Najświeższy serial na Prime Video – wciąga od pierwszej minuty? Warto?

“Skok” to intensywny, ale nie do końca spełniony serial – wciąga od pierwszej minuty, ale po seansie czujemy, że mógł być krótszy i odważniejszy.

• ZOBACZ TEŻ:

Serial “Skok” to nowość na Prime Video. Warto obejrzeć? Nasza recenzja!

W centrum akcji jest Zara (Sophie Turner), zwykła pracowniczka firmy inwestycyjnej Lochmill Capital, zarządzającej miliardami z funduszy emerytalnych ludzi z całego kraju. Zwyczajny poranek w biurze zamienia się jednak w koszmar, gdy uzbrojona grupa napastników przejmuje budynek, bierze zakładników i zmusza Zarę oraz jej przyjaciela Luke’a (Archie Madekwe) do pomocy w cyfrowej kradzieży przeogromnych kwot. Wchodzimy w śledztwo prowadzone przez Rhysa (Jacob Fortune‑Lloyd) – dość typowego, jak na seriale, policjanta z problemami. Tymi są, oczywiście, nałóg i własne długi, a to podcina mu moralny (lub jakikolwiek) autorytet.

Najmocniej ze wszystkich działa pierwszy odcinek – tempo jest mocne, napięcie rośnie z minuty na minutę, a stawkę czujemy w każdej minucie. Później serial rozwija konsekwencje napadu, politykę wewnątrz firmy i kulisy systemu finansowego, ale środkowe epizody (trzeci i czwarty przede wszystkim) kręcą się w kółko i spokojnie dałoby się z sześciu odcinków zrobić cztery, bez straty dla historii.

Sophie Turner dostaje tu rolę, która wreszcie pozwala jej zagrać coś więcej niż ikonę popkultury – jako Zara jest przestraszona, zepchnięta do narożnika, ale jednocześnie sprytna i z każdą godziną napadu coraz bardziej zdeterminowana. To jedna z jej najmocniejszych kreacji w karierze: wiarygodnie przechodzi od bezradności do gniewu. Jacob Fortune‑Lloyd jako Rhys daje solidny portret policjanta, który walczy nie tylko z przestępcami, ale też z własnymi demonami – ten pomysł nie jest może odkrywczy, ale dobrze zagrany. Scenę kradnie jednak dla siebie Anna Maxwell Martin w epizodycznej roli agentki MI5: pojawia się na chwilę, ale każdym wejściem zapisuje się w pamięci.

Serial stworzył Sotiris Nikitas, a od strony realizacyjnej trzymają go Sam Miller i Hettie MacDonald – doświadczeni w brytyjskich thrillerach. Reżyseria stawia na realizm: wiele scen opiera się na długich ujęciach w kameralnych albo wręcz klaustrofobicznych biurowych wnętrzach, gdzie kamera porusza się między rzędami biurek i szkłem sal konferencyjnych. W pierwszym odcinku to działa perfekcyjnie – napięcie budowane jest tak, że czujemy się jak kolejny zakładnik. Ale jak wspominaliśmy, problemem jest tempo środkowych odcinków: akcja zwalnia, a część scen powtarza te same emocje i rozmowy – ile razy możemy patrzeć, jak Zara po raz kolejny wykłada komuś, w jakim jest niebezpieczeństwie. Fabuła zbyt rzadko wychodzi poza główną oś napadu, brakuje wyraźniejszych wątków pobocznych albo zmiany perspektywy, co dodałoby serialowi trochę dynamiki i różnorodności.

Od strony wizualnej „Steal” jest bardzo świadomie wystylizowany – dominuje chłodna paleta: szarości i lekko przygaszone światło, które podkreślają naturę świata finansów. Jedna z robiących największe wrażenie sekwencji to sam początek napadu – przejście z „korporacyjnego” porządku do wizualnego chaosu robi ogromne wrażenie i świetnie wykorzystuje wszystkie dostępne narzędzia jak przestrzenny dźwięk (robi wrażenie!) oraz 4K z HDR-em, dzięki czemu każda scena oferuje mnóstwo szczegółów. Trzeba sobie jednak jasno powiedzieć, że ścieżka dźwiękowa jest tu bardziej tłem niż gwiazdą – muzyka nie stara się dominować, tylko przypomina o sobie w kluczowych momentach. Zamiast zapadających w pamięć wielkich motywów, mamy raczej powtarzające się melodie, które w połączeniu z szybkim montażem budują napięcie, ale to by było na tyle. W wielu scenach przestrzenność odgłosów otoczenia czy rozmów przenosi nas w środek akcji, bo rzeczywiście miks audio wziął pod uwagę wielokanałowość ścieżki.

​Zalety “Skoku” są wyraźne: fantastyczna rola Sophie Turner, świetna Anna Maxwell Martin, bardzo mocny pierwszy odcinek i konsekwentna, stylowa oraz dobra technicznie realizacja obrazu oraz dźwięku. Do tego ten ciekawy, choć dość prosty pomysł na fabułę, który daje serialowi mocny… moralny wydźwięk – zasadne bowiem wydaje się pytanie, kto tu tak naprawdę kradnie: napastnicy czy system. I to przewija się w tle wielu scen.

Po drugiej stronie mamy niemałe słabości tego projektu: za długą, rozciągniętą konstrukcję sezonu oraz scenariusz, który w kluczowych momentach ucieka w znane klisze thrillera o zakładnikach. To serial przyjemny, wciągający, ale nie na tyle oryginalny, by został z nami na lata, mimo mocnej obsady.

(0)