Dunkierka – HDTVPolska

3 Oscary na koncie – filmowy GIGANT właśnie pojawił się na Netflix!

Redakcja — Fri, 23 May 2025 09:45:04 +0000

Mamy potężną nowość w ofercie serwisu Netflix! Tuż przed weekendem dodano jeden z najlepszych filmów wojennych wszech czasów! Arcydzieło Christophera Nolana może teraz obejrzeć jeszcze szersze grono widzów - zwłaszcza, że nadchodzi upragniony weekend! Co to za film?

Dlaczego warto teraz iść do kina? To chyba jedyna okazja, by zobaczyć znane hity na gigantycznym ekranie np. w IMAX!

Konrad Kozlowski — Mon, 03 Aug 2020 18:59:14 +0000

Pandemia oraz izolacja społeczna spowodowały, że kina z dnia na dzień przestały funkcjonować. Branża zamarła, bo to przecież one stoją na pierwszym froncie, jeśli chodzi o premiery nowych filmów. Niektórzy zdecydowali się na debiuty online w serwisach VOD premium, gdzie oczywiście obowiązują ceny premium. Wielokrotnie przekładany termin premiery “Tenet” Christophera Nolana pozwala sądzić, że i końcówka sierpnia może nie być ostateczną datą. Tymczasem kina gotowe są już na przyjęcie widzów, a w repertuarach czekają nas nie lada niespodzianki.

Wszystkie kina zapraszają na seanse. I to jakie!

Od tego piątku, 31 lipca, wszystkie Multikina są otwarte w całym kraju. Nieco wcześniej to samo zdarzyło się w Cinema City i Heliosie, ale sytuacja w multipleksach (i nie tylko) jest daleka od normalności. To wcale nie oznacza jednak, że do kina nie ma na co iść - wręcz przeciwnie, to wyjątkowa okazja na to, by móc nadrobić lub powtórzyć produkcje, które nam umknęły lub które chcielibyśmy zobaczyć w kinie na wielkim ekranie jeszcze raz. Nie oszukujmy się bowiem, że w dobie cotygodniowych nowości (nawet w wakacje), kina ryzykowałyby wprowadzanie do repertuarów filmów, od których premiery minęło kilka, kilkanaście lub kilkadziesiąt lat. To pojedyncze przypadki, które wynikały z okrągłej rocznicy bądź całonocnego maratonu filmowego. Tylko w takich okolicznościach można było liczyć na ponowny seans w kinie Mrocznego Rycerza czy Władcy Pierścieni. A przecież klasyki, tej starszej i nowszej, nie brakuje.

Filmy, które zasługują, by zobaczyć je na dużym ekranie

Wystarczy odwiedzić repertuar Multikina, gdzie codziennie możecie wybrać się na “Imperium kontratakuje”, czyli V epizod sagi Gwiezdnych Wojen. Jest to językowa wersja oryginalna (pozbawiona polskich napisów), ale nie jeden fan Star Wars, sci fi czy kina nie powinien przejść obojętnie obok takiej propozycji. To samo odnosi się do filmów Christophera Nolana: “Dunkierki” oraz “Mroczny Rycerz” i “Mroczny Rycerz Powstaje”. Pierwszy z filmów pokazywany jest w Multikinie, a pozostałe dwa w Cinema City. Na tym jednak nie koniec, bo obydwie odsłony trylogii Batmana od Nolana mają swoje pokazy w IMAX, gdzie organizowane są też projekcje “Jokera” - niedawnego hitu Warner Bros. z Joaquinem Phoenixem w roli głównej. Na koniec Incepcja, która także pojawi się w kinach już na dniach!

Byłem w kinie i chcę więcej

Miałem przyjemność wziąć udział już w dwóch pokazach po wznowieniu działalności kin i muszę przyznać, że możliwość zobaczenia (o normalnej porze, a nie 2:00 w nocy w ramach maratonu) “Mrocznego Rycerza” było czymś fenomenalnym. Miłośników kina domowego nie brakuje, ale tak duży ekran i tak mocne nagłośnienie są nam w stanie zaoferować tylko sale kinowe i zdecydowanie warto z tej okazji skorzystać.

Jeszcze bardziej odnosi się to do Gwiezdnych Wojen, ponieważ zobaczenie tego filmu na kinowym ekranie przez młodszych fanów było po prostu niewykonalne, gdyż film od dekad dostępny jest tylko na nośnikach fizycznych oraz w Internecie. Dysponując świetnym zestawem kina domowego nie odtworzymy jednak 1:1 warunków typowej sali kinowej, a tym bardziej IMAX-a. Odnoszę wrażenie, że przez kilkumiesięczną nieobecność wiele osób zapomniało o kinie i wypatruje nowości tylko w Internecie. Tymczasem te premiery do kin wrócą, prędzej czy później, w takiej lub innej odsłonie, a obecnie nadarza się być może jedyna taka wyjątkowa okazja, by zobaczyć prawdziwe hity w kinowej oprawie.

Więcej na temat filmów:

