Magnetyczna Kidman i realizacja techniczna na poziomie Premium! Recenzujemy serial “Scarpetta” – gdzie oglądać?

Seriale z Nicole Kidman to jedne z najchętniej oglądanych produkcji. Czy warto więc obejrzeć “Scarpetta” na Prime Video?

• ZOBACZ TEŻ: Z polskiej TV naziemnej zniknęły kanały nadające w HD! Wygasły pozwolenia – co wyłączono?
  

Recenzja najnowszego serialu na Prime Video: “Scarpetta”

Fani książek, na podstawie których nakręcono serial, musieli czekać naprawdę długo. Przez niemal cztery dekady Kay Scarpetta istniała wyłącznie na kartach powieści Patricia Cornwell i przez tyle samo lat próby przeniesienia jej na ekran kończyły się fiaskiem. Nadszedł jednak moment, w którym dostajemy osiem odcinków, dwie laureatki Oscara, showrunnerkę z doświadczeniem przy “Deadwood” i “Zagubionych”. Warunki do stworzenia czegoś wyjątkowego były idealne. Sprawdźmy więc.

Historia zaczyna się od makabrycznego odkrycia: kobiece ciało, nagie, skrępowane, z amputowanymi dłońmi, porzucone przy opuszczonym torowisku. Dr Kay Scarpetta (Nicole Kidman) wraca po tajemniczej nieobecności na stanowisko głównej medyka sądowego Wirginii i od razu zostaje wciągnięta w śledztwo, które niepokojąco przypomina jej pierwszą sprawę sprzed prawie trzydziestu lat. Mamy więc dwie osie czasowe: teraźniejszość i koniec lat 90., kiedy młodą Scarpettę gra Rosy McEwen. Twórcy nie zdecydowali się na tzw. de-aging (odmładzanie cyfrowe aktorów) i chwała im za to.

Sarnoff dokonała odważnego zabiegu adaptacyjnego, łącząc materiał z dwóch powieści Cornwell: debiutanckiego “Postmortem” i późniejszej “Autopsy”. Efekt jest zaskakująco spójny: poznajemy zarazem korzenie kariery bohaterki i jej obecne dylematy, a kiedy nagle okazuje się, że za dawne morderstwo mógł siedzieć niewinny człowiek, cała zawodowa przeszłość Scarpetty zaczyna się kruszyć. To jeden z najmocniejszych atutów serialu.

Wybór Nicole Kidman do roli Kay Scarpety jest tak trafiony, że trudno wyobrazić sobie w tej kreacji jakąkolwiek inną aktorkę. Kidman gra postać, która bardzo dużo pali, wypowiada się z niezwykłą dokładnością i sprawia wrażenie osoby skrywającej mroczne sekrety. Jej bohaterka nieustannie balansuje na krawędzi wytrzymałości. Równie dobrze radzi sobie Rosy McEwen, która wciela się w młodszą wersję tej samej lekarki. McEwen gra w sposób tak przekonujący, że ani przez chwilę nie ma problemu z uwierzeniem, iż obie aktorki pokazują tę samą kobietę na różnych etapach życia. To rzadka sztuka, by tak idealnie dobrać do siebie odtwórczynie tej samej roli.

Bobby Cannavale jako Pete Marino, który jest partnerem zawodowym głównej bohaterki i mężem jej siostry, ma w sobie dużo uroku, co sprawia, że każda scena z jego udziałem jest bardzo wyrazista. Z kolei Simon Baker gra Bentona Wesleya w sposób bardzo spokojny i oszczędny, co tworzy świetny kontrast dla silnych emocji pokazywanych przez Nicole Kidman. To ciekawa odskocznia od “Mentalisty”, skąd większość widzów go pewnie kojarzy.

Bardzo ciekawie prezentuje się też Ariana DeBose w roli Lucy, niezwykle zdolnej informatyczki. Jej postać zmaga się ze stratą bliskiej osoby i próbuje poradzić sobie z bólem, rozmawiając z cyfrową wersją swojej zmarłej żony stworzoną przez sztuczną inteligencję. To bardzo nowoczesny i odważny pomysł na pokazanie żałoby, który mocno pasuje do dzisiejszych czasów. Ale mamy też wrażenie, że będzie irytować wiele osób swoim zachowaniem. Jedynym poważnym dysonansem w tym starannie zestawionym składzie jest Jamie Lee Curtis jako Dorothy, starsza siostra Kay. Curtis gra głośno, chaotycznie i jakby z zupełnie innego serialu. Jej Dorothy jest tak przejaskrawiona i tak histerycznie odległa od reszty obsady produkcji, że aż ma się ochotę przewijać sceny z jej udziałem.

Serial dostępny jest w formacie HDR10+ z dźwiękiem Dolby Atmos i dokładnie zadbano o to, by jak najlepiej wypadał na ekranie. Jest sporo ziarna, ale widać wysoki poziom szczegółów i fajne wykorzystanie HDR-u w poszczególnych scenach. Dźwięk nie jest aż tak mocno dopracowany pod względem przestrzennym, jak byśmy tego chcieli, ale w odpowiednich momentach przypomina o sobie. W początkowej fazie sezonu chyba pierwsze sceny robią największe wrażenie, ze względu na dynamikę.

Serial od samego początku imponuje tym, że buduje napięcie w bardzo mądry sposób, bez szukania tanich efektów czy przesadnego epatowania sensacją. Twórcy scenariusza nie podają nam gotowych rozwiązań na tacy, lecz zamiast tego powoli i dokładnie stawiają przed nami kolejne pytania, przez co każdy odcinek kończy się w momencie, którego w ogóle się nie spodziewaliśmy. Nieco gorzej wypadają jednak wątki prywatne i osobiste relacje między postaciami, które momentami wydają się zbyt uproszczone lub przesadzone. Niektóre wydarzenia w życiu bohaterów są tak skonstruowane, jakby pisały je zupełnie inne osoby niż te odpowiedzialne za świetną intrygę kryminalną. Mimo tych drobnych wad cała opowieść bardzo wciąga i co najważniejsze, traktuje widza poważnie, co przy przenoszeniu tak znanej książki na ekran wcale nie było takie oczywiste.

“Scarpetta” to serial, który nie spełnia całkowicie swojego ogromnego potencjału, ale oferuje wystarczająco dużo, by przykuć uwagę i wzbudzić apetyt na więcej – przede wszystkim dzięki magnetycznej grze Nicole Kidman i starannej, premium realizacji technicznej. Sarnoff zbudowała solidną adaptację, która szanuje ducha powieści Cornwell, choć scenariuszowe potknięcia i nierówna obsada co jakiś czas wybijają z rytmu.

Zobacz więcej:

• To koniec TV Republika w telewizji?! KRRiT nie wydała zgody – nadawcy nie stać na koncesję!
• Telewizja przez 12 miesięcy ZA DARMO! Nowa oferta operatora zachwyca!
• Formuła 1 wraca do Eleven Sports! Początek przełomowego sezonu 2026 już za moment – kiedy pierwszy wyścig?
• Koniec telegazety? Kolejny kraj rezygnuje! Czy w Polsce też zniknie?
• CANAL+ zgarnął ważne prawa sportowe na 5 lat! Polak odnosi tam sukcesy

(128)