Gramy w 120fps w nowego DOOM Eternal. Nowe tryby grafiki

]]> https://hdtvpolska.com/mega-test-samsung-46f8000-kontra-sony-kdl-46w905/ Tue, 21 May 2013 20:50:08 +0000 https://hdtvpolska.com/mega-test-samsung-46f8000-kontra-sony-kdl-46w905/  
Oba ekrany zostały do testu profesjonalnie skalibrowane i przygotowane przez http://skalibrujtv.pl/. To daje nam pewność, że wyciągnęliśmy z nich maksimum możliwości!]]> Testuje Maciej Koper & Gmeru
 

POJEDYNEK NA SZCZYCIE

MEGA-TEST: Sony KDL-46W905 kontra Samsung 46F8000

Wstęp
Zapraszamy do długo wyczekiwanego testu dwóch najnowszych LCD LED na rynku: Samsunga F8000 oraz Sony W905.


Oba ekrany zostały do testu profesjonalnie skalibrowane i przygotowane przez http://skalibrujtv.pl/. To daje nam pewność, że wyciągnęliśmy z nich maksimum możliwości!

 
SPIS TREŚCI:

1. Wstęp; Budowa; Złącza; Wyposażenie dodatkowe

2. Menu telewizorów; Usługi sieciowe

3. Multimedia; Sterowanie smartfonem lub tabletem

4. Jakość obrazu; Oddanie barw przed i po kalibracji; Technologia kwantowych kropek (Sony)

5. Płynność i ostrość obrazu

6. Kontrast i czerń; Kąty widzenia; Pomiary przed i po kalibracji

7. Technologia 3D; Zastosowanie do gier i jako monitor

8. Podsumowanie]]> https://hdtvpolska.com/mega-test-lcd-sony-bravia-kdl-55hx955-vs-lcd-p/ Sat, 15 Dec 2012 22:03:44 +0000 https://hdtvpolska.com/mega-test-lcd-sony-bravia-kdl-55hx955-vs-lcd-p/

MEGA-TEST

LCD SONY BRAVIA KDL-55HX955

VS

LCD Philips 60PFL9607


Wstęp

Koniec roku 2012 nie mógł być lepszy dla fanów najwyższej jakości obrazu. O to zrodziły nam się dwie kluczowe premiery tego roku. Firma Sony oraz firma Philips przygotowały swoje najciekawsze propozycje telewizorów LCD FULL LED właśnie na zimę 2012 i trzeba przyznać, że firmy zamieszały dość mocno w segmencie premium nie pozostawiając złudzeń innym rywalom. Panie i Panowie o to test na który wielu czekało. Sony Bravia 55HX955 kontra Philips 60PFL9607. Czy damy radę wyłonić jednoznacznego zwycięzcę tego pojedynku na szczycie? Już teraz możemy napisać, że będzie bardzo ciężko dlatego dokładnie czytajcie nasz test i wyciągajcie wnioski!


Wygląd

Sony 55HX955

Philips 60PFL9607

Najnowszy i najwyższy model telewizora Bravia to wykonanie z najwyższej półki. Telewizor kontynuuje linię wzornictwa monolitycznego. Charakteryzuje się ono niebywałym przywiązaniem wagi do najdrobniejszych szczegółów wykonania. Spasowanie wszystkich elementów jest idealne. Przednia tafla szkła jest perfekcyjnie scalona z tylną częścią korpusu. Cały ekran na bokach otacza srebrna ramka, która wygląda na szczotkowane aluminium. Podstawa została wykonana z plastiku i zawiera się w kształcie koła. To chyba jedyny element, który mógłby być wykonany z bardziej trwałego materiału. Ekran jest dość ciężki co jest od lat cechą charakterystyczną serii HX9XX.

Telewizor prezentuje się bardzo atrakcyjnie. Przód to modna ostatnimi czasy srebrna węższa (ale nie ultra wąska) ramka otaczająca sam ekran. Telewizor jest dość smukły ale nie tak jak HX955. Materiały z których jest wykonany to wyższa półka jednak za takie pieniądze można oczekiwać czego lepszego. Nic nie trzeszczy przy dotykaniu obudowy ani nie sprawia wrażenia by miało się np. rozkleić. Bardzo ciekawym patentem jest wykorzystanie doskonale wyglądającej stopy jako wieszaka na ścianę. To tzw. wersja dwa w jednym. Stojak i telewizor mają opcję montażu w 4 pozycjach. Stojak potrafi się sam wypoziomować, jeżeli nawierty w ścianie nie są idealne W każdej opcji montażu wszystkie części są wykorzystane, nie ma więc zbędnej podstawy jak w przypadku montowania ściennego w innych TV Do tego stopa posiada wbudowane głośniki. Dzięki temu telewizor gra dużo lepiej niż tylko z wbudowanymi głośnikami w sam ekran.

Ambilight

Podświetlenie tylne ekranu Ambilight zasługuje na osobny akapit ze względu na swoją niecodzienność i atrakcyjność.

Philips i ambilight to opatentowane przez tą firmę rozwiązanie podświetlenia tyłu ekranu diodami LED. Jest stosowane od 2004 roku i cały czas rozwijane. 2012 rok to najnowsza ewolucja tego systemu. Seria 9000 posiada trzy strefowe podświetlenie. Zastosowanie nowego typu diod LED umożliwiło usunięcie z systemu ambilight dyfuzora czyli warstwy rozpraszającej światło. Niesie to za sobą szereg korzyści jak np. zwiększenie obszaru oraz jasności poświaty oraz poprawę odwzorowania kolorów. Kolor poświaty oraz jej intensywność są dostosowane do obrazu wyświetlanego na ekranie oraz warunków oświetleniowych panujących w danym pomieszczeniu. System daje wrażenie większego ekranu i jeszcze głębszego zanurzenia się w obrazie. Rzeczywiście gdy raz doświadczysz efektu Amblight możesz albo go pokochać albo powiedzieć: "nie, to nie dla mnie". Inną interesującą funkcją jest wykorzystanie podświetlenia jako barwnej poświaty świecącej w pokoju. Wszystko wtedy gdy telewizor jest w trybie czuwania czyli standby.





Inny kolor ściany nie jest przeszkodą. Poświata i tak będzie bardzo wyraźna.


Maciej Koper: Ambilight - czy to jest aż tak fajne?

System tylnego podświetlenia ambilight ma bardzo wiele zalet, ale też kilka wad, o których postanowiłem trochę napisać. Szalejące na ścianie kolory wyglądają według mnie równie zjawiskowo co... tryb dynamiczny na telewizorach w markecie. Podczas testów Philipsa 8007 miałem okazję bardzo blisko przyjrzeć się jakie efekty wizualne daje funkcja i byłem zniesmaczony gdy ładowała mi w ścianę kolorami tęczy... Jestem ogromny fanem podświetlenia tła za telewizorem, jednak podświetlenie powinno mieć kolor biały o takiej samej temperaturze co biel telewizora. Dlaczego? Latające kolory zwyczajnie rozpraszają, a nawet jeżeli nie to mogą znacząco odbijać się na postrzeganej kolorystyce obrazu. Otoczenie w jakim prezentowany jest obraz jest bardzo istotnym elementem wpływającym na jego wygląd. Oto ekstremalny przypadek:



Kolory obu kół są wbrew pozorom identyczne, jednak przez inne otoczenie wyglądają zupełnie inaczej. Kto nie wierzy może to łatwo sprawdzić w programie graficznym. To akurat skrajny przypadek zaburzenia percepcji. Ambilight oczywiście nie wpływa wyglądu obrazu aż w takim stopniu, bo jego kolor dostosowuje się do tego co na ekranie no i jest jeszcze ramka telewizora, która rozgranicza plany. To jednak marne pocieszenie. Philips PFL9607 ma natomiast jednego asa w rękawie. Posiada możliwość użycia systemu ambilight jako źródła ciepłego białego światła. To idealne ustawienie i nie bez powodu w menu obok tej opcji znajduje się logo ISF. Jest kilka dużych zalet wynikających z podświetlenia tła:
- czerń telewizora staje się znacznie głębsza wizualnie
- znacznie mniej męczy się wzrok podczas oglądania

Różnica w głębokości czerni z podświetleniem tła i bez jest naprawdę bardzo duża. Dziwię się, dlaczego do tej pory tak mało osób stosuje takie rozwiązanie. Efekt spróbowałem zasymulować na zdjęciu:



To naprawdę przeciętna imitacja tego jak możemy pogłębić czerń podświetlając tło. Nabywca philipsa nie będzie musiał zastanawiać się jak umieścić element podświetlający za telewizorem, wystarczy, że włączy funkcję w menu! Dzięki funkcji znacznie zmniejsza się też znacznie efekt halo i clouding.