Oskary 2018 – autorski komentarz

Jakub — Mon, 05 Mar 2018 10:34:01 +0000

W nocy poznaliśmy już wszystkie filmy, które zgarnęły tegoroczne Oskary, a w związku z tym pozwalamy sobie "autorskim okiem" przyjrzeć się całej sytuacji. A wy czujecie się rozczarowani rozdaniem? Macie jakieś pretensje odnośnie którejś z kategorii? ;) Chciałem zaznaczyć, że niestety nie zdążyłem nadrobić kilku oscarowych filmów, w tym "Tamte dni, tamte noce", "Nić widmo" oraz "Czas mroku". Oszczędzę sobie wypowiadaniu o tym, czego nie miałem okazji poznać, więc skupię się na tym, z czym styczność miałem. W tym roku żaden obraz nie zdominował ilościowo statuetek, aczkolwiek niewątpliwie za największego wygranego można uznać "Kształt Wody". Wybór ten niespecjalnie mnie mierzi tak jak 5 nominacji dla Lady Bird (do tematu wrócę jeszcze), ale też nie do końca zadowala pod kątem doznaniowo-estetycznym... Kształt Wody Dlaczego? Kształt Wody to przyzwoity w moim odczuciu film i nie odczuwam potrzeby hejtowania go, ale w esencji to (wizualnie, zdjęciowo, scenograficznie i kompozycyjnie, a nawet niektóre sceny i detale są bardzo zbliżone) taki Jean-Pierre Jeunet (Delicatessen, Miasto Zaginionych Dzieci i Amelia), tyle że mocno amerykańskim wydźwiękiem. W dodatku z lepiej wyważonym miksem fantasy z "nie-fantasy", silniejszym elementem ludzkim i wypełniony większą ilością dialogów niż w pozostałych filmach del Toro, no i zapewne to kupiło Akademię. Takie mam wrażenie. Odnośnie muzyki - uważam, że w tej kategorii powinien wygrać Hans Zimmer za Dunkierkę, film, w którym właśnie muzyka zdeterminowała montaż i choreografię wizualną. Owszem, jest nietypowa i dużo w niej niemal niekończących się kumulacji ekspresji, która praktycznie nie ma ujścia, bo ciągle brnie naprzód. Dla mnie jednak była zdecydowanie bardziej pamiętna, niż konwencjonalne dopasowanie się do bardziej emocjonalnych momentów, aby uwydatnić urok Kształtu Wody, wtedy kiedy reżyser założył, że ma być słodko, smutno czy strasznie. Kształt Wody obejrzałem wczoraj i kompletnie tej muzyki nie pamiętam, a Dunkierka rozbrzmiewa mi nadal od grudniowego seansu na Blu-ray. Z drugiej strony powiem, że już Michael Shannon za swoją drugoplanową rolę w Kształcie Wody bardziej by zasługiwał na Oskary niż Sam Rockwell z Trzech Billboardów. Owszem, postać Rockwella jest bardziej złożona, w takim sensie, że następuje u niej subtelne duchowe oczyszczenie i w kontekście motywu przewodniego postaci, których działania rodzą się z nienawiści, świetnie pasuje do kreacji Frances McDormand, lecz uważam, że intensywność i wynaturzenie postaci Shannona było po prostu bardziej zatarła swój ślad na ekranie. No ale Shannon nominowany nie był, więc powiedziałbym, że już prędzej dałbym statuetkę Christopherowi Plummerowi, który był naprawdę wybitny we "Wszystkich Pieniądzach Świata". Kształt Wody Co do emocjonalności, to nie uważam Kształtu Wody za wyjątkowo przejmujący film, choć definitywnie opierający się na pewnego rodzaju uroku i zespojony z niemą postacią Sally Hawkins. Jednak takie - nieobecne filmy wśród nominowanych - jak Wind River czy A Ghost Story (z takich, które realistycznie mogły być nominowane), mają znacznie potężniejszy wydźwięk emocjonalny, choć poniekąd może nie aż tak oczywisty (choć co do Wind River polemizowałbym). Nie łudzę się, że inne moje faworyty jak Personal Shopper czy Zabicie Świętego Jelenia mogłyby na cokolwiek tutaj liczyć. Co do reszty, troszkę smuci mnie fakt, że Dunkierka została zepchnięta jedynie do wyróżnień za aspekty techniczne. W moim odczuciu film ten jest monumentalnym tryumfem Christophera Nolana jako reżysera totalnego (a także takiego, który w swoim obiektywnym stylu kręcenia tego obrazu w pewnym sensie istnieje bardzo intensywnie, jak i nie istnieje zarazem). Nieco też boli w kwestii Hoyte van Hoytemy, który musiał wykonać tytaniczną pracę z ważącymi 25-30 kg kamerami IMAX i zdziałać cuda by umieścić je na latających Spitfire'ach i w innych niewygodnych miejscach (choć Deakinsowi ogólnie należała się nagroda za całokształt). Jak już wyżej wspomniałem, żałuję, że Zimmer nie został nagrodzony Oskarem za ścieżkę muzyczną, z powodów, które uwzględniłem powyżej. Jeśli chodzi o liczbę statuetek, jest to przyzwoity wynik, lecz moim zdaniem umniejszają one Dunkierce jako filmowi. Z drugiej strony Blade Runner 2049, o ile był filmem, który filozoficznie ani psychologicznie mnie nie wgniótł, a fabuła w nim była bardzo liniowa i prosta (co uwidocznił ponowny seans, choć także w pozytywny sposób), jednak należały mu się techniczne nagrody, więc może to i lepiej, że dwie z nich poszły do właśnie twórców tego obrazu. Box office filmu był co prawda rozczarowujący, lecz z drugiej strony jest to też przekaz dla dużych studiów, że czasem opłaca się zaryzykować w śmiały, ambitny i autorski film większą ilość gotówki. Dunkierka W kwestii innych filmów, na pewno niektórzy mogą się poczuć zawiedzeni, że Trzy Billboardy nie wygrały najlepszego filmu, choć moim zdaniem nie jest to taki kaliber dzieła, jaki by na to zasługiwał (ale z drugiej strony bardziej moim zdaniem on był tego godzien niż Kształt Wody). Co do scenariusza, uważam, że Billboardy także mogły mieć i tam szansę, choć to bardzo dobrze, że Uciekaj! wygrało chociaż jedną statuetkę (a moim zdaniem powinno zgarnąć więcej), a tutaj nie mam pod tym względem zastrzeżeń. Jest to - nie lubię tego określenia wobec tego filmu (ale) - pierwszy horror, który został wyróżniony za oryginalny scenariusz. Z innej strony, nie lubię życzyć nikomu nieszczęścia, ale czuję się usatysfakcjonowany tym, że Lady Bird nie wygrał żadnej statuetki. Nawet w skali ostatnich 15 lat i kilku tuzinów filmów jakie nawet nie były nominowane do Oscarów przez te 15 lat, jest to film niewybitny na jakimkolwiek poziomie. Płytki emocjonalnie i z przesłaniem reżyserskim które jest trywialne i mogło równie dobrze skończyć się 30 minut przed de facto finałem. Był to film który tak jak zeszłoroczny Logan Lucky bardzo chciałem polubić ale był w wykonaniu tak suchy (choć składniki w teorii wszystkie były), że absolutnie się nie dało. "Me Earl and the Dying Girl" czy "It's a Kind of a Funny Story" są znacznie bardziej udanymi filmami takiego samego kalibru a na dodatek bardziej samoświadome. To "The Big Sick" ("I tak cię kocham") powinien być tym niezależnym filmem w roli cichego faworyta, który każdy powinien pokochać. Nie to. Dawno nie czułem się tak literalnie wkurzony po seansie. Nie dlatego, że to zły film ale dlatego, że mierny w kontekście tego co mu się przypisuje. Nawet w kontekście filmów traktujących o szukaniu i określaniu własnej tożsamości, uważam niemiecki dramat / horror Thelma za bardziej wartościowy. Lady Bird Jeszcze powracając do I tak cię kocham - dla mnie z filmów nominowanych do Oscarów, jest to największy przegrany, bo tylko ubiegał się o jedno wyróżnienie, a moim zdaniem powinien ich otrzymać przynajmniej 5, a kolorytu dodaje jeszcze, że historia ta jest oparta na faktach, choć wydaje się niesamowicie nieprawdopodobna. Szkoda mi troszkę też tego, że Baby Driver nie otrzymał Oskara za montaż dźwięku, a reżyseria Edgara Wrighta w symbiozie z muzyką jest wręcz piorunująca. To tyle, odnośnie moich wrażeń na szybko jeśli chodzi o Oskary, a jakie są wasze? Czujecie się rozczarowani rozdaniem? Macie jakieś pretensje odnośnie którejś z kategorii? ;)

