Marvel’s Spider-Man – HDTVPolska

Serialowe premiery nadchodzącego tygodnia. Co czeka na fanów Netflix, MAX, Disney+, SkyShowtime?

Redakcja — Mon, 27 Jan 2025 07:45:00 +0000

Nadchodzący tydzień obfituje w serialowe premiery, które przyciągną widzów przed ekrany. Od prequela kultowego „Dextera” po polski thriller szpiegowski „Przesmyk” – oto lista najciekawszych nowości, które zadebiutują w nadchodzących dniach na platformach streamingowych Netflix, MAX, Disney+, Apple TV+ i SkyShowtime.

Rok 2018 w grach | PODSUMOWANIE | Xbox One, PS4, Switch

Jakub — Mon, 31 Dec 2018 19:19:48 +0000

Wkraczamy właśnie w nowy rok. Odnośnie tego minionego mam żal, że nie spędziłem z grami tak dużo czasu jakbym chciał. Mimo wszystko postanowiłem się podzielić z wami moimi faworytami a swoje 3 grosze dodał także Gmeru. Motywem przewodnim w zestawieniu jest: różnorodność i fun. Większość recenzji poniższych tytułów znajdziecie na portalu. Zapraszam!

11.Firewall: Zero Hour (PSVR)

Firewall to jedna z najlepszych gier na PSVR, która we wzorowy sposób wykorzystuje tę technologię pomimo jej ograniczeń. Ponadto robi świetny użytek z nowego Aim Controllera, zapewniając zarówno immersję doznań, jak i całkiem niezłej taktycznej rozgrywki nie tak odległej od Rainbow Six Siege. Gmeru: 2018 był zdecydowanie rokiem wzmożonej reaktywacji wirtualnych gogli od Sony. Kuba wybrał Firewall: Zero Hour i rzeczywiście jest to świeży powiew doskonałego wykorzystania zarówno kooperacji w VR jak również kontrolera (Aim Controller w kształcie broni), który cały czas wykorzystujemy podczas zabawy. Właściwie to od tego tytułu Sony przypomniało sobie, że wydało na rynek gogle VR, które stale potrzebują wsparcia na wysokim poziomie by zainteresowanie produktem nie zmalało, dodatkowo dość znacznie obniżając cenę gogli na koniec roku. Co ja bym jeszcze wyróżnił? Mocarnych tytułów było sporo jednak wybieram Astro Bot: Rescue Mission, który pokazał jak OGROMNY potencjał tkwi w świecie VR. Kto posiada sprzęt a nie grał przesympatycznym robocikiem marsz do sklepu. Będziecie chcieli więcej i więcej! Nasza recenzja: Firewall: Zero Hour Nasza recenzja: Astro Bot: Rescue Mission

9.Far Cry 5 (PS4/X1/PC)

Z Far Cry 5 bawiłem się znacznie lepiej niż z czwórką. Co prawda Ubisoft nie zrobił tutaj żadnej rewolucji ale jednak tematyka, świat przedstawiony a także szata graficzna z globalną iluminacją i świetnym HDR robią swoje. Ponadto udało się stworzyć mapę, która nie jest nadmiernie ogromna a rozgrywka jest dobrze zbalansowana, spychająca poboczne natręctwa na bok. Gmeru: Co tu dużo pisać. Wystarczy zacytować jeden z plusów z recenzji i wszystko będzie jasne: Wybitna oprawa audio-wizualna Ultra HD z referencyjnym zastosowaniem HDR-u Nasza recenzja: Far Cry 5 4K HDR

9.Assassin's Creed Odyssey

Wraz z Odyssey seria Assassin's Creed stała się niemal pełnoprawną grą RPG. Jednocześnie łączy ona najlepsze elementy Origins z Black Flag. Nie robi to wszystko takiego wrażenia jak poprzedniczka rok temu, ale jest to solidna pozycji Ubi. Na dodatek, jak to chyba już Francuzi zdążyli nas do tego przyzwyczaić, Odyssey to świetny pokaz możliwości HDR oraz 4K. Gmeru: Tak jak napisał Kuba - kolejna gra, która pokazuje jak powinien wyglądać tytuł z wykorzystaniem technologii Ultra HD. Dla takich gier warto wyposażyć się w mocniejszą wersję konsoli oraz wyższej klasy telewizor, który będzie w stanie zaprezentować nam wszystkie walory przedstawionego świata. Nasza recenzja: Assassin’s Creed: Odyssey

8.Detroit: Become Human (PS4)

Poza Fahrenheitem nigdy nie darzyłem zbytniej sympatią gier Davida Cage'a. Tutaj jednak muszę przyznać, że jest to prawdopodobnie jego najbardziej udana produkcja. Detroit to 3 osobne, splatające się ze sobą wątki z ciekawą tematyką. O ile jednak warstwa fabularna dla centralnej postaci jest nieco sztampowa, to otaczające ją mini-dramy pozostałych są naprawdę intrygujące. Konsekwencje naszych wyborów także mają większe niż dotychczas znaczenie. Świetna gra aktorska Bryana Decharta, Valorie Curry, Lance'a Henriksena dopełnia całości. Nasza recenzja: Detroit: Become Human 4K HDR

7.Ashen (X1/PC)

Ashen to budżetowa gra niezależna małego nowozelandzkiego studia A44 tworzona przynajmniej od 4 ostatnich lat. Co prawda jakikolwiek szum medialny, nawet w kategorii indie, już dawno ucichł, ale w grudniu 2018 gra zagościła na Xbox Game Pas s. Jest to miks Zeldy i Dark Souls z interesującym stylem graficznym gdzie postaci nie posiadają cech charakterystycznych twarzy. Mechanicznie nie jest to najoryginalniejsza gra pod słońcem, ale czuć w niej takie charakterystyczne, autorskie, artystyczne tchnienie. Trudno jest też od niej się oderwać.