Złącza

Sony 55HX955

Philips 60PFL9607

Wejście zasilania sieciowego 1 (z tyłu) Wejście antenowe 1 (u dołu) Wejście HDMIŽ 4 (2 z boku / 2 u dołu) Wejście komputerowe HDMIŽ TAK Wejście SCART (bez SmartLink) – USB 2 (z boku) Wejście Ethernet 1 (u dołu) Kompozytowe wejście wideo 1 (tylne, hybrydowe z sygnałem komponentowym) Komponentowe wejście wideo (Y/Pb/Pr) 1 (tylne, hybrydowe z sygnałem kompozytowym) Wejście komputerowe (D-Sub) + Wejście audio (mini stereo) 1 (z boku) Wejście PCMCIA 1 (z boku) Analogowe wejście audio 2 (1 z tyłu / 1 z boku) Optyczne wyjście cyfrowe 1 (u dołu) Wyjście audio 1 (z boku) Wyjście słuchawkowe 1 (z boku) Obsługiwane formaty wejściowe sygnałów z komputera 640x480@60Hz / 800x600@60Hz / 1280x768@60Hz-R / 1280x768@60Hz / 1360x768@60Hz / 1024x768@60Hz / 1280x1024@60Hz / 1920x1080@60Hz Wyjście wideo (SCART) 1 (z tyłu) Port serwisowy TAK

Liczba połączeń HDMI: 5 Liczba złącz komponentowych (YPbPr): 1 (adapter) Liczba złącz Scart (RGB/CVBS): 1 (adapter) Liczba złącz USB: 3 Połączenia bezprzewodowe: Certyfikat WiFi Inne połączenia: Antena IEC75, Przewód antenowy typu F, Common Interface Plus (CI+), Ethernet-LAN RJ-45, Cyfrowe wyjście audio (optyczne), Wejście PC VGA + wejście audio L/P, Wyjście na słuchawki, Złącze usługi Funkcje HDMI: 3D, Zwrotny kanał dźwiękowy (ARC) EasyLink (HDMI-CEC): Przesyłanie wiązki pilota, Sterowanie dźwiękiem, Tryb gotowości, Dodawanie do ekranu głównego (tryb plug & play), Automatyczne przenoszenie napisów (Philips), Łącze Pixel Plus (Philips), Odtwarzanie jednym przyciskiem

Pilot

Sony 55HX955

Philips 60PFL9607

Pilot jest bardzo podobny do dotychczasowych konstrukcji firmy Sony. Nie jest duży przez co rzuca się w oczy spore zagęszczenie klawiszy. Najważniejsze klawisze zostały umieszczone w centralnej części a klawisze używane częściej mają inny kształt. Widać też klawisz SEN (sony entertainment network) czyli bezpośredni dostęp do usług sieciowych (teraz wszystkie urządzenia Sony są zintegrowane i z tego właśnie korzystają). Jest to skupienie się wszystkich udogodnień związanych z siecią w jednym miejscu (menu). Pilot jest wykonany z dobrej jakości materiałów i całkiem dobrze leży w dłoniach. W tej cenie spodziewałbym się jednak chociaż podświetlenia klawiszy tak jak było to w dawnych pilotach Sony z najwyższej półki. Konkurent jak widać też pokazał, że da się dodać do pilota wiele ciekawych funkcji pomagających chociażby w sterowaniu usługami sieciowymi.

Do sterowania telewizorem wykorzystujemy nowy typ pilota. Jest on całkowicie inny niż rozwiązania, które do tej pory oferował Philips. Po pierwsze pilot wyposażony jest w technologię radiową czyli aby działać nie musi być kierowany w stronę TV. Prosty patent ale w innych produktach próżno szukać tego praktycznego rozwiązania. Po drugie pilot posiada tzw. wskaźnik lub inaczej mówiąc pointer, który nadaje się idealnie do przeglądania np. stron internetowych. Całkowicie zastępuje nam zwykłą myszkę. I po trzecie pilot ma wbudowaną pełną klawiaturę na odwrocie a jest ona aktywowana lub wyłączona za pomocą żyroskopu - po odwróceniu pilota dolne klawisze wyłączają się. Jak widać firma bardzo dopracowała w tym roku swoje urządzenia do sterowania telewizorem. Samo wykonanie także stoi na przyzwoitym poziomie jednak tutaj także (zważając na cenę telewizora) można było użyć jeszcze lepszych materiałów czy np. podświetlić klawisze.

Wyposażenie dodatkowe

Sony 55HX955	Philips 60PFL9607
Model HX955 jest bardzo bogato wyposażony. W zestawie znajdziemy dwie pary aktywnych okularów 3D, model: TDG-BR250 oraz kamerę do współpracy z usługą Skype.	Philips dodaje do swojego ekranu dwie pary aktywnych okularów 3D, model: PTA507. W przypadku kamery do usługi Skype użytkownik musi ją dokupić osobno.

Usługi sieciowe

Sony 55HX955

Philips 60PFL9607

Sony w tym roku postawiło na przeogromne wsparcie usług sieciowych. Na ten moment firma skupiła się na trzech filarach: SEN (Sony Entertainment Network), Opera TV Store oraz Google TV (ten temat jakby przycichł – wysłaliśmy zapytanie do firmy co się dzieje z tą usługą). Czyli trzy platformy dostarczające najróżniejszy content rozrywkowy. SEN skupia właściwie wszystko co można w tej chwili oglądać na telewizorze podłączonym w Polsce do sieci. Wszystkie najważniejsze serwisy video jak TVN, TVP czy Ipla. Oczywiście dostęp do Facebooka, Skype (tutaj przydaje się dodawana do zestawu kamera dobrej jakości), Twittera czy YouTube. Do tego dostęp do nowej platformy z różnymi aplikacjami czyli Opera TV Store. Z kolei dostęp do Google TV pojawi się w przypadku podłączenia Blu-ray'a z Google TV (patrz wyżej nasze pytanie). Nastąpi wtedy integracja menu i z poziomu telewizora będziemy mieli dostęp np. do przeglądarki Chrome. Wszystko działa szybko i jest bardzo ładnie podane dla użytkownika. Szkoda tylko, że inżynierowie z Sony nie dostarczyli z TV wskaźnika na wzór konkurenta. Taki rodzaj pilota miał być dostępny właśnie z Blu-ray'em Google TV. Póki co pozostaje pilot standardowy od telewizora. Jest także przeglądarka www ale nie działa ona zbyt szybko. Podsumowując jest na tyle bogato, że nowy nabywca nie będzie się nudził ze względu na ogromną ofertę dostępnych aplikacji.

Telewizor posiada dostęp do wielu aplikacji w tym także w języku polskim. Nie jest to może poziom Sony ale firma stara się szybko nadrabiać braki. Bez problemu obejrzymy filmy np. z serwisu Ipla czy Ipla Film. Do telewizora można podłączyć klawiaturę i myszkę. Miłe rozwiązanie dla fanów konwencjonalnego sterowania tego typu funkcjami. Z ciekawszych funkcji warto także wymienić np. obsługę rozmów przez Skype. Do tego celu należy dokupić dedykowaną kamerę Philipsa, którą stawiamy na szczycie telewizora. Jest to rozwiązanie dobre dla tych, których stresuje obecność wbudowanej kamery w telewizor. Tutaj nie stoi nic na przeszkodzie by ją usunąć. Sam skype działa doskonale i sprawdzi się codziennych sytuacjach.

