Finałowy sezon “Tomb Raider: Legenda Lary Croft” już na Netflix! Warto? Sprawdziliśmy

Netflix nie zwalnia tempa z mocnymi animacjami. Finałowy, 2 sezon “Tomb Raider: Legenda Lary Croft” jest już dostępny. Czy to godne pożegnanie z postacią?

• ZOBACZ TEŻ: “Pluribus” zbliża się do wielkiego finału. Czy to nadal najlepszy serial? Nasza recenzja po seansie w 4K HDR!
  

Serial “Tomb Raider – Legenda Lary Croft” na Netflix – nasza recenzja 2. sezonu!

Tym razem startujemy od prostego tropu: Lara trafia na ślad skradzionych afrykańskich masek Orisza, które trafiły w ręce tajemniczej miliarderki Mili planującej uratować świat wedle własnego widzimisie. Razem z Sam Nishimurą ruszamy w pościg przez różne kontynenty, od Afryki, po Europę. Zwiedzamy ukryte sanktuaria, gdzie maski okazują się nie tylko artefaktami, ale niemal boskimi bytami, zdolnymi… wpływać na rzeczywistość. Nowy sezon rozbudowuje wątek konfliktu między Larą, która stopniowo rozumie brzemię swojej profesji, a Milą, która z pozycji zbawczyni chce odebrać Oriszom ich bogów w imię własnej wizji. Całość ma tylko osiem odcinków, przez co akcja dzieje się szybko – nowe miejsca, sojusznicy, zdrady, kolejne moce masek. Przez to wątki poboczne bywają spłycone, a niektóre postacie pojawiają się i znikają, zanim naprawdę zdążymy się nimi przejąć. Mimo to rdzeń historii, czyli relacja Lary z Sam, starcie z Milą i historia Orisz, wprowadza i trzyma emocjonalny ciężar. To natomiast nadaje nowym odcinkom odpowiedni kierunek.

Hayley Atwell znowu świetnie wypada jako Lara – w jej głosie słychać pewność, ironię i gotowość do ryzyka, a w bardziej osobistych scenach także wahanie i wstyd, gdy mierzy się z rodzinną przeszłością, ale i chęć, by być lepszą niż Croftowie przed nią. Karen Fukuhara jako Sam to idealne dopełnienie: jest bardziej emocjonalna, cięta w ripostach, ale dalej wierna Larze, a ich relacja napędza sezon, bo Sam nie jest już tylko dodatkiem, lecz równą w kontekście fabuły partnerką.

Powerhouse Animation znów dostarcza animację na bardzo wysokim poziomie. Sezon drugi jest wyraźnie bardziej kolorowy i „magiczny” niż pierwszy. Pojawiają się maski Orisza, portale między wymiarami, energiczne ataki bogów. Odwiedzamy przeróżne lokacje: afrykańskie świątynie, podziemne miasta i ogólnie rzecz biorąc „przestrzenie między”, które zostały zaprojektowane tak, że każda wygląda jak osobna plansza z gry, ale utrzymana w spójnym, lekko malarskim stylu.​ To mrugnięcie okiem do widza jest naprawdę fajne.

Sceny akcji są dynamiczne i czytelne, co nie jest przecież normą w takich animacjach. Pościgi po ruinach, wspinaczki po kruszącym się kamieniu, strzelanie z łuku w biegu – to wszystko jest dobrze zmontowane. Finałowy pojedynek z Milą, z wykorzystaniem portali i mocy masek, to wizualny popis: bohaterowie przeskakują między przestrzeniami, dynamika jest ogromna, ale cały czas nie tracimy z oczu bohaterów. Muzyka Pinar Toprak i Gerrita Wunder znów jest jednym z najmocniejszych atutów serii. Kompozytorzy rozwijają motyw przewodni Lary w bardziej epicką wersję, a do tego dokładają elementy inspirowane afrykańskimi brzmieniami, czyli bębny, wokale, nietypowe instrumenty perkusyjne. Te towarzyszą zarówno scenom akcji, jak i bardziej duchowym momentom związanym z Oriszami.​

Klimat animacji jest naprawdę ładnie poskładany i podbudowywany w trakcie seansu. Dźwiękowo nowy sezon korzysta też z przestrzennego miksu. Odległe grzmoty w świątyniach, echo kroków w korytarzach, szum wiatru – wszystko to sprawia, że łatwo wczuć się w przestrzeń, mimo że to animacja. Dobrze nagrane są też same głosy, słychać różnice akcentów, emocjonalne pęknięcia, napięcia w dialogach, co przy tej ilości ekspozycji ma ogromne znaczenie.​ W serialu przygodowym technika może albo wynieść historię wyżej, albo zredukować ją do „taniej kreskówki”. Tutaj czuć, że zadbano o to, by obraz i dźwięk miały swój charakter, a wysoki bitrate na Netfliksie pozwala dostrzec detale w teksturach, pęknięciach kamienia, ozdobach masek.​

Trzeba wprost przyznać, że drugi sezon świetnie rozwija Larę jako postać, wydarzenia zmuszają ją do krytycznego spojrzenia na samej siebie i działalność Croftów, a dodatkowo pozwalają jej współdziałać z lokalnymi bohaterami zamiast ratować wszystkich samotnie. Tematycznie to krok naprzód. ale z drugiej strony tempo bywa zabójcze. Osiem krótkich odcinków to mało jak na tyle treści. Dlatego, część nowych postaci ledwo się pojawia na ekranie, zanim historia pędzi dalej, a wątek z cliffhangerem Sam z końca pierwszego sezonu zostaje rozwiązany w kilka minut. Fabuła często służy przede wszystkim temu, by dowieźć spektakularne akcje i ważne momenty dla Lary, przez co niektóre wydarzenia wydają się zbyt wygodnymi ścieżkami na skróty. Przed nami oczekiwanie na nowe gry, co prawdopodobnie oznaczało “odcięcie” Netfliksa od marki, by móc zbudować spójny świat dla fanów Tomb Raidera trochę od podstaw. Trochę szkoda, bo widać, że twórcy serialu wyciągali wnioski i 3. sezon mógłby być jeszcze lepszy.

Zobacz więcej:

• Kontrowersyjny dziennikarz sportowy trafił do Republiki! Wcześniej Kanał Sportowy i wPolsce24
• Ile zebrał Mikołajkowy Blok Reklamowy na Polsacie? Jest rekord?
• SZOK po akcji TV Republika! Michał Rachoń zaskoczył wszystkich. “To jest jakaś abberacja i ściema”
• Disney+ i FilmBox+ za darmo na rok u popularnego operatora telewizji!
• Kiedy Kanał Zero TV ruszy w telewizji? Wniosek Stanowskiego bez decyzji KRRiT!

(99)