6.Forza Horizon 4 (X1/PC)

Wyścigi doskonałe. Nie tylko jest to pokaz technicznych możliwości Xbox One X, ale i zwieńczenie pracy jaką studio Playground Games włożyło od pierwszej odsłony. Zmienne warunki pogodowe przy zaimplementowaniu czterech pór roku sprawiają, że nawet dobrze znany teren może nas zaskoczyć czymś nowym. Poza tym udostępnienie graczom jednej wielkiej dzielonej mapy wzbogaca ideę serii Horizon i jednocześnie sprawia, że konkurencyjne The Crew utraciło unikatowy atut. To miłosny list do fanów motoryzacji z funem na najwyższym poziomie. Kto nie ścigał się z gigantycznym poduszkowcem ten trąba. Gmeru: Zarówno na Xbox One X jak i PC jest to pokaz możliwości implementacji rozdzielczości 4K oraz technologii HDR. W przypadku tej pierwszej po raz pierwszy na konsoli w tej serii możemy zagrać w natywnym 4K w 30fps. Na PC będzie to oczywiście to samo ale w 60fps. W połączeniu z HDR oprawa powala na kolana. Dokładną analizę znajdziecie w naszej recenzji do której link znajduje się poniżej. Nasza recenzja: Forza Horizon 4 4K HDR Nasza recenzja: The Crew 2 4K HDR

5.Into The Breach (Switch/PC)

Nieoczkiewanie ta pozornie skromna taktyczna strategia turowa wskoczyła na czołowe miejsce. Into the Breach to w skrócie roboty kontra robale. Starcia są krótkie, na 4-6 tur a jednak wyzwalają tyle emocji i dostarczają niesamowitego wyzwania intelektualnego. Musimy w nich wykazać się zdolnością przewidywania, a także samopoświęcenia i wybierania pomiędzy mniejszym złem. Niejednokrotnie przyjdzie nam atakować własne jednostki by je odepchnąć aby uchronić je przed pewną śmiercią. Takie akty poświęcenia są niezwykle rzadkie w grach i mnie totalnie ujęły.

4.Marvel's Spider-Man (PS4)

Druga moim zdaniem najlepsza gra Sony w tym roku i długo oczekiwana porządna growa adaptacja przygód Petera Parkera. Zaskakująco ciekawa i angażująca fabuła towarzyszy świetnemu szkieletowi w postaci super dopracowanego sterowania i satysfakcjonującej walki. Samo bujanie się pajęczyną po Nowym Jorku jest tak nieodparcie przyjemne a Spidey wtóruje przy tym sarkastyczno-kąsliwo-humorystycznymi tekstami. Nie jest to może gra, która przełamuje paradygmaty gier o superbohaterach ale wszystkie jej elementy są najwyższej klasy. A przy okazji jest na co popatrzeć - gra wyciska siódme soki z PS4 Pro w UHD. Nasza recenzja: Marvel’s Spider-Man

3.Super Mario Bros Smash Ultimate (Switch)

Chyba najlepsza imprezowa gra tego roku. Jej urok jest taki trudny do odparcia, że mogą jemu ulec nawet osoby niegrające w ogóle. Poza tym to fantastyczny crossover tylu marek i serii w jednym wydaniu, z aż 76 różnymi postaciami o wielce odmiennych charakterystykach. Sonic kontra Simon z Castlevanii? Masz to jak w banku. A może masz wolisz starcie Luigiego z Bayonettą? Poza tym to, co robi Smash z planszami, które mogą się przechodzić nieustanną metamorfozę, a niektóre z nich scrollują się w lewo i w prawo, bądź umieszczają w środku Gameboya - prawdziwe mistrzostwo.

2.Red Dead Redemption 2 (PS4/X1)

Co prawda nie przeszedłem Red Dead Redemption 2 ale grałem na tyle długo, że mogę docenić artyzm, jak i pieczołowitość świata przedstawionego oraz jego symulacji. Po grze Rockstar już nigdy granie w inne open worldy nie będzie takie samo. RDR2 ujmuje nie tylko samą grafiką i wysokobudżetową produkcją, ale i bogactwem interakcji z otoczeniem, reżyserią oraz przede wszystkim klimatem. Gmeru: RDR2 jest idealnym przykładem, że pomimo takiego gruntu w postaci lat pracy oraz bardzo doświadczonego studia nie udało się na start poprawnie zaimplementować technologii Ultra HD a gracze wskazywali gorszą jakość grafiki właśnie z włączonym np. HDR. Pokazuje to też jak niełatwa jest to sprawa i to, że twórcy nadal uczą się tego tematu. Nie znam aktualnego statusu tytułu pod tym względem gdyż nieco rozczarowała mnie ta sytuacja i od tytułu się odbiłem. Ale w nowym roku na pewno do tematu powrócę.

1.God of War (PS4)

Pomimo tego, że God of War ukazał się w kwietniu tego roku i od tamtego czasu wyszło przynajmniej kilka nowych gier, to nadal miejsce pierwsze u mnie należy do najnowszej odsłony przygód Kratosa. Jest to w pewnym sensie, tak jak RDR2 na innej płaszczyźnie, kulminacja wszystkiego tego, do czego branża gier zmierzała i do czego powinna dążyć. Jest to bardzo dojrzała i niezwykle tragiczna opowieść z niezwykle wyczuwalną ręką reżyseryjną, ale i widać, że nadludzką uwagę poświęcono najdrobniejszym szczegółom. God of War to idealny miks walki, eksploracji, zagadek oraz gry z pół-otwartym światem a jednocześnie tytułu z zacięciem kinowym. Gmeru: Zarówno GOW jak i wspomniany Człowiek Pająk to tytuły wyciskające chyba wszystkie moce z PS4 Pro. Jeden i drugi tytuł doskonale wykorzystuje implementację HDR a rozdzielczość jest znacznie wyższa niż znane nam Full HD. Przedpremierowe wrażenia: God of War 4K HDR

Motion Plus Gra w telewizorach Samsung 2018

Gmeru: 2018 rok przyniósł coś bardzo interesującego dla graczy, którzy ponad wszystko cenią sobie ultra płynną rozgrywkę w najwyższej ilości klatek na sekundę. Wszystko dzięki firmie Samsung, która jako jedyna w minionym roku wprowadziła rewolucyjny tryb do grania o nazwie Motion Plus Gra. Na czym polega i dlaczego wpływa na ilość wyświetlanych klatek niezależnie od samej konsoli? Zapraszam Was do poniższego filmu oraz szczegółowego testu Motion Plus Gra dostępnego tutaj. https://www.youtube.com/watch?v=Dh6TE5yNyRo

Marvel’s Spider-Man najszybciej sprzedającą się grą na PS4

Jakub — Mon, 03 Dec 2018 17:01:40 +0000

Gra Insomniac, Marvel’s Spider-Man pobiła rekord sprzedaży w Wielkiej Brytanii. Tytuł na wyłączność na PS4 stał się najszybciej sprzedającą się pudełkową grą na PS4 w całej generacji w UK. Już wcześniej mieliśmy wszelkie powody by myśleć, że sprzedaż Marvel’s Spider-Man jest fantastyczna, ale teraz dopiero oficjalnie wiemy jaka jest skala tego sukcesu. Okazuje się, że najnowsza gra o Spider-Manie jest najszybciej sprzedającą się fizycznie grą na PS4 w tej generacji. Ponadto, według GamesIndustry produkcja Insomniac może stać się najlepiej sprzedającym się tytułem na wyłączność na PS4 w Wlk. Brytanii. Wczoraj informowaliśmy między innymi o tym, że to właśnie Marvel’s Spider-Man był jedną z kluczowych pozycji, które napędziły niemal 25% wzrost zysków w branży gier w trzecim kwartale 2018. A wy jesteście zadowoleni ze Spider-Mana Insomniac? Jak oceniacie niedawno wydane dodatki DLC?

