRAVIA 9 II True RGB [TEST] Najlepszy telewizor 2026 roku?

Odwzorowanie obrazu z szeroką paletą barw (Rec 2020/DCI)

Z wysokiej jasności oraz specyfiki działania podświetlenia RGB wynika jeszcze jedna cecha, która dotychczas była największą zaletą telewizorów QD-OLED – wolumen kolorów. Pod tym względem Sony BRAVIA 9 II ponownie przyćmiewa swoją konkurencję w większości sytuacji. Nadal zdarzają się ujęcia, w których to topowy QD-OLED z precyzją co do piksela oferuje lepsze nasycenie obrazu, ale zwykle można by pomiędzy technologiami postawić znak równości lub nawet delikatnie wskazać na zwycięstwo po stronie BRAVIA 9 II. Pokrycie przestrzeni kolorów zmierzone przez nas w realnej scenie filmowej to 88% gamutu BT.2020, zatem właśnie na poziomie wiodącego w tej kwestii zeszłorocznego Samsunga S95F. Syntetyczne wyniki przebijają nawet 90% takiego pokrycia, co też pokazuje, jak niewiele BRAVIA 9 II stosuje kompromisu w pracy podświetlenia.

Porównanie tej samej sceny testowej: od lewej TCL X11L, na środku Samsung QD-OLED, a po prawej Sony BRAVIA 9 II

Ta sama scena ze słonecznikiem: od lewej TCL X11L, na środku Samsung QD-OLED, a po prawej Sony BRAVIA 9 II

Saturacja (nasycenie) kolorów wykracza tu poza możliwości każdego innego telewizora LCD, a w jaśniejszych scenach (z wysoką średnią jasnością) pokonuje też topowe (QD)OLEDy i można powiedzieć, że stanowi klasę samą w sobie. Lepsze wyniki realnie odnotowaliśmy tylko na telewizorach Micro LED, których cena jest niemalże o dwa rzędy wielkości wyższa od testowanego dziś Sony BRAVIA 9 II. Takie wyniki oznaczają, że podczas oglądania treści HDR ujrzycie więcej odcieni kolorów – falujący ocean w zatoce będzie prezentować się ciekawiej, neonowe światła będą faktycznie wyglądać neonowo i fluorescencyjnie, zachody słońca będą nas raczyć odcieniami, których nie spodziewaliśmy się ujrzeć w telewizorze, a przy tym nie zaatakują nas ostrym stopniowaniem odcieni, które często jest utrapieniem paneli OLED.

To kolejna ogromna przewaga telewizora Sony BRAVIA 9 II – nie tylko od strony procesowania, ale też po stronie sprzętowej ma przewagę nad panelami organicznymi, jako że mówimy tu o 24-bitowej precyzji sterowania jasnością, podczas gdy OLEDy zwykle operują z precyzją między 10 a 14 bit. Innymi słowy, wszystkie sceny, w których kolory (zwłaszcza w ciemniejszych odcieniach) w sposób płynny przechodzą z jednego w drugi, albo właśnie z całkowitej ciemności stopniowo wyłania się dany kolor, będą prezentować się poprawnie, bez widocznego gołym okiem stopniowania odcieni (gradientu). To nie tylko zachody słońca, ale też sceny pod wodą lub gęsty dym w filmach. Na tym polu telewizory Sony oferują też wyśmienite algorytmy dodatkowego wygładzania gradientu, w sytuacji gdy materiał źródłowy jest niskiej jakości (i to stopniowanie wynika z kompresji), ogólnie zatem pod tym względem BRAVIA 9 II wypada po prostu bezbłędnie.

(6610)