Oskary 2018: znamy wszystkich zwycięzców

Jakub — Mon, 05 Mar 2018 06:58:29 +0000

Tej nocy odbyła się 90. ceremonia rozdania Nagród Amerykańskiej Akademii Filmowej, a zatem wreszcie dowiedzieliśmy się, kto wygrał tegoroczne Oskary. Nie było w tym roku filmu, który wyraźnie zdominował ilościowo statuetkami inne, niemniej jednak za największego zwycięzcę może uważać się Guillermo del Toro z jego filmem "Kształt wody". Wydarzenie odbyło się w Dolby Theatre w Los Angeles, a gospodarzem był Patrick Stewart. "Kształt wody" zgarnął łącznie 4 Oskary, za najlepszy film, najlepszą reżyserię, najlepszą muzykę i najlepszą scenografię. Najlepszą męską kreacją pierwszoplanową uznano Winstona Churchilla w wykonaniu Gary'ego Oldmana w "Czas mroku", żeńską - Frances McDormand w "Trzy Billboardy za Ebbing, Missouri", natomiast jeśli chodzi o aktorów i aktorki drugoplanowe, to honor ten przypadł Samowi Rockwellowi za Trzy Billboardy i Allison Janney za "Jestem najlepsza. Ja, Tonya". Po Kształcie Wody, najwięcej wyróżnień trafiło do Dunkierki (trzy), ale wszystkie za aspekty techniczne (montaż, dźwięk, montaż dźwięku), a później byłyby Trzy Billboardy (aktorka pierwszoplanowa, aktor drugoplanowy), Czas Mroku (aktor drugoplanowy - Oldman) oraz Blade Runner 2049 (za zdjęcia i efekty specjalne). Pierwsze w historii wyróżnienie za najlepszy oryginalny scenariusz w gatunku horroru (choć w przypadku tego filmu jest to moim zdaniem nadmierne uproszczenie) otrzymał "Uciekaj!" Jordana Peele'a. "Tamte dni, tamte noce", "Nić Widmo" oraz "Lady Bird" można uznać za największych przegranych - ten pierwszy otrzymał jedynie Oskara za najlepszy scenariusz adaptowany, ten drugi za najlepsze kostiumy, a ostatni pomimo pięciu nominacji - nic (mogę wtrącić, że moim zdaniem - zasłużenie). Pełna lista wyróżnionych poniżej: NAJLEPSZY FILM: Guillermo del Toro, J. Miles Dale - "Kształt wody" "Tamte dni, tamte noce" "Czas mroku" "Dunkierka" "Uciekaj!" "Lady Bird" "Nić widmo" "Czwarta władza" "Trzy billboardy za Ebbing, Missouri" NAJLEPSZY AKTOR: Gary Oldman - "Czas mroku" Timothee Chalamet - "Tamte dni, tamte noce" Daniel Day-Lewis - "Nić widmo" Daniel Kaluuya - "Uciekaj!" Denzel Washington - "Roman J. Israel, Esq" NAJLEPSZA AKTORKA: Frances McDormand - "Trzy billboardy za Ebbing, Missouri" Sally Hawkins - "Kształt wody" Margot Robbie - "Jestem najlepsza. Ja, Tonya" Saoirse Ronan - "Lady Bird" Meryl Streep - "Czwarta władza" NAJLEPSZY AKTOR DRUGOPLANOWY: Sam Rockwell - "Trzy billboardy za Ebbing, Missouri" Willem Dafoe - "The Florida Project" Woody Harrelson - "Trzy billboardy za Ebbing, Missouri" Richard Jenkins - "Kształt wody" Christopher Plummer - "Wszystkie pieniądze świata" NAJLEPSZA AKTORKA DRUGOPLANOWA: Allison Janney - "Jestem najlepsza. Ja, Tonya" Mary J. Blige - "Mudbound" Lesley Manville - "Nić widmo" Laurie Metcalf - "Lady Bird" Octavia Spencer - "Kształt wody" NAJLEPSZY REŻYSER: Guillermo del Toro - "Kształt wody" Christopher Nolan - "Dunkierka" Jordan Peele - "Uciekaj!" Greta Gerwig - "Lady Bird" Paul Thomas Anderson - "Nić Widmo" NAJLEPSZY SCENARIUSZ ADAPTOWANY: James Ivory - "Tamte dni, tamte noce" "The Disaster Artist" "Logan: Wolverine" "Gra o wszystko" "Mudbound" NAJLEPSZY SCENARIUSZ ORYGINALNY: Jordan Peele - "Uciekaj!" "I tak cię kocham" "Lady Bird" "Kształt wody" "Trzy billboardy za Ebbing, Missouri" NAJLEPSZE ZDJĘCIA Roger Deakins - "Blade Runner 2049" "Czas mroku" "Dunkierka" "Mudbound" "Kształt wody" NAJLEPSZY FILM NIEANGLOJĘZYCZNY: Sebastian Lelio - "Fantastyczna kobieta" "L'insulte" "Niemiłość" "The Square" "Dusza i ciało" NAJLEPSZY DOKUMENT: Bryan Fogel, Dan Cogan - "Ikar" "Abacus: Small Enough to Jail" "Visages, villages" "Ostatni w Aleppo" "Strong Island" NAJLEPSZA ANIMACJA: Lee Unkrich, Daria K. Anderson - "Coco" "Dzieciak rządzi" "Breadwinner" "Ferdinand" "Twój Vincent" NAJLEPSZA PIOSENKA: Remember me - "Coco" Mighty River - "Mudbound" Mystery of Love - "Tamte noce, tamte dni" Stand Up For Something - "Marshall" This is me - "Król rozrywki" NAJLEPSZA MUZYKA: Alexandre Desplat - "Kształt wody" "Nić widmo" "Dunkierka" "Gwiezdne Wojny: Ostatni Jedi" "Trzy billboardy za Ebbing Missouri" NAJLEPSZY MONTAŻ: Lee Smith – "Dunkierka" "Baby Driver" "Jestem najlepsza. Ja, Tonya" "Kształt wody" "Trzy billboardy za Ebbing, Missouri" NAJLEPSZE EFEKTY SPECJALNE: Nelson, P. Lambert, R. H. Hoover - "Blade Runner 2049" "Strażnicy Galaktyki vol. 2" "Kong: Wyspa Czaszki" "Gwiezdne Wojny: Ostatni Jedi" "Wojna o planetę małp" NAJLEPSZY DŹWIĘK: Weingarten, G. Rizzo, G. Landaker - "Dunkierka" "Baby Driver" "Blade Runner 2049" "Kształt wody"| "Gwiezdne Wojny: Ostatni Jedi" NAJLEPSZY MONTAŻ DŹWIĘKU: King, A. Gibson - "Dunkierka" "Baby Driver" "Blade Runner 2049" "Kształt wody" "Gwiezdne Wojny: Ostatni Jedi" NAJLEPSZA SCENOGRAFIA: A. Melvin, S. Vieau, P. D. Austerberry - "Kształt wody" "Piękna i Bestia" "Blade Runner 2049" "Czas mroku" "Dunkierka" NAJLEPSZE KOSTIUMY: Mark Bridges - "Nić widmo" "Piękna i Bestia" "Czas mroku" "Kształt wody" "Powiernik królowej" NAJLEPSZA CHARAKTERYZACJA: Tsuji, L. Sibbick, D. Malinowski - "Czas mroku" "Powiernik królowej" "Cudowny chłopak" NAJLEPSZY FILM KRÓTKOMETRAŻOWY: Rachel Shenton, Chris Overton - "The Silent Child" "DeKalb Elementary" "The Eleven O'Clock" "My Nephew Emmett" "Watu Wote: All of Us" NAJLEPSZY KRÓTKOMETRAŻOWY DOKUMENT: Frank Stiefel - "Heaven Is a Traffic Jam on the 405" "Edith+Eddie" "Heroin(e)" "Knife Skills" "Traffic Stop" NAJLEPSZA KRÓTKOMETRAŻOWA ANIMACJA: Kobe Bryant, Glen Keane - "Dear Basketball" "Garden Party" "Lou" "Negative Space" "Revolting Rhymes"