Telewizja satelitarna

Sony 55HX955

Philips 60PFL9607

Telewizor Sony posiada wbudowany odbiornik satelitarny. Istotną cechą tego rozwiązania jest to, że już fabrycznie na pokładzie znajdują się predefiniowane gotowe ustawienia pod obecne na rynku polskim platformy satelitarne. Umieszczając zatem moduł np. n na kartę telewizor w kilku krokach przeprowadzi Nas przez prosty proces instalacji. Wynikiem tych działań będzie poukładana lista kanałów oraz jest stała aktualizacja w przypadku zmian na satelicie. To bardzo dobre rozwiązanie. Kanały satelitarne można też nagrywać na zewnętrzny dysk twardy. Telewizor wyświetla też EPG czyli elektroniczny przewodnik po programach.

Do tej pory telewizory Philips, które posiadały wbudowany odbiornik satelitarny nie posiadały niestety z góry posortowanych kanałów platform satelitarnych więc korzystanie z tego dobrodziejstwa było znacznie utrudnione. Właściwie niemożliwe. Chyba, że użytkownik poświęcił godziny na ręczne układanie kanałów… Seria 9000 ma dostać w grudniu stosowny update. Na początek zostanie wdrożona platforma n na kartę. W przypadku DVB-T można nagrywać programy na dysk twardy oraz zatrzymywać obraz gdy musimy na moment przerwać oglądanie telewizji. Zapewne tak samo będzie można robić w przypadku telewizji satelitarnej.

Multimedia

Sony 55HX955

Philips 60PFL9607

Telewizor posiada możliwość odtwarzania filmów, przeglądania zdjęć czy słuchania muzyki. Wszelkie multimedia możemy obsługiwać za pomocą USB (brak obsługi NTFS ale za to jest exFAT) albo DLNA czyli udostępniać wybrane pliki np. z naszego komputera po sieci wprost na ekran telewizora. Ta druga opcja działa bardzo fajnie i w przypadku HX955 polecam ją tym bardziej, że jest to jedyny sposób by odczytać na nim np. filmy w formacie MKV. No właśnie. Telewizor nadal nie czyta po USB plików MKV. Reszta popularnych formatów jest odczytywana bez problemu. MKV jest jedynym wyjątkiem acz kluczowym. Kolejną sprawą są słabej jakości czcionki dostępne w napisach. Są trochę za małe i za cienkie. Niektórym może się je ciężko czytać. Telewizor obsługuje polską czcionkę. Zdjęcia wgrywają się w wysokiej rozdzielczości i działają bardzo szybko. Możemy je sortować na różne sposoby podobnie zresztą jak filmy. W przypadku zdjęć możemy zrobić pokaz slajdów (także z podkładem muzycznym) oraz mieć dostęp do podstawowych funkcji regulacji obrazu czyli ich korekty. Przy odtwarzaniu muzyki doszła też możliwość wyświetlania wizualizacji. Bardzo dobrze działa też wysyłanie np. zdjęć bezpośrednio z urządzeń mobilnych jak tablet czy smartfon.

Telewizor czyta oczywiście większość popularnych plików video, zdjęcia oraz muzykę np. w formacie mp3. Przykładowo rodzinne pliki mkv poszły na nim bez żadnego problemu. Posiada także funkcję przesyłania materiałów z urządzeń mobilnych jak tablet czy smartfon czyli tzw. Wi-Fi Smart Screen. W tym celu należy ściągnąć na swoje urządzenie aplikację Philips MyRemote z App Store lub Google Android. Kolejną bardzo interesującą funkcją jest możliwość przeniesienia oglądanego obrazu z naziemnej telewizji cyfrowej na ekran swojego smartfona lub tabletu.

Oddanie barw i kalibracja

Jeżeli mowa o fabrycznych nastawach to w przypadku obu telewizorów są one fatalne, ale to przecież norma. Ustawienia sklepowe dążą do maksymalizacji jasności kosztem wszystkich innych walorów, więc tą przedmowę skrócę do minimum. Obraz jest zimny i zdominowany przez błękity. Wszystkie krawędzie są przesadnie ostre i obrysowane podwójnym konturem. W czerniach zlewają się detale i podobnie z resztą w bielach. Przykład:



gdzie się podział ten napis?



Do dalszych testów użyjemy kolejno: trybu Kino1 na Sony i ISF-Noc na Philipsie. Te tryby zapewniają najwiernieszą reprodukcję obrazu i są doskonałą bazą do dalszej kalibracji. Do ideału oczywiście sporo im brakuje, ale nawet własne zabawy ustawieniami polecam zacząć od nich (obraz będzie na początku bardzo miękki i może dawać złudzenie rozmytego - wystarczy podciągnąć suwak ostrości).

Sony 55HX955

Philips 60PFL9607

Tryb Kino na testowanym Sony HX955 sprawdza się hm... przeciętnie. Bardzo łatwo daje się wyczuć różowe zabarwienie obrazu, szczególnie przy scenach z zoomem na twarz. Odcień skóry jest taki purpurowy więc twarze wyglądają jakby były przypudrowane. To dosyć ewidentny problem, ale na tym lista zażaleń do Sony właściwie się kończy. Telewizorowi nic nie brakuje w kwestii oddania barw. Całe spektrum kolorów jest pokryte zatem cieszymy oczy zarówno głębokimi, soczystymi barwami jak i łagodnymi, pastelowymi odcieniami. Nie ma też mowy o jakimkolwiek zlewaniu się barw, poszczególne kolory są bardzo dobrze rozróżnialne. Jest jeszcze kilka niedociągnięć - na przykład kolor zielony. Jego odcienie przesunięte są ku żółci co na pewno odbija się wizualnie np. na kolorze trawy. Przekłamanie to jest jednak na tyle małe, że wyszło dopiero podczas pomiarów, bez punktu odniesienia raczej nie będzie zauważalne. Producent od zawsze był bardzo skąpy jeżeli chodzi o ustawienia obrazu. Podczas gdy u innych w menu "zaawansowane" możemy znaleźć bardzo złożone funkcje konfiguracji obrazu, chociażby u Samsunga, który już w najniższych modelach daje dostęp do wielopunktowej regulacji balansu bieli i przestrzeni kolorów (ponad 60 suwaków) tak menu Sony nawet w modelu HX950 jest dosyć biedne. Do dyspozycji mamy standardowe ustawienia balansu bieli, gammy i kilkanaście "dopalaczy" nad działaniem których należy zapanować. Dużą zaletą jest jednak to, że nawet za pomocą tak mało rozbudowanych ustawień obraz można dopieścić do bardzo satysfakcjonującego stopnia. Podczas kalibracji wyszło na jaw dlaczego obraz ma purpurowy odcień - balans bieli ma duże odchyłki od normy. Oznacza to, że trójbarwne składowe mieszają się w złych proporcjach i powodują sztuczne zabarwienie obrazu. Na szczęście ustawienia kalibracyjne są wystarczające aby problem zniwelować do zera, jeden suwak gammy również wystarczy by płynnie regulować jej wartość. To powiedzmy, że trochę usprawiedliwia producenta z braku szerszych regulacji. Po skalibrowaniu TV naprawdę trudno było się do czegokolwiek przyczepić. Kolory były ciepłe i naturalne. Nie dominował żaden sztuczny odcień. Ujęcia przedstawiające owoce, panoramy krajobrazu i tego typu widoki znane z dnia codziennego wyglądały po prostu jak żywe!