Marvel’s Spider-Man otrzyma tryb New Game Plus

Jakub — Tue, 11 Sep 2018 16:56:08 +0000

Ledwie zdążyła ukazać się gra Marvel’s Spider-Man a twórcy już niebawem wprowadzą do niej tryb New Game Plus. Fakt ten został właśnie potwierdzony przez studio na Twitterze. Spider-Man to dość długa gra, jeśli chcemy oddać się w pełni wszystkim pobocznym aktywnościom. Aby zapewnić dodatkową żywotność i dać graczom powody do ponownego jej przejścia, Insomniac Games właśnie pracuje nad trybem New Game Plus, który potrzebuje ostatecznego wykończenia i niedługo powinien zagościć w grze. New Game Plus zazwyczaj oferuje możliwość rozpoczęcia gry od samego początku ale przy zachowaniu dotychczasowo odblokowanych umiejętności oraz kostiumów. Oprócz NG+, niedługo będziemy mogli spodziewać się trzech płatnych DLC, The Heist w październiku, Turf Wars w listopadzie oraz Silver Lining w grudniu.

Marvel’s Spider-Man | RECENZJA | PS4 Pro 4K HDR

Jakub — Tue, 04 Sep 2018 14:00:09 +0000

Spider-Man od dawna nie miał dobrej growej adaptacji. Czy studio Insomniac stanęło na wysokości zadania i przełamało ten impas? Zapraszamy do recenzji.

Wstęp

Spider-Man do tej pory był w świecie gier tym dla Batmana czym uniwersum DC dla Marvela w filmach. Produkcja Insomniac Games nie miała oczywiście nigdy zamiaru rywalizować z serią Arkham bo studio, zdaniem scenarzysty Jona Paquette (w wywiadzie z nami) po prostu chciało stworzyć dobrą grę ze Spider-Manem. Jakakolwiek nadwyżka jest oczywiście bardzo mile widzianym bonusem. Jako że postać Petera Parkera jaką cały świat zna i wielbi od lat miała niezbyt wyszukaną poprzeczkę w tej gałęzi show-biznesu, w mojej recenzji zajmę się odpowiedzią na pytanie, jak wysoko udało mu się wznieść?