Parszywa 13. Najlepsze filmy 2017

Jakub — Tue, 13 Feb 2018 14:14:58 +0000

To był naprawdę udany rok, choć może patrząc jedynie po najbardziej mainstreamowych filmach, wniosek ten może nie być aż tak oczywisty. W kontekście Oscarów pozostaje jedynie żal, że całkiem sporo filmów ubiegających się o statuetkę Amerykańskiej Akademii Filmowej, nie było nam dane zobaczyć w minionym roku. Tak czy inaczej, przed wami filmowy top 2017 roku. Podsumowanie roku 2017 z polskiej perspektywy było zabiegiem cokolwiek niewdzięcznym. Wiele filmów walczących o Oscary zostało wydanych w USA w ostatniej chwili, aby móc być w tej batalii uwzględnionych. Tym samym w Polsce wiele z nich ukazało się dopiero teraz, bądź też swoje premiery będzie mieć przed sobą. Tak czy inaczej, skompilowałem zestawienie złożone z 13 tytułów, które powinny dostarczyć ciekawych, nietuzinkowych doznań w zupełnie różnym od siebie wydaniu.

#13 TO (IT)

Trochę niewdzięcznie, że bardzo wiele się o TYM mówiło i były to w przeważających ilościach superlatywy, ale jak przyszło co do czego, to gdzieś się TO wszystko schowało w listach najlepszych filmów ubiegłego roku. W każdym razie film Andy’ego Muschiettiego przypadł mi do gustu, ale nie skategoryzowałbym go jako czysty film gatunkowy (horror). To przyjemna retro-nostalgiczna wędrówka oczami prześladowanych nerdów i odmieńców, która traktuje o sile jedności, ale i zarazem eksploruje podupadłe moralnie miasto, gdzie rodzice to potwory, a popularni nastolatkowie to degeneraci. Jest to także podróż wewnątrz największych strachów i fobii, które członkowie Klubu Frajerów muszą przełamać. TO jest udanym filmem nie przez trzymanie się konwencji horroru lecz przez to z jaką swobodą reżyser żongluje nastrojami i udaje mu się pogodzić tyle sprzeczności. Nasza recenzja filmu tutaj

#12 Obcy: Przymierze (Alien: Covenant)

Gdybym miał układać listę najbardziej niedocenionych filmów ubiegłego roku, najnowsza część Obcego niewątpliwie byłaby na samym szczycie. Przymierze to obraz, który w świadomy sposób pogrywa z konwencjami (gotyk, romantyk, Frankenstein, Drakula, Dr. Moreau) i stosuje bardzo ciekawe kontrasty, które poniekąd stanowią treść samą w sobie, sięgając po bardzo głębokie koncepty literackie, będące kulminacją tego, kim w głębi ducha jest Ridley Scott (artystą przez duże A). To film, który jest w założeniu anty-ludzki i skupia się na Davidzie, ale z drugiej strony traktuje o motywie straty, cierpieniu i odnajdywaniu siebie na nowo w jego obliczu. Jednocześnie stanowi on opowieść o niepohamowanym twórczym geniuszu i jego destruktywnej sile. Świetne tempo i zrelegowanie tytułowego Obcego jedynie do pojedynczego elementu większej układanki pozwoliło Scottowi do stworzenia dwóch filmów w jednym.