Tryb ISF-Noc wita nas lekko ocieplonym obrazem, oznacza to że dominuje barwa żółta, ale to naprawdę w niewielkim stopniu. Po dalszych oględzinach można jednak dojść do wniosku że to nie jedyne co dolega topowemu Philipsowi. Dużo barw ma tendencję do nabierania czerwonych zabarwień. Dawało się to łatwo wyczuć na ujęciach żółtych kwiatów (np. łąki pełnej słoneczników) i na planach skąpanych w blasku zachodzącego słońca na których oświetlone elementy powinny być złote, a były czerwonawe. Czerwień jak magnes przyciągała bliskie jej kolory. Największy problem pojawił się jednak przy reprodukcji ciemnych barw. Wszystko co ciemne miało intensywny brązowy zafarb. Może nie był to do końca brąz, ale jakaś barwa temu bliska i bardzo wynaturzało to ciemne rejony obrazu. Gmeru na przykład stwierdził że to jest kolor szamba Wszystkie zauważone problemy mają swoje odbicie w pomiarach. Wykres balansu bieli pokazuje nadmiar czerwieni i bardzo dziwne zachowanie telewizora przy ciemnych kolorach. W przedziale 0 - 25%, co odpowiada ciemnym barwom mającym do 5% jasności, pojawia się drastyczne zaburzenie proporcji składowych. Przez to ciemne obiekty na ekranie przybierają bardzo brzydki, nienaturalny odcień. Mam przeczucie, że problem ten wynika ze zbyt mocnego wyżyłowania kontrastu matrycy, ale o tym później. Philips również w tym roku zapewnił możliwość kalibracji ISF telewizora, a to oznacza że możliwości regulacji są znacznie większe niż w HX955. Muszę jednak przyznać, że jak na produkt certyfikowany przez ISF jest ich i tak niedużo. Do dyspozycji mamy moduł zarządzania barwą w sekcji "ustawienia eksperckie". Poza tą funkcjonalnością możliwości kalibracji są takie same jak w Sony. Z ustawianiem zeszło się ciut dłużej, bo uparcie próbowałem zwalczyć te dziwne ciemne odcienie obrazu. Niestety jak podejrzewałem całkowite wyeliminowanie problemu jest niemożliwe. Ciemne kolory są skazane w philipsie na niepoprawną reprodukcję. Na szczęście pozostałe problemy z wyglądem obrazu poszły w niepamięć. Udało się uzyskać czystszą biel i przede wszystkim usunąć te czerwone naloty - charakterystyczne przesunięcie żółtych punktów na wykresie przed kalibracją. Philips potrafi zatem reprodukować jasne kolory tak samo dobrze jak jego japoński konkurent. Obraz (pod względem barw) wygląda tak samo dobrze na obu z nich. Niestety w ciemnych scenach philips nie domaga. Nie wiem na ile może być to dokuczliwe dla przyszłych użytkowników, może nie tak bardzo gdy nie ma się punktu odniesienia. Mi to jednak przeszkadzało, Gmerowi też, a kosmitami raczej nie jesteśmy, z drugiej strony mieliśmy bezpośrednie porównanie do pozbawionego problemu HX955.

Pomiary przed i po kalibracji

Co wyrażają pomiary?
Niezaznajomionych z wykresami zapraszam do przeczytania wycinku z raportu kalibracyjnego.

Sony HX955 przed kalibracją	Sony HX955 PO kalibracji	Philips 60PFL9607 przed kalibracją	Philips 60PFL9607 PO kalibracji

Kontrast i czernie

Słowem wstępu: Wszyscy chyba zgodzimy się, że współczynnik kontrastu to parametr o największym wpływie na jakości obrazu. Wysoki kontrast (a co za tym idzie głęboka czerń) nadaje wrażenie przestrzenności obrazu. Gdy zawartość ekranu zlewa się z ramką telewizora czujemy jakbyśmy znajdowali się dokładnie w centrum akcji i zaczynamy tracić świadomość, że przed nami znajduje się wyświetlacz. Niechlubną cechą telewizorów LCD był od zawsze słaby kontrast. Plazmy pod tym względem wypadały o niebo lepiej. Testowane dziś modele to jednak konstrukcje z dynamicznie sterowanym podświetleniem full led, a to daje im potencjał do nadrobienia strat.

Największym problemem czerni w full ledach jest to, że owszem czasem bywa fenomenalna, ale w wielu momentach pozostaje słaba, bo mała liczba segmentów nie zawsze pozwala przygasić podświetlenia np. gdy w otoczeniu znajdują się jaskrawe elementy. Bardzo często działanie funkcji wiąże się też z denerwującym efektem halo czyli poświatami wokół jaskrawych obiektów.

W myśl tego przygotowałem dużo testów na wykończenie systemu wygaszania w obu telewizorach, ale... Już w pierwszych chwilach testu nasunął się wniosek. Philips = miazga. PFL9607 został zaprojektowany po prostu niesamowicie dobrze i żaden z przygotowanych testów nie był w stanie poddać wątpliwości czerni tego telewizora. Nawet podczas wyświetlania sceny gwiaździstego nieba czerń philipsa była bardzo głęboka i tylko nieznacznie odcinała się od ramki, a scena ta jest killerem telewizorów LCD (posiada b. dużo jaskrawych punktów) i rozkłada na łopatki HX950. Ten drugi wygląda na niej jak przeciętny TV krawędziowy.



Sukces philipsa nie wziął się z niczego. Cuda działy się od samego początku gdy wyłączyłem wszystkie funkcje przyciemniania i zabrałem się za kalibrację. Wartość kontrastu ANSI wynosiła aż 5700:1. Dla porównania Sony mógł "pochwalić" się wartością 2550:1 - ponad 2 razy mniejszą! To oznacza, że Philips ma ponad 2 razy lepszą czerń już z natury, bez użycia jakichkolwiek funkcji wygaszania. Taka wartość kontrastu jest porównywalna (a nawet wyższa) od ubiegłorocznych topowych TV plazmowych np. Panasonica VT30. Czy to się dzieje naprawdę?! Gdybym usłyszał to z opowieści nie uwierzyłbym. Pomiary powtarzałem kilka razy, aby wykluczyć jakiś błąd z mojej strony. Upewniałem się też wiele razy, czy aby na pewno nie działa jakieś lokalne wygaszanie - nie zauważyłem żadnych oznak tego, a szukałem naprawdę długo. Jak udało się to Philipsowi (a raczej Sharpowi - bo matryca tego producenta siedzi w środku)? Nie mam bladego pojęcia. Większość tegorocznych philipsów wykorzystuje matryce z mocno wyżyłowanym poziomem czerni i stąd różne problemy np ze smużeniem (wyżyłowana czerń powoduje zwiększony czas reakcji), ale na PFL9607 nie dopatrzyliśmy się tego. Podejrzewam tylko, że problem z kolorami opisany wcześniej wziął się właśnie z wyciskania ostatnich soków z ekranu. Prawdopodobnie przez to też TV ma cholerny problem z kątami widzenia, ale o tym później.

Co w takim razie stanie się, gdy do tak rewelacyjnego już wyniku dołożymy jeszcze funkcję wygaszania? Ilość stref w philipsie jest na tyle duża, że swobodnie może on wygaszać kwadratowe pola na szachownicy ANSI służącej do pomiarów kontrastu. Wyniki mieszczą się w przedziale 35 000 - 12 000 : 1. Panie i Panowie mamy po raz pierwszy od dawna do czynienia z telewizorem o lepszym kontraście ANSI niż legendarny pioneer Kuro! Sony też jest w stanie trochę nadrobić po aktywacji local dimmingu, ale jego wynik - 3500 : 1 prezentuje się przy philipsie dosyć biednie...

Plansza ANSI pomimo, że jest dosyć miarodajnym testem nie mówi całej prawdy o tym jak kontrastowy jest obraz na matrycy. W następnym teście postanowiłem więc sprawdzić poziomy czerni w kłopotliwych miejscach na rzeczywistym obrazie.