Kampania single-player / rozgrywka

Marvel’s Spider-Man jest grą, w której Insomniac miał całkowicie wolną rękę, jeśli chodzi o kreowanie narracji. Deweloperzy nie musieli dopasowywać swojej historii pod istniejące filmowe uniwersum Marvela ani obawiać się o niekompatybilność ciągłości fabularnej. Taka swoboda przełożyła się na całkiem interesującą (jak na grę, a na dodatek o superbohaterze) opowieść. Nie tylko jest dość długa, ale także ma kilka rozgałęziających się warstw, które w satysfakcjonujący sposób splatają się ze sobą na końcu. Peter Parker jest ukazany jako postać pełna drobnych idiosynkrazji, wiodąca życie na wielu frontach i starająca się je ze sobą pogodzić. Z niekoniecznie udanym skutkiem. Każda ze sfer działalności jego życia stanowi problem sam w sobie, który się nawarstwia wraz z rozwojem wydarzeń. Dotyczy to zarówno jego pracy naukowej w laboratorium, wolontariatu w nowojorskim MOPS-ie i relacji z ciotką May, jak również (około-romantycznej) znajomości z Mary Jane. Moim zdaniem Jon Paquette bardzo dobrze wywiązał się ze swojej pracy, gdyż z końcem gry postać Spider-Mana została poddana naprawdę ciężkiej próbie. Poddano próbie jego więzi z bliskimi mu osobami, wobec kilku z nich przeżył rozczarowania, a pośród tego wszystkiego starał się zdefiniować swoją własną tożsamość. Jak na grę, w której główny bohater nie zabija nikogo i przez długi czas nie czujemy zbyt dużego zagrożenia, nieoczekiwanie wraz z biegiem wydarzeń akcja staje się coraz bardziej dramatyczna. Insomniac prowadzi nas przez emocjonalny kalejdoskop, przez który Peter Parker musi przejść, aby określić się na nowo, wiedząc, że nic już nie będzie takie samo. Bardzo podoba mi się nieustanne balansowanie pośrodku konfliktu interesów w różnych aspektach życia Parkera, a także to, że motywacje postaci balansujących na krawędzi moralności bądź też szwarc-charakterów są niejednoznaczne i nie do końca podyktowane czystym złem. Godne podkreślenia jest tutaj poczucie humoru, czy to w formie monologów komentujących akcję, wymian telefonicznych pomiędzy nim a policjantką Watanabe, czy jego sytuacyjnym komentowaniem sytuacji, a gdzie indziej np. postacią spikera radiowego JJ Jamesona, który niekiedy kojarzył mi się z Alexem Jonesem a jego dywagacje nt. Spider-Mana stanowią doskonałą alegorię czasów fake news (co ciekawe, jego postać jest jednak bardziej złożona). Jak na grę z elementami otwartego świata, w Spider-Manie znajdziemy zaskakująco mocny i należycie zaakcentowany wątek główny, co jest mimo wszystko rzadkością w grach tego typu. Insomniac zafundował w nim naprawdę dużo atrakcji i umieścił w świecie gry naprawdę dużo postaci, a jednocześnie każda z nich została dość wyraziście naszkicowana. No dobrze, wiemy, że Insomniac potrafi w fabułę, ale co z grywalnością, czyli czymś z czego przede wszystkim studio było grane? Ano także niezgorzej. W zasadzie trzema głównymi trybami “ekspresji” w Spider-Manie jest poruszanie się po mieście, które jest niezwykle satysfakcjonujące i responsywne. Jest to w zasadzie studium ciągłego podtrzymywania impetu za pomocą skoków, salt, biegania po ścianach, jak i wykorzystywania pajęczych sieci do bujania się i wyskakiwania. Podobna idea przyświecała poprzedniej grze studia, Sunset Overdrive, tyle że tam robiliśmy to magnetycznymi butami (zachowującymi się de facto niczym deskorolka). Jedynym mankamentem może z czasem okazać się to, że przy wielkości mapy może się to znudzić. Całe szczęście odblokowujemy potem opcję szybkiej podróży. Jeśli chodzi o konstrukcję gry, to mamy w niej wyraźnie zarysowany wątek główny, a także opcjonalne misje poboczne. Niekiedy, w pewnych momentach fabularnych Spider-Man postanawia odreagować zaistniałe wydarzenia i tym samym my bierzemy udział w innych aktywnościach. W pozostałych przypadkach gra stara się kusić nas questami czy innego rodzaju atrakcjami pobocznymi. Pomagają one tworzyć iluzję świata żyjącego własnym życiem. I to w pewien sposób działa, ale pula kreatywności w nich zawarta także się kiedyś kończy i generalnie, gdy zaczęły się one powtarzać bądź uznałem, że nie zaoferują mi już zbyt atrakcyjnych nagród, zacząłem je ignorować. Mimo wszystko są one jednak przydatne, gdy chce się upgrade’ować postać, więc stanowią one dość rozsądny czynnik motywacyjny. A skoro już o ulepszaniu postaci mowa, możemy inwestować w trzy odrębne drzewka umiejętności, wchodzić w posiadanie przeróżnych kostiumów (a każdy z osobną specjalną mocą), czy też usprawniać nasze gadżety. Aspekt ten nie jest przesadnie rozbudowany - ostatecznie można wyspecjalizować się we wszystkim. Nie jest to też Batman, gdzie następnie wiele z tych gadżetów okazuje się niezbędnych do rozwiązywania zagadek. Niemniej jednak dodaje wrażenia systematycznego rozwoju. Sama walka korzysta z formuły serii Arkham i wcześniejszych Assassin’s Creed ale posiada własny rytm i jest jeszcze bardziej nastawiona na ciągłe poruszanie się, zgodnie z naturą Spider-Mana. Tak więc znacznie częściej będziemy podbijali wrogów do góry, wyskakiwali i kombinowali w powietrzu, robili uniki, czy też wykorzystywali broń złoczyńców przeciwko im samym. Ponadto będziemy musieli bardzo często żonglować umiejętnościami, głównie dlatego, że przeciwnicy zachowują się w urozmaicony sposób i tworzą dopełniające się grupy. Niektórych, większych gabarytami, trzeba będzie przeskakiwać i zaskakiwać w walce, w innych przypadkach wystrzegać się broni automatycznej czy rakiet, czy też granatów z daleka. Będzie również tak, że część oponentów najlepiej atakować po naładowaniu finiszera bo są zbyt niebezpieczni na standardową walkę. Nierzadko napotkamy się także na wrogów zasłaniających się tarczą. Życie będą uprzykrzać także snajperzy, a także żołnierze z jetpackami, a ci ostatni wyposażeni w paralizatory, tymczasowo obezwładniające Spideya. Grupy przeciwników sprawiają wrażenie naturalnych formacji a przez zmuszanie gracza do różnorodnych zachowań i taktyk, walki nie należą do nudnych. Jest też w Spider-Manie element skradankowy, choć gra w zasadzie prawie nigdy nas do niego nie przymusza. Podsumowując, gra Insomniac korzysta ze znajomych patentów, ale prezentując je w odświeżony sposób i co najważniejsze, oddaje istotę Spider-Mana jako postaci. Trzon rozgrywki urozmaicony także jest przez dodanie dwóch okazjonalnie grywalnych postaci. Segmenty, które przyjdzie im pokonać mają np. charakter detektywistyczny (musimy wyszukiwać kluczowych przedmiotów wiodących nas na dalszy trop intrygi), a gdzie indziej wiążą się z unikaniem przeciwników i odwracaniem ich uwagi, a okazjonalnie także z ich subtelną pacyfikacją. W kilku fragmentach będziemy musieli w czasie rzeczywistym współpracować ze Spider-Manem, co ma swój humorystyczny urok i są to jedne z lepszych fragmentów gry. Zaimponowały mi także zabiegi z przeplataniem chronologii, kiedy to widzimy wydarzenie z jednej perspektywy nie wiedząc co się stało wcześniej z punktu widzenia drugiej postaci, następnie odgrywamy cofając się w czasie pozostałą część sytuacji, by zobaczyć jej całościowe rozwiązanie z udziałem obydwu postaci jednocześnie w tym samym momencie. Gdzieniegdzie przyjdzie także nam brać udział w miejscach będących emanacjami odmiennych stanów świadomości, co niekiedy kojarzyło mi się z Far Cry'em i było interesującą odskocznią. Co interesujące, są tu także do rozwiązania całkiem zgrabnie zaaranżowane zagadki, pośród których można rozróżnić dwa typy. Jeden z nich wymaga dopasowania rzędów odpowiednich kształtów przy pomocy predefiniowanych zestawów klocków. Trick polega na tym, że niekiedy kształt trzeba czasami zdublować, a gdzie indziej skorzystać z budulca który odejmie z danego miejsca nadmiar materiału. Innym typem łamigłówki jest zamykanie obwodów tak aby znalazło się między nimi odpowiednie natężenie. Aby tego dokonać musimy, posługując się ograniczoną ilością rozgałęzień i kolanek (które możemy obracać), strategicznie planować ruchy tak, aby wystarczyło nam elementów a jednocześnie natężenie się zgadzało. Starając się osiągnąć cel należy zwracać uwagę na modyfikatory, tak dodatnie, jak i ujemne. Przyznam, że nie spodziewałem się tego elementu w grze o Spider-Manie, jest całkiem nieźle skonstruowany, nigdy przesadnie trudny i z kilkoma wyjątkami – raczej opcjonalny.