#11 Logan

Gdybym miał polecić film o superbohaterze dla osób nieprzepadających za superbohaterami, to niewątpliwie byłby to Logan. Niezwykle mocno zakorzeniony w rzeczywistości i sprowadzający czynnik stricte komiksowo-fantastyczny do minimum, jest to mroczny, stylowy obraz mieszający odcienie noir z kinem drogi i finezyjną acz wyrazistą brutalnością. Logan zaskoczył mnie przede wszystkim dlatego, że uważałem Wolverine’a w wersji Hugh Jackmana za postać niezwykle nudną, bezpieczną i skalkulowaną by przypodobać się w niezbyt wyszukany sposób widzowi, nie oferując nic ciekawego w zamian. Tutaj jest zgoła inaczej, Logan zabrany jest na wyniszczającą wędrówkę, w której każde kolejne zdarzenie jest jeszcze bardziej dewastujące od poprzedniego. Jackman nadaje swojej postaci należytej cyniczności i dekadenckości i właśnie w tym wykonaniu najbardziej mnie przekonuje. Patrick Stewart z kolei pokazuje nieco inne, acz niemniej ciekawe oblicze i zawiązuje interesującą synergię z Jackmanem. Z drugiej zaś strony bardzo przekonująco wypadł Boyd Holbrook. Logan to dojrzałem, mroczne kino, które funduje niesamowity kalejdoskop wrażeń i chciałbym by świat komiksu częściej wkraczał na takie terytorium.

#10 mother!

Kolejny, po ostatnim Obcym film, który zebrał wiele skrajnie negatywnych emocji (lecz w tym przypadku znacznie jeszcze gorszych), a moim zdaniem kompletnie niesłusznie. Ale może to też kwestia tego, że ja nie podchodziłem do filmu z żadnym z góry zdefiniowanym przeświadczeniem wynikającym choćby z łatki horroru, jaka była tutaj przypisana. Nie traktowałem także obecności znanych aktorów jak Jennifer Lawrence, Javier Bardem, Michelle Pfeiffer czy Ed Harris jako wyznacznik tego, że to będzie przyjemny, hollywoodzki seans. Nic bardziej mylnego. mother! to film bardzo bliski duchem apartamentowej trylogii Romana Polańskiego, ze szczególnym wskazaniem na Lokatora. Jest to kino autorskie z wyraźnym tematycznym zamysłem (są też silne motywy religijne i komentarz na temat artystycznego egoizmu i potrzeby uwielbienia), który dyktuje kształt całej reszty. Wiele ze scen może być interpretowanych na różnorodne sposoby, jednak konkluzja, do której doszedłem na sam koniec seansu, kiedy to koniec tematycznie zawiązuje się z początkiem, stawia wszystko w zupełnie innym świetle.

#9 Thelma

Thelma jest dość nietuzinkowym połączeniem kina traktującego o egzystencjalnych problemach nastolatki szukającej własnej tożsamości, nadprzyrodzonego horroru oraz symbolizmu. Pozornie to wszystko nie powinno ze sobą współgrać, a jednak (choć niektóre elementy są nierówne). Tytułowa bohaterka chciałaby odnaleźć się w świecie na swój sposób, lecz w pewnym sensie ciągle coś ją w tym blokuje, a odpowiedź jest zakopana dużo głębiej niż pozornie się wydaje. Thelma jest poniekąd skrzyżowaniem Carrie połączonym z wtrąceniami w formie nieliniowej narracji oraz metafizycznej symboliki (nie tak odległej od mother! Aronofsky’ego). Film jest niezwykle atmosferyczny, melancholijny, a jego intencji nie da się łatwo przewidzieć. Finał jest wręcz elektryzujący, przerażający, ale i przeszywająco zarazem smutny.

#8 Baby Driver

Baby Driver to jeden z filmów, które jeśli rozbierzemy ich fabułę na czynniki pierwsze, to będzie ona banalna. No ale cała magia i urok dzieła Edgara Wrighta polega nie na tym „co” się dzieje, lecz „jak”. Baby Driver to ekscentryczny, alternatywny musical, z quasi-autystycznym bohaterem, budującym nieśmiało „love story” w klasycznym stylu. Po drodze śmieszne, niedorzeczne, sympatyczne i brutalne łączy się w jednym gigantycznym montażu, który świetnie wkomponowuje całkiem nietuzinkową muzykę. Występ Ansela Egorta jako Baby jest elektryzujący i niezwykle rzadko mamy okazję w głównych rolach widzieć postać tak nietypową. Stylizacja dominuje tutaj nad treścią i jest ona tak wyborna, że przymykamy oko na płytką konstrukcję scenariusza, bo jesteśmy oszołomieni stylem.

#7 I tak cię kocham (The Big Sick)

The Big Sick to dramat (i po części komedia i romans) oparty na faktach i jednocześnie film, który balansuje na niebezpiecznej granicy tego co śmieszne, z tym co śmiertelnie poważnie. Nie jest to łatwa sztuka, ale w tym przypadku efektem końcowym jest kompletny film, który ewidentnie w głębi serca jest produkcją niezależną, ale ma wielkie serce, które niewątpliwie uraczy(ło) wielu. Na jednej płaszczyźnie jest to love story Kumaila Nanjaniego i Emily Gordon (graną przez Zoe Kazan) z gigantyczną różnicą kulturową rodziny pakistańskiego komika wobec jego amerykańskiej dziewczyny i tradycji aranżowanych małżeństw. Z drugiej strony jest to także potężna dawka alternatywnego humoru i popkulturalnych nawiązań skumulowana w bardzo swobodnym stylu z dialogami ostrymi jak brzytwa, które są jednocześnie nieco intencjonalnie niezręcznie a zarazem przezabawne i przeurocze. Postać Nanjianiego ma przed sobą kolosalny wyczyn gdyż musi zarówno wyrwać się z kulturowej tradycji i wyjść na przekór własnej rodzinie, ale i przekonać do siebie wrogo nastawionej mamy i taty przyszłej dziewczyny. Nie jest to jednak w ogóle typowy film gatunkowy a jego urok tkwi zarówno w sinusoidalnym związku głównej pary, jak i dynamicznych relacjach protagonisty z odrzucającymi go rodzicami Emily. The Big Sick jest przesycone szczerością i szczególnym rodzajem wrażliwości, który wychodzi poza kategoryzację, ale ma w sobie niesamowity urok - w każdym tego słowa znaczeniu. Aż dziw, że nie posypało się więcej nominacji do Oscarów.