Mierzyłem czarny pas u góry filmu tuż ponad jaskrawym światłem, spodziewając się efektu halo i miejscowo osłabionej czerni:
- Wynik Sony: 0,012cd/m2 - czyli prawie identyczny z tegorocznym PDP panasonic'a.
- Wynik Philipsa: 0.0038cd/m2 - 3 razy lepiej, prawie jak pioneer kuro - taka czerń absolutnie zlewa się z tłem

Następne pomiary robiłem na jeszcze mniejszych i bardziej kłopotliwych obszarach. Z reguły Philips schodził poziomem czerni od 2 do 8 razy niżej niż Sony.

A jak wrażenia wizualne? W łatwych scenach (tj. takich gdzie czerń wypełnia duży obszar) czernie obu TV są podobne i bardzo głębokie. Można spokojnie mówić że to poziom plazm. Philipsowi jednak nie straszne też momenty w których scena zawiera dużo jaskrawych punktów. Czerń na nim jest wzorcowa... cały czas, a po Sonym widać, że to telewizor LCD. Trzeba przyznać, że philips jest naprawdę boski i Sony nie ma do niego startu pod względem kontrastu. Co do samego HX950 to nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że to tak naprawdę drugie wcielenie HX920. Różnice pomiędzy działaniem tego i zeszłorocznego telewizora są, ale naprawdę nieduże i trudno ocenić czy na korzyść czy niekorzyść. W sumie podobnie było w zeszłym roku podczas testów HX920 - działał prawie tak samo jak jeszcze starszy HX900. Wygląda na to, że Sony od 3 lat stoi niejako w miejscu pod względem jakości obrazu 2D. Tymczasem PFL9607 zmiata inne LCD z powierzchni ziemi, ale czy także plazmy....? Otóż jest to bardzo ciekawe pytanie na które nie dam teraz jednoznacznej odpowiedzi. Jest wiele momentów w których Philips świeci na pewno dużo lepiej od jakiegokolwiek TV plazmowego który powstał i powstanie (bo poniżej czerni bezwzględnej się przecież nie zejdzie) jednak w scenach gdzie poprzeplatane jest dużo jasnych i ciemnych przedmiotów plazma mogłaby nadal być górą. Tu nadal przenika trochę światła ze stref świecących przez co odcięcia obiektów nie są tak ostre jak mogły by być na TV plazmowym, którego komórki stanowią bezpośrednie źródło światła. To jednak tylko moje przypuszczenia, które na ten moment chowam do kapelusza i chylę czoła przed Philipsem. Jego czerń jest po prostu... czarna!

Na koniec należy wspomnieć o Efekcie Halo. Niestety ta negatywna cecha to po raz kolejny przypadłość Sony. Ci, którzy widzieli HX920 mogą sobie wyobrazić, że na jego następcy problem wygląda mniej więcej tak samo. Jest nienajlepiej, co tu dużo mówić. Nawet siedząc na wprost ekranu będziemy zauważać aureole wokół jasnych obiektów. Oczywiście nie ma co dramatyzować, bo przecież te poświaty sa konsekwencją funkcji poprawy kontrastu i zdecydowanie lepiej wygląda HX955 z efektem halo od HX850 bez efektu i ze znacznie gorszą czernią. Kłopot w tym, że dziś porównujemy do PFL9607, a w jego przypadku... halo? A co to jest efekt halo?! Philips po raz kolejny pokazał klasę. Na wprost da się dostrzec tą przypadłość tylko w skrajnych sytuacjach i tylko jeżeli naprawdę się tego chce. Na co dzień problem absolutnie nie przeszkadza. Dopiero pod dużym kątem (30-40 stopni) staje się on tak doskwierający jak na telewizorze Sony. Kąt patrzenia nie działa dobrze na matryce, wtedy na obu widać tą przypadłość bardzo mocno. Na wprost jednak można śmiało powiedzieć, że philips jest halo-free, a Sony może tylko pomarzyć...


Pomiary kontrastu i równomierności podświetlenia

Sony 55HX955	Philips 60PFL9607

Odwzorowanie ruchu

Dyskusje o płynności ruchu na telewizorach budzą często dużo kontrowersji, a to dlatego, że dyskutanci zazwyczaj nie rozumieją zagadnienia. Na dzień dzisiejszy żaden telewizor (nie mówię tu o ewentualnej sferze budżetowej) nie ma problemów z płynnością. Problem płynności tkwi po stronie materiału źródłowego, który od zarania dziejów rejestrowany jest z prędkością 24 klatek na sekundę. Taki standard nagrywania nie pozwala oddać zjawiska ruchu płynnie. Występuje coś co nazywamy "judder" czyli skokowy, szarpiący ruch. Nie jest to tak dostrzegalne podczas wolnego ruchu postaci na ekranie (np. gdy człowiek idzie ulicą), ale np. podczas horyzontalnego ruchu kamery i przesuwania się całego planu jest po prostu dramat. Obraz szarpie i staje się nieczytelny. Niektórzy twierdzą, że tak powinno się oglądać, bo do tego od lat przyzwyczaiła nas kinematografia, ale gwarantuję, że każdy kto widział dobry upłynniacz ruchu w akcji nie będzie mógł więcej patrzeć na obraz z judderem. W tym kierunku idą także producenci filmowi. "Hobbit" Peter'a Jacksona został zrealizowany w podwojonym klatkarzu i zapewni nową jakość odwzorowania ruchu.

Problemem większości systemów poprawy płynności jest jednak to, że ich działanie jest na tyle silne, że obraz robi się nadpłynny i wygląda jak opera mydlana (wygląda jakby był odtwarzany w przyspieszonym tempie). To jest równie złe, w moim uznaniu, co judder. Kolejnym problemem są artefakty generowane przez upłynniacz. Czasem potrafią niemiłosiernie wkurzyć, a czasem ich ilość jest taka, że obraz wygląda jakby się przycinał.

Sony 55HX955

Philips 60PFL9607

Technologia Sony motionflow już wielokrotnie udowadniała, że nie ma sobie równych. W HX955 nic się pod tym względem nie pogorszyło. Do dyspozycji mamy 6 ustawień: "Wyłączony", "Łagodny", "Standardowy", "Wyraźny", "Wyraźny plus", "Impuls". Pierwsze z nich tj. "Łagodny" zostało błędnie przetłumaczone. W rzeczywistości ten wybór wiąże się z największym upłynnieniem obrazu zakrawającym już o teatr. Preferowanym przeze mnie ustawieniem było "Standardowy" lub "Wyraźny plus". W pierwszym z nich ruch odwzorowany jest naprawdę bardzo płynnie, można by powiedzieć że na pograniczu idealnej płynności i nadpłynności. To moim zdaniem zapewnia najwierniejsze odwzorowanie ruchu który obserwujemy na co dzień na świecie. Ustawienie "Wyraźny plus" też poprawia płynność, ale nadal zachowuje delikatny judder i wraz z nim klasyczny kinowy charakter obrazu. Poza poprawą płynności następuje także drastyczna poprawa ostrości ruchomego obrazu. Aż chciało by się powiedzieć "ostry jak brzytwa". Panie i Panowie, telewizory plazmowe smużą znacznie bardziej niż Sony przy takiej konfiguracji funkcji Motionflow. Podczas działania układu ilość artefaktów jest bardzo mała i nie rzuca się w oczy. Sony po raz kolejny pokazał klasę w kategorii odwzorowania ruchu. Wszyscy nabywcy powinni być zadowoleni z tego wyboru.

