Od tego filmu nie mogliśmy oderwać wzroku! “Zgiń kochanie” to psychologiczny rollercoaster

Powiemy krótko: od tego filmu nie mogliśmy oderwać wzroku. To psychologiczny rollercoaster, który chwyta za gardło i nie puszcza. Oceniamy kinowy hit “Zgiń kochanie”.

• ZOBACZ TEŻ: Gorąca serialowa nowość na CANAL+! Wskrzesili legendę – pierwszy odcinek już jest!
  

Recenzja filmu “Zgiń kochanie”. Co za seans!

Historia nowym filmie z Jennifer Lawrence skupia się na Grace – młodej matce i pisarce, która osiadła z mężem Jacksonem w odludnej chacie na prowincji w Montanie. Po narodzinach dziecka poporodowa psychoza powoli pochłania jej umysł: codzienne rutyny zmieniają się w chaotyczne erupcje gniewu, halucynacje i desperackie próby ucieczki od rzeczywistości. Mąż próbuje ją wspierać, ale jego bezradność tylko pogłębia problemy, a rodzina i sąsiedzi stają się świadkami prawdziwego rozpadu rodziny.

Obsada to prawdziwy dynamit. Jennifer Lawrence w roli Grace dowozi jedną ze swoich najbardziej surowych kreacji. Od pustych spojrzeń po wybuchy furii, które wstrząsają nas na widowni. Robert Pattinson jako Jackson wnosi dobrze przedstawioną postać kochającego, ale bezsilnego partnera. Aktorsko film błyszczy na 10/10, a Lawrence, która była też producentką, zanurza się w psychikę Grace z taką intensywnością, że zapominamy o tym, że mamy do czynienia z aktorką. Od drżących rąk po histeryczny śmiech – każda skrajna reakcja Lawrence powoduje, że nie jesteśmy pewni tego, co wydarzy się za moment.

Muzyka i dźwięk podbijają te emocje do granic. Ścieżka dźwiękowa, z udziałem Jonny’ego Greenwooda, oscyluje w granicach ciężkich, industrialnych riffów, ale pojawiają się też akustyczne ballady, które spowalniają tempo i wnoszą sporo melancholii. W momentach ciszy świetnie wyeksponowano oddech Grace, szelest trawy czy odległe echo płaczu dziecka. Na sali kinowej brzmi to świetnie, aż trochę przytłaczająco. Te odgłosy definiują nastrój, sprawiając, że czujemy izolację od świata niemalże jak własną.​

Mimo, że jest wiele elementów, które robią znakomite wrażenie, to nie wszystko tu gra idealnie. Tempo bywa ospałe, a powtarzalne pętle codzienności, choć celowe, męczą, ciągnąc film do dwóch godzin bez wyraźnego postępu. Niektórzy mogą poczuć frustrację z powodu zbyt artystycznego chaosu: skoki w czasie mylą, a brak linearności wprowadza duży nieporządek. Portret depresji poporodowej jest autentyczny, ale czasem wpada w manierę, nie dodając nic nowego do tematu. Pattinson, mimo solidności, wydaje się zbyt zdystansowany na rolę wymagającą większej czułości.​

Zdjęcia Seamus’a McGarveya na taśmie 35mm o proporcji boków 1.33:1, tworzą surrealistyczną paletę kolorów: przesycone zielenie traw, wybite jasności w scenach nocnych i kontrasty oddają psychiczny zamęt Grace. Taśmy wymagały zalewania kadrów światłem, co daje żywe, prawdziwe niedoskonałości: ziarnistość, widoczne flare’y, które wizualizują halucynacje.

Nie sposób nie docenić filmu za odwagę w poruszaniu się wokół teamtu tabu, za fenomenalny występ Lawrence i nietypowe podejście do reżyserii od Ramsay. Odczuwalne są pewne wady, jak wolne tempo, ale bledną przy kipiących tutaj. To film, który zostaje w głowie przez dłuższy czas po wyjściu z sali. Ale bądźcie na niego gotowi, bo to nie jest łatwy seans.

Zobacz więcej:

• Ten program to największy hit TVN! Średnio prawie milion widzów
• Kontrowersyjny dziennikarz sportowy trafił do Republiki! Wcześniej Kanał Sportowy i wPolsce24
• Ile zebrał Mikołajkowy Blok Reklamowy na Polsacie? Jest rekord?
• SZOK po akcji TV Republika! Michał Rachoń zaskoczył wszystkich. “To jest jakaś abberacja i ściema”
• Disney+ i FilmBox+ za darmo na rok u popularnego operatora telewizji!

(211)