#6 Wind River

Wind River to chyba największy przegrany tego roku. Jest to film, który powinien być przesycony oscarowym hajpem, ale pozostał kompletnie niezauważony. Poniekąd częścią odpowiedzi jest rola Harveya Weinsteina jako jednego z producentów, ale może wróćmy do samego filmu. Jest to thriller z silnym elementem tajemnicy, osadzony w dość odległym i na swój sposób egzotycznym miejscu, bo w rezerwacie Indian Wind River w Wyoming. Taylor Sheridan, który stanął za kamerą, miał na koncie m.in. scenariusze do takich współczesnych arcydzieł jak Sicario albo Aż do piekła. W głównej roli zobaczymy tutaj Jeremy’ego Rennera, który prawdopodobnie dał swój najlepszy występ w karierze jako niezwykle złożona postać Cory’ego Lamberta i pokazał, że świetnie się spisuje w dramatach, a nie tylko gra drugie skrzypce jak w Arrival. Wind River emanuje poetyckością (również dosłowną), jak i symbolizmem. Z drugiej strony, jest to także niezwykle brutalny i realistyczny obraz wynaturzonego świata, rządzącego się swoimi prawami. Film niesie za sobą niezwykle potężny moralny przekaz. Ładunek emocjonalny tego dzieła jest niezwykle ciężki i niekoniecznie kończy się z momentem rozwikłania intrygi. Wind River to dojrzałe, artystyczne, ale nie nazbyt egzaltowane hollywoodzkie kino. Bardzo szkoda, że tylko doceniono je w Cannes.

#5 Uciekaj! (Get Out)

Wielu próbowało nadać niespodziewanemu hitowi Jordana Peele’a jakiejś łatki, na przykład horroru, ale w moim odczuciu żadna etykieta nie będzie do niego pasować w ogóle, a wręcz kompletnie spłyci to, czym jest Uciekaj. Jest to bowiem z jednej strony tzw. „mystery film”, z drugiej thriller, a z trzeciej komentarz społeczny i meta-film zarazem. Perspektywa, z której ukazany jest film jest subtelnie afroamerykańska, co akcentowane jest pewnymi wtrąceniami mającymi stopniowo rzucić się widzowi w oczy, choć nie do końca będzie on wiedział, czemu. Sukces Uciekaj przypisywałbym nie tylko dlatego, że film wykracza poza typowe ramy gatunkowe, ale także przez to, że jest to meta-film. Peele dekonstruuje tutaj motywy tzw. „blaxploitation” (czyli filmy w których wyzyskiwano Afroamerykanów, którzy musieli stawić czoła opresywnym białym) i nadaje im postmodernistycznego wydźwięku, przy okazji przechodząc od jednej konwencji w drugą, od bystrego dowcipu po aurę tajemnicy, a ostatecznie makabrę. Warto podkreślić, że sam scenariusz w sobie nie jest tutaj tak ważny co suspens i stopniowe odkrywanie czegoś okrutnego pod fasadą perfekcyjności. Ostatecznie jest to dzieło bliskie duchem Maratończykowi z Dustinem Hoffmanem, czy też Żonom ze Stepford, jednak z całkowicie własną tożsamością i odświeżającą perspektywą.

#4 Dunkierka

Dunkierka jest filmem koncepcyjnym i przykładem dzieła totalnego, w którym reżyser i jego wizja są nadrzędne wobec każdego innego aspektu. Jest to kino obiektywne, w którym nie ma postaci, które dominują w narracji nad innymi – wszyscy są podrzędni wobec splotu, przeplatających się w 3 równoległych płaszczyznach, wydarzeń. Dlatego błędne jest poddawanie Dunkierki takiej samej checkliście wymagań co w typowym dramacie nastawionym na postaci i zrażanie się, że tutaj nie ma nikogo, z kim można się utożsamiać (trzeba przespać przynajmniej 50 ostatnich lat kinematografii by nie zauważyć różnych podejść do narracji). Motywem przewodnim jest ucieczka w obliczu niemożliwych szans, a cały film jest starannie zaaranżowanym montażem, który nieustannie nawarstwia się jakby zbierając się do dramatycznego ujścia, do którego nie dochodzi aż do końcowych momentów. Artystyczny zabieg niepokazywania Nazistów dodaje im mitologicznej, wręcz demonicznej siły sprawczej, którą jesteśmy zewsząd ogarnięci. Dunkierka jest przykładem tego jak rozmyślne użycie formy może przełoży się na piorunującą treść, nawet jeśli ta jest głównie niewerbalna i oddalona od postaci. Jest to tryumf praktycznych efektów i niesamowitej pieczołowitości i bezkompromisowości z jaką podszedł do tematu Christopher Nolan, widocznej w najdrobniejszych szczegółach i odwołującej się w najlepszy sposób do epoki New Hollywood lat 70. Nasza recenzja filmu tutaj

#3 Zabicie świętego jelenia (The Killing of a Sacred Deer)

Zabicie świętego jelenia to film, który od początku ujmuje nietypową atmosferą i stopniowo pojawiającymi się niedomówieniami, które później przeistaczają się w coś złowieszczego i nieprzyjemnego. Niezwykła determinacja z jaką film unika podawania wszystkich szczegółów widzowi, pomimo ciągłego powracania do przeszłości w narracji, tworzy niezwykłe napięcie. Jego efekt jest tym bardziej odczuwalny zwłaszcza, że problematyka sytuacji głównych postaci nie jest w pełni wyjaśniona, a relacje Stevena (Colin Farrell) z Martinem (Barry Keoghan) z każdą kolejną chwilą odkrywają nowe pokłady perwersyjności. Jest to tragiczna opowieść, ale oś narracji jest tak skonstruowana, że widz nie wie, w co do końca ma uwierzyć, a pewne wątki są celowo urwane. Rekonstrukcja wydarzeń ze strony postaci w filmie, jak i dla nas samych jest równie szokująca po obydwu stronach, a całość zwieńczona jest niesamowicie mrocznym i pesymistycznym zakończeniem, pomimo pozornego rozwiązania sytuacji.

#2 Personal Shopper

O ile co do Roberta Pattisona przekonałem się już wcześniej, że niesłusznie zalegała na nim łatka gwiazdy Zmierzchu, to jednak w przypadku Kristen Stewart, nie miałem wcześniej okazji wyzbyć się tego stereotypu. I wtedy właśnie obejrzałem Personal Shopper, francuski film ze Stewart w roli głównej. Fabuła zawiera czynnik nadprzyrodzony, bowiem Maureen Cartwright (Stewart) jest zarówno medium (mającą kontakt ze światem duchów), jak i osobistą stylistką znanej celebrytki, co czyni ją w pewien sposób podwójnie przezroczystą (zarówno fizycznie jak i duchowo). Stewart jest świetnie dobrana do swojej roli i emanuje z niej niesamowita, hipnotyzująca aura. Film, w każdym swoim aspekcie stawia gwiazdę Zmierzchu na pierwszym planie i pozwala wchłonąć jej psyche i jest podróżą w głąb własnej tożsamości. Jest to wojaż zarówno hipnotyzująca, jak i z niemożliwym do przewidzenia przebiegiem akcji. Kilka wątków toczy się tutaj równolegle, a tak naprawdę żaden z nich nie jest rozwiązany. Jest to kino melancholijne, wielce niespokojne i w którym nastrój (a nie wydarzenia) dyktuje tok naszego podążania za wszystkim. Personal Shopper jest jednym z tych filmów, których zakończenie skłania nas do przeanalizowania filmu, od samego początku, na nowo i robi to bez uciekania się do taniego zwrotu narracji.