Philips PFL9607 bardzo rozczarował mnie technologią poprawy płynności. W "pixel plus HD" znajdują się dwie funkcje służące do regulacji upłynniacza - "Clear LCD" i "Perfect Natural Motion". Ta pierwsza ma tylko dwa stany: "on" i "off", druga natomiast aż 4: "wyłączona", "mała", "średnia", "duża". Niestety dowolny wybór działania wiąże się z fatalnym teatrem telewizji. Ruch staje się cholernie nadpłynny i do tego okazyjnie sypie artefaktami. Po co producent dał aż 4 stany tej funkcji? Nie wiem. One wcale nie regulują siły upłynniania! One regulują tylko częstość z jaką układ się załącza i interpoluje klatki. Wobec tego wybranie np. "mała" daje komiczny efekt - ruch jest przez chwilę nadpłynny, a następnie staje się skokowy i szarpiący. To naprawdę jakaś porażka. Nie inaczej było z upłynniaczem w zeszłym roku, ale wtedy istniała możliwość aktywowania samej funkcji Clear LCD, która znakomicie poprawiała płynność i ostrość obrazu w ruchu, ale w takim stopniu, że nie występowała nadpłynność i teatr. W tegorocznej generacji telewizorów ta funkcja nie działa wcale bez wcześniejszego aktywowania "Perfect Natural Motion". Raczej nie jest to kwestia firmware, to samo było podczas testów Philipsa 8007, a od tamtej pory upłynęło bardzo dużo czasu i pojawiło się wiele nowych firmware... Wielka szkoda. Odwzorowanie ruchu w PFL9607 spodoba się wyłącznie dwóm rodzajom osób: - co lubią klasyczne kinowe szarpanie obrazu (judder), ale uprzedzam, że wygląda on gorzej niż na projektorze czy plazmie, bo to LCD i ma gorsza ostrość ruchomego obrazu - co lubią gigantyczną nadpłynność i efekt teatru przez cały czas Wszyscy Ci, którzy jednak oczekują jakiegoś rozsądnego półśrodka będą rozczarowani...

Kąty widzenia (a raczej ich brak)

Katy widzenia to zdecydowanie najgorsza cecha obu telewizorów. Niestety ani Sony, ani Philips nie nadaje się do oglądania pod kątem. Decydując się na zakup takiego telewizora należy zapewnić sobie optymalną pozycję centralnie na wprost ekranu inaczej mija się to z celem. Każdy stopień odchylenia powoduje degradację. Nawet pod kątem 10 stopni obraz nie jest już taki sami - detale ukryte w cieniach rozjaśniają się i spada kontrastowość obrazu. Niższe modele Philipsa zazwyczaj były mniej podatne na nabieranie fałszywych odcieni pod kątem niż np. telewizory Sony. W tym przypadku jest odwrotnie - Philips pod kątem bardzo szybko przybiera wszystkie kolory tęczy.

Aby oglądać pod kątem jedynym sensownym wyborem jest plazma lub telewizor z matrycą IPS. HX955 i PFL9607 to doskonałe wyświetlacze, ale trzeba siedzieć na wprost by cieszyć się wszystkimi opisanymi walorami. Nawet bardzo mały kąt wykańcza obraz.

Paleta szarości na wprost i pod kątem:

Powłoki ekranowe

Powłoka ekranowa philipsa jest półmatowa i mocno przyciemniana. W wersji 60" nie posiada ona filtra "moth eye" (oka ćmy). Sony z kolei wykorzystuje dobrze znaną szybę gorilla glass z filtrem "opti contrast". Które z wykończeń jest lepsze? Mi do gustu bardziej przypadł ekran philipsa, ale zarówno jeden jak i drugi ma swoje wady i zalety. W nocy oczywiście oba ekrany wyglądają tak samo, gdyż nie ma światła zewnętrznego które mogłoby się w nich odbijać. W dzień ekran Sony może pochwalić się lepszą czernią, ale wszystko odbija się w nim jak w lustrze. Philips trochę rozprasza odbicia, ale okupione jest to kosztem minimalnie poszarzałej czerni przy silnym oświetleniu zewnętrznym. Moim zdaniem jeżeli w ekran nie będą skierowane punktowe źródła światła lepiej sprawdzi się ekran Sony, w przeciwnym razie Philips będzie wyglądał korzystniej.

Procesor obrazu (skalowanie, redukcja szumów)

Skalowania obrazu jest najbardziej przecenianą cechą telewizora. Dlaczego? Ano dlatego, że gdy do TV podłączymy tuner to właśnie on będzie skalował obraz, a nie telewizor. Wystarczy przycisnąć "info" na pilocie, aby się o tym przekonać - wyświetli się tabliczka z informacją o sygnale wejściowym w formacie 1080i. On już jest przeskalowany i telewizor nie robi tego drugi raz. Rola procesora w telewizorze sprowadza się do usunięcia przeplotu czyli zamiany sygnału z "i" na "p" i tu mogą wystąpić różnicę. Do oceny jakości usuwania przeplotu posłużyłem się testami z płyt Spears&Munsil, oraz HQV. Różnice między działaniem procesorów są bardzo kosmetyczne. Jakość deinterlacingu (usuwania przeplotu) jest niemalże identyczna w obu przypadkach. Pod tym względem wciąż niedoścignione są zewnętrzne procesory video montowane na przykład w amplitunerach. Jeżeli posiadamy amplituner z dobrym procesorem obrazu to warto zrobić z niego użytek.

Skalowanie w ścisłym tego słowa znaczeniu zachodzi jedynie podczas wykorzystywania wewnętrznych tunerów telewizji. Sprawdziłem telewizory także pod tym względem, ale po raz kolejny - różnice są prawie niezauważalne. Poza tym obiektywna ocena skalowania jest prawie niemożliwa, gdyż Sony jest o 5" mniejszy, a słaby sygnał SD będzie zawsze lepiej wyglądał na mniejszym ekranie. Nie ma co się zabijać o tego typu różnice, tym bardziej, że programów SD w telewizji już naprawdę niewiele zostało

Sony ma natomiast kilka asów w rękawie skutecznie maskujących błędy kompresji np. funkcja "łagodna gradacja", która wygładza niepłynne przejścia kolorów. Rezultaty są bardzo ciekawe:

Oba TV radzą sobie też bardzo sprawnie z redukcją szumu i potrafią z mocno "mrowiącego" obrazu zrobić gładki jak pupa niemowlaka. Są przy tym sprytne na tyle, że nie rozmywają drobnych detali. Ja jednak nie polecam stosować jakichkolwiek funkcji redukcji szumów. W dzisiejszych czasach cyfrowy sygnał telewizyjny nie jest już obarczony jakimkolwiek zaszumieniem na drodze transmisji. Charakterystyczne szumy w filmach oczywiście wciąż można spotkać i to bardzo często, jednak są przyczyną takiej a nie innej woli autora materiału. Są celowym zabiegiem artystycznym i uważam, że nie należy tego zmieniać.



Technologia 3D

Oba telewizory wyposażone są oczywiście w technologię 3D. Oba też korzystają z aktywnej wersji. Mamy zatem do czynienia z najwyższą jakością obrazu 3D. Całe szczęście nikt nie wpadł na to by użyć technologii pasywnej w swoich czołowych modelach LCD!

Oba telewizory są naprawdę dopracowane pod względem 3D i trudno jednoznacznie stwierdzić, który jest lepszy. Poziom jasności, crosstalku czy płynności jest bardzo podobny. A skoro oba pracują w technologii aktywnej to rozdzielczość jest Full HD na każde oko. Czyli idealnie. Oba posiadają też możliwość konwersji obrazu z 2D do 3D. Efekty na jednym jak i drugim ekranie są zadowalające a wszystko zależy od wyjściowego materiału. Im lepsza jakość tym efekt będzie wyraźniejszy i ciekawszy. Philips dodatkowo posiada opcję dla graczy czyli Full Screen Gaming. Grając w grę na splitscreenie dzięki okularom 3D każdy gracz może zobaczyć swoją połowę ekranu na całym ekranie telewizora. Na koniec postawiliśmy obok naszych testowych liderów LCD, telewizor Sony HX850. Co się okazało? Że zarówno 955 jak i 9607 muszą ustąpić miejsca w 3D właśnie temu ekranowi. Dlaczego? Na testowych modelach dało się zauważyć widoczny crosstalk. Na tym samym materiale na HX850 efektu tego nie było widać praktycznie w ogóle. Interesujące prawda?