Grafika (4K / HDR)

Graficznie Spider-Man prezentuje bardzo dobry poziom, choć jeśli spodziewaliście się, że przebije God of War, to się troszeczkę zawiedziecie, ale to niekoniecznie powód do narzekań. Gra domyślnie wykorzystuje dużą ilość motion bluru, aberracji chromatycznej oraz efektu ziarnistości. O ile wyłączenie tych dwóch ostatnich opcji jest kwestią indywidualnej estetyki, to ta pierwsza w moim odczuciu jest niezbędna. Co więcej, wydaje mi się, że gra była specyficznie pod ten efekt stworzona. Rozmycie kierunkowe dodaje płynności i redukuje poczucie dyskomfortu wizualnego związanego z przemieszczaniem się, maskując przy okazji jakiekolwiek instancje gdy gra nie osiąga idealnie płynnych 30 FPS-ów. Spider-Man jest pięknie koloryzowany i robi doskonały użytek z szerokiej palety barw. Kolory wyglądają bardzo naturalnie, począwszy od liści drzew po odbijające się refleksy słońca na rzece Hudson. Przy okazji w piękny sposób odwzorowują tak gigantyczne i różnorodne miasto jakim jest Nowy Jork. Nawet będąc w środku walki, kontrasty, użycie efektu ambient occlusion (rodzaju akcentowania konturów) nadają postaciom wyrazistego tonu i sprawiają, że całość nie zlewa się w jedna masę – pomimo motion bluru. Wśród lokacji, które przyjdzie nam przemierzać będzie tak serce betonowej dżungli, dachy wieżowców, porty, jak i gustownie udekorowane wnętrza budynków. Nie ma tutaj co prawda dynamicznego cyklu dzień nocy oraz takowego systemu pogody, ale w trakcie kampanii co jakiś czas pojawią się odgórnie narzucone momenty w nocy, czy też strugach deszczu. Zważywszy na “rwany” charakter gry, gdzie biegamy głównie od znacznika do znacznika a misje są w oderwaniu od całego świata, nie jest to takie wcale złe rozwiązanie. Dzięki temu tak naprawdę można stworzyć trzy osobne modele oświetlenia i każdy będzie idealnie dopasowany pod konkretne warunki i bardziej szczegółowy, aniżeli silnik miałby robić dynamiczny kompromis na trzy z nich jednocześnie, kiedy żaden z nich nie wyglądałby tak super. Ponadto niewątpliwie wyróżnia się system oświetlenia w połączeniu z efektem globalnej iluminacji przez co refleksy na różnego rodzaju (pół)przezroczystych czy szklanych powierzchniach, a także kałużach wyglądają naprawdę przekonująco. HDR z kolei jest ładnie zaimplementowany i dodaje kolorytu grze o i tak już ciepłej tonacji. Nie odkrywa może przed nami nieznanego dotąd świata, ale bardzo ładnie akcentuje to, co już w SDR było bardzo ładne. Blask słońca, efekty wejścia ze słabo oświetlonych terenów na zewnątrz (i vice versa) cieszą oko i wraz ze wspomnianą szeroką paletą barw tworzą estetycznie atrakcyjną całość. Sprawdziłem także jak gra wygląda w ruchu bez HDR – tracimy subtelnie wycieniowane światło i sporo na szczegółowości różnokolorowych odbić. Przez to paleta barw, którą pięknie uwypukla HDR i globalna iluminacja – zlewa się i nie wygląda tak naturalnie. Zauważycie to jeśli mieliście już sporo styczności z High Dynamic Range i gdy tylko odnotujecie tę różnicę (która komuś innemu może nie wydać się tak znacząca) – nie będziecie chcieli już na grę w SDR patrzeć. Aczkolwiek jeśli nie macie odbiornika z HDR, to nadal otrzymacie ładnie koloryzowaną grę z bardzo dobrym oświetleniem, po prostu pewne jej naturalistyczne walory zostaną nieco przytłumione. Wraz z dużymi kontrastami oraz wymienionym wyżej efektem ambient occlusion HDR dodaje autentyczności Nowemu Jorkowi jako tętniącej życiem metropolii a także idealnie uchwyca tonem ducha Spider-Mana. Do najwyższej półki Spider-Manowi jednak nieco brakuje, głównie przez to, że tekstury postaci i ich modele nie są aż tak szczegółowe jak choćby w God of War, choć jest to oczywiście poniekąd zrozumiałe przez skalę gry. W scenkach gdzie widzimy postaci w bardzo bliskim planie oczywiście poziom detali jest znacznie wyższy i wtedy okazjonalnie mogą robić większe wrażenie.

Ścieżka dźwiękowa

Od strony muzyczno-dźwiękowej, Spider-Man także nie zawodzi. Orkiestrowy soundtrack jest zróżnicowany i potrafi pokryć całe spektrum emocji i nastrojów. Bywają momenty stonowane, epickie, jak i także bardziej klimatyczne, zalatujące z lekka horrorem czy też detektywistyczne. W niektórych momentach, co jest zaskakujące i nie zarazem czuć echa Jerry’ego Goldsmitha z Obcego. Z kolei przy łamigłówkach akompaniuje nam podkład, który określiłbym mianem “sterylnego sci-fi”. O ile muzyka jest bardzo dobra, to efekty dźwiękowe natomiast są wręcz zjawiskowe. Spider-Man wykorzystuje dźwięk przestrzenny z częstymi efektami miejscowego przytłumienia gdy używamy specjalnych mocy. Nie sposób nie zwrócić uwagi na odgłosy przecinania i przeszywania powietrza gdy korzystamy z sieci pajęczych. Także odgłosy wystrzałów broni palnej czy też różnego rodzaju granaty są subtelnie wplecione w bardzo dynamiczny miks w taki sposób, że mocno czujemy ich obecność ale nie dominują and całością oprawy. Spider-Man w kwestii inżynierii dźwięku to dzieło najwyższych lotów. Na sam koniec chciałbym jeszcze opowiedzieć o kilku elementach, które mniej mi przypadły do gustu, choć ostatecznie – na szczęście - żaden z nich nie pociągnął gry niebezpiecznie w dół. Po pierwsze, iluzja miasta tętniącego organicznym życiem (pomimo dużego zagęszczenia NPC-ami) szybko pryska. Wezwania do pobliskich przestępstw też mogą się w niedługim czasie się dość znudzić. Także aktywności poboczne są w jakimś stopniu zróżnicowane, to jednak nie dają tak dużej satysfakcji jak choćby eksplorowanie grobowców w Assassin’s Creed Origins czy zagadki Riddlera w serii Arkham. W kwestii QTE, niektóre z momentów gdy musimy nacisnąć konkretny przycisk są niemożliwe do zawalenia – wystarczy klepać nonstop dany przycisk nie zważając na timing a i tak przejdziemy daną scenkę. Innym elementem gry, który może nie podpasować każdemu, może być sposób w jaki wpleciono główne misje w strukturę gry. Z jednej strony wątek fabularny jest naprawdę soczysty, ale z drugiej gra ma nieco szarpane tempo z racji tego, że popychanie fabuły odbywa się wyłącznie gdy dotrzemy do wyznaczonych punktów. Tak więc w trakcie właściwej rozgrywki (przed aktywowaniem konkretnej misji) nie ma tutaj miejsca na spontaniczność czy też głębszą narrację poza wymianą zdań przez łączność audio. Jedną z rzeczy, do których jeszcze się przyczepie to gadżety – o ile niewątpliwie są bardzo przydatne w walce, to w praktyce nie są aż tak różnorodne jakby się chciało. Ostatnim obiektem mojej krytyki będą niedoróbki związane z poruszaniem się i jego responsywnością, która przeważnie jest bardzo dobra, ale okazjonalnie Spider-Man nie reagował na moje polecenia, np. w środku walki przyczepiony do ściany. Raz mi się zdarzyło także utknąć w środku budynku a innym razem straciłem znacznik, który sygnalizował gdzie mam iść dalej i pomimo wykonywania prawidłowej czynności nie mogłem przejść póki nie przeładowałem stanu gry. Są to relatywnie rzadko spotykane bugi, ale jednak sprawiają, że nie mogę wystawić grze maksymalnych not.