#1 A Ghost Story

A Ghost Story to prosta historia, lecz przedstawiona w formie jednego z najciekawszych eksperymentów z kompresją i wykrzywianiem czasu i przestrzeni od czasu Odysei Kosmicznej Kubricka. Jeśli nie mieliście do czynienia z tym filmem w ogóle, to radzę po prostu nic o nim nie czytać (w tym także uniknąć poniższego tekstu). Nie jest to film, który przypadnie do gustu każdemu (ale z drugiej strony – który taki jest?), ale jego duchowość (sic) i nietypowe podejście do narracji, które jest proste i zarazem śmiałe oraz głęboki, jest niezwykle poruszające.

Dunkierka – recenzja wydania Ultra HD Blu-ray / Blu-ray

Jakub — Thu, 21 Dec 2017 04:29:23 +0000

Dunkierka to jeden z najgłośniejszych obrazów 2017 roku. 18 grudnia, miała miejsce polska premiera filmu na Ultra HD Blu-ray, Blu-ray i DVD. W poniższej recenzji przyjrzymy się zarówno samemu filmowi, jak i zawartości, którą znajdziemy na nośnikach dystrybucji domowej.

Film

Tak, jak kiedyś w muzyce były popularne tzw. albumy koncepcyjne, tak tutaj mamy do czynienia z kinem koncepcyjnym. Dunkierka to film przede wszystkim o dwóch rzeczach: uciekaniu i porażce. I właśnie tym jest od pierwszego kadru do niemal samego końca. Zarazem jest to także studium tego, do czego grupa osób rzucona przed oblicze niemożliwych wręcz przeciwności losu, jest w stanie się posunąć i zbliżyć do siebie, aby nigdy nie porzucić nadziei – pomimo, że sytuacja wydaje się być kompletnie bez wyjścia. Jest to kino totalne, gdzie aktorzy nie liczą się w ogóle indywidualnie, lecz stanowią zbitą masę kierowaną przez Christophera Nolana w jego wirtuozerskiej kompozycji scen. A każda z nich jest kompletnie wyżuta choćby z grama patosu i triumfu (ten dopiero jest ukazany, w gorzko-słodkim wydaniu na sam koniec). Jest to także zgodne z filozofią i podejściem Nolana do tematu, który często jest ukazywany przez nadzwyczajne i przejaskrawione wyczyny jednostek. Dodatkowo metodyczne nieukazywanie Nazistów bezpośrednio jedynie pogłębiało poczucie zagrożenia jakie za sobą niósł widok wyłaniających się sylwetek ich myśliwców, w niemal mitologiczny sposób.

Strona wizualna i montażowa tego filmu – czyli forma – jest tutaj zarazem treścią, a nawet sednem tego dzieła. Już od wielu dekad filmowcy pokroju Williama Friedkina czy Wernera Herzoga potrafią w taki audialno-wizualny sposób prowadzić wydźwięk filmu nawet bez udziału słów, a Nolan robi to w swoim własnym, unikatowym stylu. Aspekty takie, jak fizyczność miejsc i namacalność wydarzeń opowiadają historię same w sobie.

Z całą tą wizualną i techniczną choreografią ściśle zintegrowana była ścieżka dźwiękowa (Hans Zimmer) i udźwiękowienie. Nadawały one nieustannie rosnącemu napięciu muzycznemu, które w agonizujący sposób wykrzywiało oczekiwania i doprowadzało do stanu maksymalnego niepokoju. Nawet tutaj czuć było wyraźny zabieg reżyserski w kwestii choćby wybuchów - zamiast skupiać się na widowiskowym efekcie rozrywanej materii, Nolan skupił się na pluskaniu i przytłumieniu. Nie było tutaj miejsca na żadne moralizowanie ani narzucanie perspektywy temu, co widz ma myśleć lub interpretować. To natychmiastowość akcji była czynnikiem wiodącym cały film do przodu, przy maksymalnej immersji publiczności. Nolan w znakomity sposób przeplatał różnorodne perspektywy asortymentem przeróżnych tricków, tak aby podtrzymać maksymalne tempo i sprawić, by film był jednym, gigantycznym montażem, który nigdy nie przestaje artystycznie „płynąć”. Dunkierka będzie moim zdaniem niewątpliwym faworytem do Oscarów za reżyserię, montaż, udźwiękowienie, scenografię oraz muzykę.

Wydanie płytowe zawiera film wraz ze ścieżką dźwiękową w formacie DTS-HD Master Audio, a do wyboru mamy zarówno polskiego lektora, jak i napisy w rodzimym języku. Jeśli chodzi o audio, polecałbym odtwarzać ten film naprawdę głośno (w każdym razie niecicho) – sama sfera dźwiękowa tworzy 50% narracji, a szczególnie budzi wrażenie przy okazji pojedynków powietrznych. Zaznaczę tutaj, że płyta Ultra HD Blu-ray działa także w systemie DTS HD Master Audio czyli bez Dolby Atmos. Nolan i jego nastawienie do nowych technologi...

W kwestii obrazu natomiast jest to fenomenalnie wyglądający transfer, który dobrze radzi sobie ze zmieniającym się obrazem o proporcjach 1:78:1 i 2:20:1 (75% filmu nakręcono gigantycznymi kamerami IMAX, co w wielu sytuacjach było niezwykle problematyczne). Klarowność jest powalająca (jest to jeden z najlepiej wyglądających filmów na standardowym nośniku Blu-ray), a paleta kolorystyczna, nawet w przypadku SDR (HDR dostępny na osobnym wydaniu 4K BD) budzi wrażenie, do czego zresztą operator Hoyte van Hoytema nas już przyzwyczaił w Interstellar czy Spectre.