Sony 55HX955

Philips 60PFL9607

Zacznijmy od okularów. Model, który jest dodawany do zestawu to dobre rozwiązanie ale należy przypomnieć, że firma ma w swojej ofercie jeszcze lepsze okulary, które swoją lekkością i wykonaniem mogą przyćmić właściwie każdy model innych aktywnych okularów. Chodzi o model TDG-BR750. Okulary dodawane do telewizora (250) są stosunkowo lekkie oraz posiadają pełną przysłonę oczu co dla niektórych jest zaletą w stosunku do modelu 750. Są wyposażone w akumulator, która naprawdę szybko się ładuje. Już 3 minut ładowania dają nam 3 godziny pracy a 30 minut aż 30 godzin. Wynik wręcz doskonały. Jednak dla fanów naprawdę komfortowego oglądania polecam dokupić jeszcze przynajmniej jedną parę znakomitych okularów – 750. Oba modele nie posiadają filtrów polaryzacyjnych które pozwalają na przekrzywianie głowy na bok podczas oglądania 3D. Jeżeli to zrobimy to wtedy efekt zaniknie. Rozwiązaniem jest zakup okularów 3D Playstation, które idealnie współpracują z każdą Bravią. Na forum opisał to nasz kolega PeterMac. Można o nich poczytać tutaj: LINK

Okulary dodawane przez firmę do telewizora są bardzo dobre jakości. Lekkie, dobrze leżą na głowie. Posiadają wbudowany akumulator dzięki któremu możemy z nich korzystać nawet przez kilkanaście godzin. Co ciekawe są one od razu dostosowane do tzw. grania dual-gaming. Tutaj więcej informacji na ten temat: Full Screen Gaming.

Podsumowanie i punktacja

Nadszedł czas, aby trochę ujednolicić naszą procedurę testową. HX950 & PFL9607 będą zatem pierwszymi telewizorami na forum punktowanymi według nowego szablonu ocen. Apeluję tylko o rozwagę przy czytaniu tej sekcji. To, że TV otrzymał sumarycznie najwięcej punktów nie znaczy że będzie akurat dla Ciebie najlepszy. Weź pod uwagę oceny częściowe!

Sony 55HX955

Philips 60PFL9607

najlepszy tryb fabryczny: Oddanie kolorów 6 / 8 Skala szarości 3 / 5 Gamma 3.5 / 4 TV po kalibracji: Oddanie kolorów 7.5 / 8 Skala szarości 5 / 5 Gamma 3.5 / 4 Kontrast i czerń 13.5 / 18 Odwzorowanie ruchu (ostrość i poprawa płynności) 11.5 / 12 Jednorodność obrazu 4 / 5 Degradacja obrazu pod kątem 1 / 5 Odporność na światło zewn. 4 / 5 Obróbka sygnału (deinterlacing, skalowanie) 2.5 / 3 3D Crosstalk 5 / 7 Wygoda użytkowania 7 / 7 Jakość efektu 6 / 7 Multimedia Możliwości Smart TV 5 / 5 Wbudowany odtwarzacz plików 1.5 / 5 Przejrzystość interfejsu i obsługa 3 / 4 Razem (wyłączając najlepszy tryb fabryczny*): 80 / 100

najlepszy tryb fabryczny: Oddanie kolorów 6 / 8 Skala szarości 1.5 / 5 Gamma 3.5 / 4 TV po kalibracji: Oddanie kolorów 7.5 / 8 Skala szarości 2.5 / 5 Gamma 4 / 4 Kontrast i czerń 17.5 / 18 Odwzorowanie ruchu (ostrość i poprawa płynności) 4 / 12 Jednorodność obrazu 4 / 5 Degradacja obrazu pod kątem 0.5 / 5 Odporność na światło zewn. 4.5 / 5 Obróbka sygnału (deinterlacing, skalowanie) 2.5 / 3 3D Crosstalk 5 / 7 Wygoda użytkowania 6 / 7 Jakość efektu 6 / 7 Multimedia Możliwości Smart TV 3 / 5 Wbudowany odtwarzacz plików 4 / 5 Przejrzystość interfejsu i obsługa 3 / 4 Razem (wyłączając najlepszy tryb fabryczny*): 74 / 100

*ze względu na możliwość występowania dużych różnic w odwzorowaniu kolorów pomiędzy dwoma egzemplarzami takiego samego telewizora, ocenę trybu fabrycznego podajemy jedynie jako ciekawostkę, ale nie sumujemy jej do oceny końcowej.

Cena: SONY BRAVIA KDL-55HX955 Sony Store: około 13 500 zł
Cena: Philips 60PFL9607 około 14 500 zł

Testowali: Gmeru & Maciej Koper]]> https://hdtvpolska.com/mega-test-lg-led-3d-47lm765s-vs-sony-46hx850-v/ Wed, 30 May 2012 11:15:33 +0000 https://hdtvpolska.com/mega-test-lg-led-3d-47lm765s-vs-sony-46hx850-v/ Gmeru:Tym razem przygotowaliśmy nie lada gratkę dla wszystkich przyszłych kupujących oraz tych którzy myślą o zmianie swojego obecnego telewizora na najnowszy model. Tylko na naszym forum będzie okazja przeczytać test, który dotyczyć będzie jednocześnie czterech (!!) przedstawicieli najpopularniejszych firm w kraju oferujących swoje czołowe modele płaskich telewizorów. Tak - postawiliśmy w jednym rzędzie takie modele jak: LG 47LM765S, Sony KDL-46HX850, Samsung ES8000 oraz Panasonic TX-P50ST50E. Czyli jedne z najlepszych telewizorów na rynku wedle firm, które je oferują. Sprawdzimy to! Jak widać będą to zarówno telewizory LCD jak i Plazma, zarówno modele aktywne 3D jak i pasywne oraz spotkanie się w jednym rzędzie różnych typów matryc. To będzie bardzo interesujący niecodzienny test! No to do dzieła! Testują Gmeru (HDTVPolska.com) & Maciek Koper (skalibrujtv.pl)]]> Gmeru:Tym razem przygotowaliśmy nie lada gratkę dla wszystkich przyszłych kupujących oraz tych którzy myślą o zmianie swojego obecnego telewizora na najnowszy model. Tylko na naszym forum będzie okazja przeczytać test, który dotyczyć będzie jednocześnie czterech (!!) przedstawicieli najpopularniejszych firm w kraju oferujących swoje czołowe modele płaskich telewizorów. Tak - postawiliśmy w jednym rzędzie takie modele jak: LG 47LM765S, Sony KDL-46HX850, Samsung ES8000 oraz Panasonic TX-P50ST50E. Czyli jedne z najlepszych telewizorów na rynku wedle firm, które je oferują. Sprawdzimy to! Jak widać będą to zarówno telewizory LCD jak i Plazma, zarówno modele aktywne 3D jak i pasywne oraz spotkanie się w jednym rzędzie różnych typów matryc. To będzie bardzo interesujący niecodzienny test! No to do dzieła! Testują Gmeru (HDTVPolska.com) & Maciek Koper (skalibrujtv.pl)

Budowa

Budowa - ranking:

Sony HX850 & LG LM760s (4pkt)
Samsung ES8000 (3pkt)
Panasonic TX-P42ST50 (2pkt)

W tym roku panuje moda, którą mogliśmy zaobserwować już w 2011 roku czyli: cienkie ramki. Patent fajny gdyż użytkownik ma wrażenie, że na ścianie wisi właściwie sam ekran jednak znam opinie, że nie jest to do końca ciekawe. Dlatego nie wszystkie firmy na rynku zdecydowały się iść taką drogą i proponują własny, elegancki design. Całe szczęście gdyż inaczej nie bylibyśmy w stanie odróżnić na pierwszy rzut oka z jakim modelem mamy do czynienia


Trzeba przyznać, że LG w tym roku sprawiło sporą niespodziankę i dokonało gruntownej zmiany jeżeli chodzi o wygląd i wykonanie. Telewizor wygląda doskonale. Tak - to fakt i aż trudno uwierzyć, że zmiany zaszły aż tak daleko. Model LM765 jest zbudowany z bardzo dobrej jakości materiałów. Wszystko jest idealnie spasowane. Ramka otaczające wyświetlany obraz jest bardzo wąska - telewizor wiszący na ścianie to naprawdę ładny widok. Złącza są także mądrze rozmieszone. Nic nie przeszkadza. Jedyny zgrzyt to podstawa - dla mnie to festyn. Telewizor zdecydowanie za wysoko stoi. Aż się prosi o jakąś mega elegancką podstawę do tak wykonanego ekranu. No nic, może za rok. Mimo wszystko bravo dla LG - firma pokazała swoim braciom z Samsunga jak powinien wyglądać telewizor z wąską ramką a przy tym być wykonany na wysokim poziomie.