Podsumowanie i rekomendacja

Spider-Man jest naprawdę dobrą grą i jedną z lepszych pozycji w tym roku. Jestem pewien, że produkcja Insomniac Games odniesie sukces i mam nadzieję, że zachęci to innych deweloperów i producentów do realizowania projektów z innymi superbohaterami. Peter Parker od dawna zasługiwał na grę na miarę swojej reputacji i wreszcie ją otrzymał. Studio Insomniac połączyło szybki zwariowany gameplay z jakiego jest znane z całkiem niezłym otwartym światem. Udało się im przy tym przemycić silny element narracyjny, który z końcem gry daje poczucie satysfakcjonująco poprowadzonej, głębszej opowieści, gdzie wiele drobnych elementów z końcem układa się w sensowną całość. Od strony wizualnej mamy do czynienia z bardzo ładną oprawą, która robi doskonały użytek z systemu oświetlenia, szerokiej palety barw, globalnej iluminacji HDR-u, która jest niezwykle przyjemna dla oka, szczególnie gdy na pełnej prędkości bujamy się od wieżowca do wieżowca w Dużym Jabłku. Jest pewna doza niedoróbek, które sprawiają, że Spider-Mana nie mogę uhonorować najwyższą oceną. Mimo wszystko jest to dla fanów studia Insomniac, exclusive’ów PlayStation, gier z otwartym światem a w szczególności tematyki superbohaterów - pozycja obowiązkowa. Co prawda Spider-Man nie zmieni waszego postrzegania gier o superbohaterach bardziej niż seria Arkham, ani nie wywróci całego świata do góry nogami... ale hej – nie każda gra musi to robić, aby czerpać z niej przyjemność, a ja bawiłem się bardzo dobrze. Plusy: Cena: 249 zł Grę na PS4 Pro dostarczył wydawca – PlayStation Polska (data premiery 07.09.2018) Gra testowana na telewizorze Ultra HD 4K HDR Samsung Q7C + soundbar Samsung MS6501

Marvel’s Spider-Man: 18 minut nowego gameplayu

Jakub — Thu, 09 Aug 2018 13:36:51 +0000

Dzisiaj na jednym z kanałów na YouTube pojawiła się nowa porcja gameplayu z nadchodzącej gry Insomniac na PS4 - Marvel's Spider-Man. Kanał PlayStation Access udostępnił nagranie trwające 18 minut wraz z zapisem gameplayu oraz komentarzem dyrektora kreatywnego projektu Bryana Intihara. Jest ono udostępnione w rozdzielczości 4K. W znacznej mierze zaprezentowana rozgrywka pokrywa się z tym, co dziennikarze mogli ograć na relacjonowanym przez nas niedawnym wydarzeniu. https://www.youtube.com/watch?v=vzHyU7c3YnM W przeciągu filmiku ujrzycie zarówno część warstwy fabularnej w postaci przerywników filmowych, segmenty ze swobodnym poruszaniem się po metropolii, jak i również całkiem obszerny fragment misji z głównego wątku. Pewnym nowum, którego możemy się dowiedzieć z nagrania jest to, że gra zaoferuje część wydarzeń tak w dzień, jak i w nocy, lecz nie będzie posiadała dynamicznego cyklu zmiany pory dnia. Gra zadebiutuje 7 września na PS4 i wykorzystuje dodatkową moc obliczeniową PS4 Pro.

Marvel’s Spider-Man: graliśmy na PS4 Pro, rozmawialiśmy ze scenarzystą | RELACJA i WYWIAD |