Zawartość dodatkowa

Jeśli chodzi zawartość ogólną zestawu – pierwsza płyta zawiera film wraz z dość minimalistycznym menu, z wyborem scen i ścieżek językowych, a drugiej natomiast znajdziemy cały zestaw materiałów dodatkowych. Materiały dodatkowe miejscami przypominają film dokumentalny, ale także pozwalają zrozumieć powagę wydarzeń z Dunkierki i tego, jak pomimo pozornej klęski, był to zarazem tryumf i punkt kulminacyjny w całej drugiej wojnie światowej. Trwają one łącznie 109 minut i są podzielone na wiele krótkich segmentów, reprezentujących cztery ogólne tematy przewodnie: • Proces twórczy: Badanie cudu, Tryptyk, Podkręcanie napięcia, Poszerzanie kadru, Migawki • Ziemia: Armia na plaży, W mundurze, Odbudowa falochronu • Woda: Flota, Zatopienie statku szpitalnego, Bohaterski statek, Małe statki, Zatapianie niszczycieli • Powietrze: Flota powietrzna, W przestworzach, Na krawędzi Są one bardzo angażujące i pozwalają zrozumieć jakie jakie poświęcenie, jakie fizyczne bariery musiały zostać przełamane by uchwycić wizję Nolana, a także jak sam reżyser był zaangażowany w każdy najdrobniejszy szczegół i był zawsze i wszędzie z ekipą, czy to w przestworzach, czy też w wodzie i na molo. To tutaj możemy sobie uświadomić jak praktycznie całość filmu została stworzona z wykorzystaniem praktycznych efektów i jak bardzo kompleksowych sztuczek wymagało od Nolana by utrzymać spójność wszystkiego. Jedna z ciekawszych opowieści dotyczy odtworzenia dunkierskiego mola, które już nie istniało w swojej „historycznej” formie. Musiało zostać odbudowane biorąc pod uwagę czterogodzinny cykl ogromnych przypływów i odpływów, tak aby mogło je wytrzymać. Niemniej ciekawe były wzmianki o pozyskiwaniu funkcjonalnych samolotów oraz statków z tamtej epoki, a także o trickach związanych z postarzaniem garderoby. Nawet jeśli nie przepadacie za tego typu materiałami i nie jesteście zadeklarowanymi fanami Nolana, jest to niezwykle absorbująca „lektura”, dzięki której można poznać namiastkę procesu twórczego jednego z najwybitniejszych filmowców współczesnej epoki. Dunkierka w wydaniu Blu-ray oraz Ultra HD Blu-ray jest niewątpliwie filmem, którym można uznać za audio-wizualny wzorzec jakości i śmiało mogę go polecić aby pokazać znajomym możliwości współczesnej rozrywki w wydaniu domowym. Dunkierka dostępna jest w czterech wersjach:

Reżyseria

Christopher Nolan

Obsada

Kenneth Branagh, Tom Hardy, Cillian Murphy, Jack Lowden, Fionn Whitehead, Tom Glynn-Carney, Mark Rylance

Dane techniczne

Rok produkcji: 2017 Kraj produkcji: Francja, Holandia, USA, Wielka Brytania Czas trwania filmu: 106 min. Wersja wydania: 1 Wersje językowe filmu: czeskie, angielskie, węgierskie, polskie, rosyjskie, tajskie, tureckie, macedońskie, włoskie, francuskie Dźwięk wersji oryginalnej filmu: 5.1 DTS-HD Master Audio Napisy: rumuńskie, chińskie, tajskie, koreańskie, angielskie, polskie, węgierskie, rosyjskie, arabskie, tureckie, chorwackie, czeskie, greckie, francuskie, holenderskie, duńskie, fińskie, norweskie, portugalskie, hebrajskie, włoskie, szwedzki Wersja dla niesłyszących: włoska, angielska Licencja: film do sprzedaży detalicznej bez licencji do wypożyczania Dodatki: Płyta bonusowa z materiałami dodatkowymi z polskimi napisami na Blu-ray: Proces twórczy: Badanie cudu, Tryptyk, Podkręcanie napięcia, Poszerzanie kadru, Migawki ; Ziemia: Armia na plaży, W mundurze, Odbudowa falochronu; Woda: Flota, Zatopienie statku szpitalnego, Bohaterski statek, Małe statki, Zatapianie niszczycieli; Powietrze: Flota powietrzna, W przestworzach, Na krawędzi;

3D jest passe. Nawet IMAX od niego odchodzi.

Jakub — Thu, 03 Aug 2017 12:53:10 +0000

Technologia 3D najwidoczniej przechodzi do lamusa. Nie tylko na rynku telewizorów, lecz także w kinach. Nawet IMAX od niej się dystansuje. IMAX znany był z lobbowania formatu 3D od dawna, jednak teraz planuje wycofać się od tej technologii. Na niedawnym zebraniu finansowym, CEO firmy IMAX Entertainment Greg Foster wypowiadał się, że sukces filmu Dunkierka w formacie 2D jest dowodem na to, że popularność IMAX nie jest bezpośrednio związana z 3D. Ogólnie rzecz biorąc, amerykańska korporacja odnotowała za drugi kwartał bieżącego roku 18% spadek przychodów w porównaniu do analogicznego okresu w poprzednim roku. W związku z powyższym IMAX planuje ograniczyć ilość produkcji 3D i w ten sposób szukać okazji, aby zminimalizować dodatkowe koszty, a zwiększyć profity.

W swoim otwierającym weekendzie, Dunkierka zgarnęła niemal 1/4 box office wyłącznie dzięki seansom w kinach IMAX w 2D, pomimo tego, że jest ich stosunkowo niewiele.

O ile fakt, że Dunkierka nie otrzymała wersji 3D może jeszcze w tym momencie nieco dziwić, to Foster zapowiada, że już w niedalekiej przyszłości takich filmów będzie więcej. CEO IMAX podkreślił, że widzowie w znacznej mierze preferują jednak wersje 2D. Inną tegoroczną wielką produkcją, która nie będzie pokazywana w formacie 3D ma być Blade Runner 2049. Wielu innych reżyserów także odchodzi od trójwymiarowych kamer, a jeśli ostatecznie ktoś decyduje się na edycję 3D, to efekt ten dokładany jest w post-produkcji. IMAX zamiast tego ma bardziej stawiać na VR, otwierając centra Wirtualnej Rzeczywistości ze specjalnymi suplementami nadchodzących filmów, np. Justice League czy Aquaman.