Test HISENSE E8Q Mini LED: najlepszy duży TV do 4000 zł? [RECENZJA, OPINIE, POMIARY]

Matryca, zalecane ustawienia

Koniecznie kliknij i przeczytaj też artykuł o matrycach: „IPS VS VA CZYLI KTÓRĄ MATRYCĘ WYBRAĆ”

Matryca

Matryca w HISENSE E8Q to panel typu VA, czyli rozwiązanie dobrze znane wszystkim tym, którzy lubią solidny kontrast i głębszą czerń niż w matrycach IPS. Producent dorzucił tu filtr PFS LED, który w marketingowych materiałach często występuje pod hasłem „QLED”. W ostatnich miesiącach sporo się mówiło o tym, czy używanie tej nazwy jest do końca prawidłowe, skoro chodzi po prostu o fosforowy filtr a nie z kropek kwantowych, ale prawda jest taka, że dla przeciętnego użytkownika nie ma to większego znaczenia. Najważniejsze, że efekt końcowy robi takie samo wrażenie – nasze pomiary pokazały pokrycie palety DCI-P3 na poziomie 94 procent, a to wynik naprawdę solidny i wystarczający do większości treści HDR. Wracając jednak do tego, co znajdziemy pod samą matrycą – czyli do podświetlenia – tu robi się jeszcze ciekawiej. Bo choć panel VA sam w sobie daje dobry kontrast, to dopiero Mini LED nadaje mu pełni możliwości w tej kwesrii. W 65-calowej wersji E8Q naliczyliśmy około 220 stref lokalnego wygaszania. To liczba, która zdecydowanie poprawia wrażenie głębi czerni i kontrastu, a w praktyce sprawia, że obraz jest dużo bardziej dynamiczny niż w klasycznych LCD bez strefowego podświetlenia. Oczywiście nie jest to jeszcze ta astronomiczna liczba stref, jaką potrafią pochwalić się najdroższe konstrukcje, ale biorąc pod uwagę fakt, że 65-calowy E8Q można kupić za mniej niż 4000 zł, wynik jest naprawdę mocny i stawia ten telewizor w bardzo korzystnym świetle.

Ilość stref w poszczególnych rozmiarach ekranu:

HISENSE E8Q 50 cali – 128 stref

HISENSE E8Q 55 cali – 160 stref

HISENSE E8Q 65 cali – 220 stref

HISENSE E8Q 75 cali – 240 stref

Zalecane ustawienia obrazu HISENSE E8Q

W przypadku HISENSE E8Q najlepszym wyborem będzie tryb Filmmaker Mode i właśnie z niego zalecamy korzystać na co dzień. To ustawienie, które w największym stopniu oddaje zamysł twórców filmowych i oferuje najwięcej detali na ekranie. Na początku obraz może wam się wydać trochę „płaski”, ale to raczej kwestia przyzwyczajenia do złych nawyków, bo większość osób w domach używała dotychczas agresywnych trybów dynamicznych. Te dają mocne uderzenie jasnością i dużą ilość światła niebieskiego, przez co obraz wydaje się żywszy, ale w rzeczywistości jest przerysowany i spłaszczony. W menu znajdziecie też różne funkcje oparte na AI – od poprawiania kolorów po analizę ruchu – jednak w naszym odczuciu ingerencja tych algorytmów jest dość mieszana i w praktyce potrafi zepsuć naturalność obrazu. Nie mówimy, że nie warto ich sprawdzić, bo może komuś akurat przypadną do gustu, ale naszym zdaniem najlepiej zostawić je wyłączone. Ważnym elementem jest również wbudowany upłynniacz ruchu, który pozwala dostosować płynność filmów nagranych w 24 klatkach. Możecie tu pobawić się ustawieniami według własnych preferencji, bo niektórzy wolą obraz bardziej „filmowy”, a inni płynniejszy i przypominający teatr.

A teraz tak, krótko: Jeśli nie chcecie bawić się w długie korekty, włączcie po prostu tryb Filmmaker Mode i cieszcie się obrazem w takiej formie, w jakiej został stworzony. Resztę możecie traktować jako dodatki do eksperymentów, a ten „hollywoodzki” tryb spokojnie wam wystarczy.

(8828)