Jakub — Thu, 02 Aug 2018 14:00:06 +0000

Redakcja HDTVPolska miała w miniony poniedziałek okazję, dzięki uprzejmości PlayStation Polska, przetestować przedpremierowo grę Marvel's Spider-Man na PS4 Pro, jak również porozmawiać ze scenarzystą gry ze studia Insomniac. Na miejscu zjawiłem się ja oraz Gmeru i w takim składzie zabraliśmy się do działania! Wydarzenie poświęcone Spider-Manowi odbyło się w klubie The View na ulicy Twardej na 31. piętrze, pośród palm i z widokiem na panoramę miasta oraz okalające budynek inne wieżowce. Miejsce było bardzo adekwatne do tematyki pod kątem oferowanego widoku. Sony zaoferowało kilka tuzinów stanowisk z grą, każde z nich na PS4 Pro, a więc w najlepszej możliwej jakości. Oddana do dyspozycji prasie porcja rozgrywki to około 1,5h warstwy fabularnej, w zasadzie od samego początku. Ekspozycja była minimalna i głównie oparta na wizualiach oraz charakterności postaci Spider-Mana / Peter Parkera i w bardzo niedługim czasie można było przystąpić do akcji własnoręcznie. Trzeba od razu przyznać, że wreszcie wygląda na to, że Spider-Man otrzyma grę oddającą należną mu estymę. Spider-Man jest lekki i przyjemny, prosty w obsłudze, ale nie banalny i nie prostacki. Widać absolutnie, że ta zwariowana swoboda i luzacki rytm jaki przyświecał bohaterowi Sunset Overdrive w przemieszczaniu się po tamtejszej metropolii przekradł się i tutaj, w adekwatnym do Spider-Mana stylu. Satysfakcjonujące sterowanie jest podstawą każdej zręcznościowej gry z elementami platformowymi i tak jest też tutaj. Przemieszczanie się pomiędzy wieżowcami przy użyciu pajęczyny jest tak przyjemne samo w sobie, że można by to robić długimi kwadransami bez poczucia znużenia. I o to właśnie chodzi. Wszystko jest przepięknie animowane i bardzo responsywne oraz co najważniejsze, w zasadzie przejścia w każdym typie sytuacji są bardzo naturalne. To bardzo ważne, bo aspekt ten buduje fundamenty persony Spider-Mana jako bohatera. No bo w końcu jak moglibyśmy się nim jarać, gdyby nawigacja była pełna zgrzytów? A pamiętajmy, że postać ta w świecie gier ma bardzo wiele do udowodnienia. Graficznie jest to bardzo dobry poziom, choć od razu też obiektywnie zaznaczę, że nie jest to tytuł konkurujący bezpośrednio z wodotryskami God of War. Spider-Man to gra z kompletnie otwartym światem a więc jej atuty będą widoczne w innych aspektach - w skali czy też bardziej w przyjemnej dla oka pogodnej, kolorystycznej i słonecznej aurze. Akcję będziemy obserwować z wielu typów ujęć kamery i nie zawsze jakość otoczenia (która zresztą niewątpliwie jest widoczna) będzie na pierwszym planie. Nie jest to bowiem gra w której prym wiedzie ręka reżysera, lecz gracza. Mimo wszystko, jest to także absolutna czołówka tego roku. Trudno obiektywniej wypowiedzieć się na temat implementacji HDR, gdyż przygotowane demo nie miało suwaka odpowiadającego za ten element oprawy. Mimo wszystko potencjał jest tutaj ogromny i zwrócę na to baczną uwagę gdy gra przybędzie finalnie do recenzji za kilkanaście dni. Co do samej rozgrywki, Spider-Man zaabsorbował pewne elementy Batmana i Assasin's Creed, przy wykorzystaniu oczywiście gadżetów typowych marvelowskiemu superbohaterowi. Co więcej, w trakcie walk towarzyszą nam sarkastyczno-prześmiewcze komentarze Petera Parkera, a pomimo spuszczania bęcek naszym przeciwnikom, nigdy akcja nie akcentuje przemocy, lecz pozostaje właśnie typowo komiksowa w PG-13 tego słowa znaczeniu. Każde starcie charakteryzuje się silnym naciskiem na rytm i flow tak aby być w ciągłym ruchu i przeplatać ataki, podbijaniem przeciwników do góry, wyskakiwaniem, dokańczaniem łomotu w locie i przyklejeniem reszty wrogów do ścian, przy jednoczesnym unieruchomieniu. Utrzymywanie combosów na pewnym poziomie pozwala nam także co jakiś czas nabijanie ataków wykańczających przeciwników a także daje dostęp do uzdrawiania się. Trzeba przyznać, że o ile nie jest to super odkrywcza formuła, wszystkie indywidualne elementy walki ładnie się ze sobą zazębiają a potyczki są bardzo płynne. Bardzo podobał mi się ciągły sytuacyjny dostęp do różnych elementów otoczenia, którymi mogliśmy się posiłkować przy przytrzymaniu przycisków L1+R1. Trzon rozgrywki przeplata ze sobą przemieszczanie się po otwartym, przepastnym terenie metropolii wraz z fragmentami w zamkniętych budynkach na wielu poziomach, piętrach i kondygnacjach, w tym też wentylacji (możliwe są przy okazji). Po ograniu dema wiem, że walka i poruszanie się stanowią niewątpliwie bardzo mocne elementy gry, co do fabuły - nie jestem w stanie się wypowiedzieć. Wiem jedynie tyle, że postać Spideya jest należycie charakterna i tryskająca kąśliwym humorem, a aktorstwo postaci podkładających głos jest bardzo dobre. Miałem okazję usłyszeć też polski dubbing i muszę przyznać, że brzmiał on znacznie lepiej niż typowe rodzime podkłady i to także mówiąc nie tylko o Peterze Parkerze ale każdej w zasadzie postaci. Może akurat polskie, przesadzone z reguły głosy, które często sprawdzają się w kreskówkach akurat lepiej pasują do czegoś z charakteru komiksowego? Osobiście nie mogę doczekać się premiery gry, która przewidziana jest na 7 września. Jest to idealny okres, tuż po letniej "growej suszy", kiedy jeszcze nie ma zatłoczenia wśród produkcji AAA, a więc żaden inny wysokobudżetowy tytuł nie będzie ze Spider-Manem rywalizował o nasz czas i pieniądze, co powinno też przełożyć się (jeśli cała gra jest tak solidna jak demo) na sukces finansowy. Spider-Man nie redefiniuje gatunku, ale właśnie zapewnia zabawną, lekką i przyjemną rozgrywkę, całkowicie zgodną z duchem firmy Insomniac i tego właśnie postać ta w świecie gier wideo potrzebowała. Produkcja ta zarazem zwieńcza starania firmy Sony na rok 2018, które wcześniej dostarczyły nam wybitnego God of War i intrygującego (choć troszkę nierównego) Detroit. Gmeru: Ja od siebie wtrącę 3 grosze. To co od razu mnie urzekło to ogromna przystępność gry od samego początku. Niby dość łatwo wszystko załapać od pierwszego momentu jednak po chwili okazuje się, że mamy do czynienia ze sporą głębią np. jeżeli chodzi o sterowanie czy rozwój postaci. W miarę progresu fabularnego, wszystko jest podawane odpowiednimi dawkami ale nie musimy długo czekać by cieszyć się ciekawym wachlarzem możliwości Spider-Mana. Jego drzewko różnych cech obronnych czy ataku jest spore i w trakcie gry będzie na pewno sporo radości w odkrywaniu wszystkiego. Gra wydaje się bardzo dopracowana pod względem wykonania oraz mechaniki. Miasto żyje, jest bogate w detale oraz zamieszkałe przez ogromną ilość mieszkańców, którzy przechadzają się po rozległym miejskim terenie. Możemy sobie między nimi chodzić, podglądać co robią oraz słuchać jak wysyłają w naszą stronę różne zabawne komentarze. No właśnie - humor to kolejna cecha charakterystyczna bardzo pozytywnie wpływająca na odbiór gry. Jest zabawnie ale nie przesadnie. Jednak czujemy ten sam klimat, który panuje obecnie w filmach o człowieku pająku. Spider-Man bardzo ochoczo reaguje na nasze komendy i po chwili jesteśmy w stanie z ogromną przyjemnością i niezłą precyzją przemieszać się pomiędzy wieżowcami za pomocą pajęczej sieci. Tutaj ponownie kłania się mechanika bo o nią się najbardziej bałem. Niepotrzebnie. Udało się ten element bardzo dobrze dopracować. Fajnie też, że np. wieżowce to nie są zwykłe bryły tylko można zajrzeć przez okna, zobaczyć wyposażenie mieszkania itp. Gra musi wyciskać siódme poty z PS4 Pro. Jestem ciekawy jak to będzie wyglądać na zwykłej PS4. Oceny rozdzielczości czy HDR nie będzie gdyż jak już wspomniał Kuba, nie było takowej opcji w menu. Dodatkowo na sali było umieszczonych tak wiele różnej klasy TV (a jak wiemy HDR na jednym TV nie jest równy drugiemu), że ocenę tego typu będzie można dokonać dopiero przy okazji recenzji. Sam kawałek udostępnionej rozgrywki składał się od grubej akcji fabularnej od samego początku poprzez ciekawe rozwiązywanie zagadek a kończąc na zwiedzaniu miasta. Ciekawe jak to finalnie będzie wyglądać w pełnej wersji gry. Oby poziom był tak samo wysoki - wtedy będziemy mieli do czynienia z kolejnym hitem na wyłączność dostępnym na konsolę PlayStation!

Poniżej przedstawiamy nasz wywiad z Jonem Paquette, scenarzystą gry

Po tym jak skończyliście prace nad Sunset Overdrive, czy od razu zaczęliście prace nad Spider-Manem, czy może pracowaliście nad czymś innym a przeobraziło się to w Spider-Mana? W zasadzie tuż po ukończeniu Sunset Overdrive skontaktowali się z nami Marvel i Sony celem stworzenia gry będącej w uniwersum Marvela. Przez pewien krótki okres zastanawialiśmy się co konkretnie chcielibyśmy zrobić. Nie potrzebowaliśmy jednak wiele czasu aby dojść do wniosku, że naprawdę chcemy stworzyć grę o Spider-manie. [...] Uznaliśmy też, że tematyka o Spider-manie wyjątkowo dobrze pasuje do naszego studia. W końcu robimy tytuły, które skupiają się na frajdzie gracza, poczuciu humoru. Ze wszystkich postaci Marvela, Spider-Man zdawał się dla nas idealny. Pomimo, że jest to bardzo znana marka, to nie było zbyt wielu naprawdę udanych gier o Spider-Manie. W jaki sposób chcecie sprawić, że ta gra będzie wyróżniała się spośród innych gier o superbohaterach? Jakie elementy waszego tytułu uznajecie za jego atuty? Wydaje mi się, że przede wszystkim silną stroną gry jest to, że nie tylko będziemy grali jako Spider-Man, lecz także jako Peter Parker. Nieczęsto istnieje taka okazja w tego typu grach i naprawdę chcieliśmy zrobić wszystko co w naszej mocy aby gracz mógł spędzić dostatecznie dużo czasu jako każdy z nich. Ostatecznie uważam, że to właśnie będzie świadczyć o unikatowości tej gry. Sądzę również, że to właśnie za to ludzie uwielbiają Spider-Mana. Nie jest tylko superbohaterem wymachującym pajęczyną pomiędzy budynkami, ale to zwykły facet jak Ty i ja. Ma swoje problemy, brakuje mu pieniędzy, ciągle coś partaczy... Bardzo zależało nam na tym aby przedstawić dwie strony medalu. Czy zamierzacie połączyć akcję / fabułę tej gry z nadchodzącym filmem o Spider-Manie i / lub Venomie? A jeśli tak, to w jaki sposób? Tak naprawdę to nie będziemy łączyć tej gry z żadnym filmem ani istniejącym już elementem Marvel Cinematic Universe. Czy kontaktujecie się ze scenarzystami Marvel Cinematic Universe / Sony Marvel Universe? A jeśli tak, to jak wygląda wasza współpraca? Nie, w zasadzie to tworzymy swoje własne, odrębne uniwersum, nie musimy się dostosowywać do tego, co się dzieje w MCU ani vice-versa. Oczywiście, kiedy wyjdą już te nowe filmy (Spider-Man, Venom), to pójdziemy je obejrzeć, jak wszyscy inni i zobaczymy jakie elementy stamtąd mogłyby pasować do naszej gry i podkradniemy co się da (prawdopodobnie chodzi o DLC - przyp. red.). Mam nadzieję, że oni też od nas podkradną [śmiech]. Studio Insomniac jest znane z tworzenia szerokiej gamy ekwipunku, który jest totalnie rąbnięty. Czy zamierzacie coś takiego wprowadzić do tej gry, wzbogacając kanon Spider-Mana czymś w waszym stylu? Kiedy zagrasz w grę, to od razu odczujesz, że gadżety Spider-Mana pasują do tego świata, ale są bardzo w stylu Insomniac. Możesz je upgrade'ować, dodawać nową funkcjonalność. Także kostiumy i powiązane z nimi specjalne moce są niezwykle humorystyczne i odjechane - nie mogliśmy i nie staraliśmy się specjalnie powstrzymywać przed jajcarstwem. Czy drugorzędne postacie będą miały swoje własne osie narracji, przez które będziemy mogli przebrnąć w trakcie wykonywania np. misji pobocznych? Powiem wręcz tak, że naszym założeniem było, żeby wszystkie postaci miały swoje własne linie narracyjne, które będą na tyle głębokie, że można uwierzyć, że są to bohaterowie własnych, odrębnych opowieści. W niektórych misjach pobocznych spotkasz się z kilkoma postaciami, których wcześniej w trakcie głównego wątku nie było. Będziesz mógł im pomóc w rozwiązaniu problemów, w końcu o Peterze Parkerze mówi się Przyjazny Sąsiad Spider-Man. Jeśli chodzi o wykorzystywanie otoczenia do opowiadania historii, jak zamierzacie zachęcić gracza do eksplorowania różnych zakamarków? Jako scenarzyści zawsze zadajemy sobie pytanie: czy można tą konkretną informację przekazać graczowi w jakiś inny sposób niż przy użyciu wyłącznie dialogu? Jeśli ktoś po prostu wypowiada daną kwestię na głos, dla mnie jest to najmniej efektywny sposób na opowiedzenie fragmentu historii w grze wideo. Jeśli z kolei gracz może eksplorować część otoczenia i dojść do tego samemu w ramach gameplayu, jest to najbardziej wymowna droga do osiągnięcia celu. Zawsze staramy się zrobić wszystko co w naszej mocy, aby gracz mógł np. coś podnieść i dzięki temu odtworzyć cały bieg wydarzeń samemu. Sam tak robię, jako gracz, za każdym razem gdy coś takiego znajduję, bardziej zapada mi to w pamięć, aniżeli ktoś miałby mi to opowiadać. Zupełnie jak w tym odwiecznym porzekadle "pokaż, nie mów" - w grach wideo powinno to brzmieć "zagraj, nie mów".