Wygląd


Złącza

Zdecydowanie najwyższa półka wykonania. I od razu można stwierdzić: albo jest się fanem wykonania LG albo Sony w tym zestawieniu. Konkurencja nie ma startu do tych dwóch marek pod względem wykonania. Sony to kontynuacja monolitycznego wyglądu. Czyli idealna tafla szkła zamiast jakichkolwiek widocznych ramek. W tym roku pojawił się srebrny wąski pas otaczający monolityczną ramkę. Wszystko jest perfekcyjnie spasowane a w pudle znajdziemy także monolityczną, dedykowaną podstawę, który posiada wbudowane dodatkowe głośniki. Podstawa pozwala ustawić telewizor pod lekki kątem 6 stopni. Prezentuje się to doskonale i bardzo nowocześnie.









Na pierwszy rzut oka wszystko wydaje się idealne. Telewizor sprawiający wrażenie "samego stojącego lub wiszącego obrazu" dzięki bardzo cienkiej ramce. Jednak wystarczy tylko podejść do niego by zobaczyć jak bardzo można poczuć się oszukanym wydając naprawdę spore pieniądze i oczekując sprzętu bardzo wysokiej klasy. Sposób poprowadzenia ramek i ich łączenia... wystarczy popatrzeć na zdjęcia. Oj nie za fajnie to wygląda. W tej klasie oczekujemy zdecydowanie więcej. Na środku szczytu umieszczono kamerkę oraz mikrofon. Ale wszystko to wygląda jakby telewizor wyjechał z fabryki ale zabrakło tej finalnej, ostatniej warstwy wygładzającej. Podstawa to kolejna wariacja na ten rok. Wygląda interesująco i niecodziennie. Może się podobać. Ogólnie jest średnio > mały zawód.








Wygląd



Złącza

Panasonic zawsze był toporny. Tutaj firma dopiero w zeszłym roku zatrudniła "designera" który w końcu ogarnął ten nieład. I trzeba przyznać, że coś się zaczęło dziać. O ile model najwyższy VT50 wygląda już naprawdę nowocześnie o tyle ST50 jest tylko trochę "wystylizowany". Ale szału nie ma. Rzekłbym nawet, że jest nudno. Zwykła ramka, niby cieńsza ale prawie normalna. No i ten plastik > zwykła, klasyczna plazma. Podobnie podstawa. Zwykła jak karton, który jako jedyny wygląda jak z 2005 roku. Coś w tym jest










Wygląd

Wyposażenie
Wyposażenie - ranking:

LG LM760s (4pkt)
Samsung ES8000 (3pkt)
Sony HX850 & Panasonic TX-P42ST50 (2pkt)

To co rzuca się w oczy po otwarciu pudła z telewizorem to spora ilość okularów. No ale skoro LG wybrało technologię pasywną 3D to czemu by nie skorzystać z jednej z największych jej zalet czyli bardzo tanich w wykonaniu okularów pasywnych. W związku z tym w zestawie znajdziemy cztery pary okularów normalnych, jedną parę nakładanych na zwykłe okulary jeżeli ktoś chodzi w okularach (to bardzo wygodna opcja) oraz specjalne okulary do DUAL PLAY czyli grania w gry na split screenie (pisałem o tym artykuł przy okazji Philipsa: Dual Gaming View). W zestawie znajdziemy także dwa piloty. Tak, jak widać w 2012 nastała moda na dodatkowego "mini" pilota z uproszczonym starowaniem. Sprawa fajna gdyż dodatkowy pilot LG posiada też wbudowany żyroskop do obsługi aplikacji sieciowych. Oprócz tego przejściówki na większe kable i instrukcje. Standard.





Zestaw wyposażenia LG





Pilot standardowy - całkiem dobrze wykonany. Główne klawisze odpowiednio duże. Nie ma problemu by pomylić się podczas "stukania w klawisze w ciemno"







Pilot dodatkowy tzw. "Magic Remote" - bardzo pomysłowe urządzenie, które przy pomocy wbudowanego żyroskopu znacznie ułatwia korzystanie np. z przeglądarki www czy innych aplikacji sieciowych. Poniżej próbka jego możliwości:







Sony wprowadziło trzy rodzaje modeli na rynek z każdej serii. Podstawa to zawsze model z zerem na końcu. Jedynka(851) oznacza, że w pudle znajdą się dodatkowe dwie pary aktywnych okularów 3D a piątka(855) oznacza, że telewizor został wyposażony dodatkowo w tuner satelitarny DVB-S2. W przypadku testowanego modelu czyli 850 okulary 3D należy dokupić. My nabyliśmy jedną parę najnowszych okularów 3D TDG-BR750 co widać na zdjęciu. W zestawie znajdziemy także klasycznego pilota oraz niezbędną dokumentację. Miło, że w Sony nie ma wiszących przejściówek na różnego typu kable. Wszystko udało się ładnie zmieścić w obudowie.




Zestaw wyposażenia Sony








Pilot jest bardzo podobny do dotychczasowych konstrukcji (taki sam jak w modelu HX750). Jednak to, co rzuca się w oczy to zagęszczenie klawiszy. Jest tego nieco więcej niż do tej pory. Pilot jest wykonany z dobrej jakości materiałów i dobrze leży w dłoniach. Najważniejsze klawisze zostały umieszczone w centralnej części a klawisze używane częściej mają inny kształt. Widać też klawisz SEN (sony entertainment network) czyli bezpośredni dostęp do usług sieciowych (teraz wszystkie urządzenia Sony są zintegrowane i z tego właśnie korzystają). Jest to skupienie się wszystkich udogodnień związanych z siecią w jednym miejscu (menu).


W pudle Samsunga ES8000 znajdziemy dwie pary aktywnych okularów 3D. Są one standardowo na wyposażeniu modelu ES8000. Oprócz tego także dwa piloty. Jeden klasyczny a drugi uproszczony. Ciekawostką jest także mini nadajnik zasilany czterema(!!) bateriami paluszkami do przedłużenia sygnału IR. W zestawie znajdziemy jeszcze przejściówkę na złącze Euro... oraz niezbędną dokumentację.




Zestaw wyposażenia Samsung



Pilot główny jest dobrze wykonany. Posiada także podświetlenie co w nocy jest bardzo przydatną funkcją. Główne klawisze są odpowiednio większe.







Pilot dodatkowy to zdecydowanie najsłabszy punkt wyposażenia dodatkowego Samsunga. Ma się on nijak do tego co np. zaoferowało LG. To co irytuje to sposób naciskania klawiszy. Trzeba bardzo mocno wciskać dany klawisz żeby cała płytka na pilocie zareagowała na polecenie. Tak, działa to w ten sposób, że górna część pilota to jednak wielka plastikowa płytka która obsługuje wszystkie klawisze. Trochę to dziwne i niepraktyczne. Do pilota można mówić - obsługa funkcji głosowych telewizora. Pilot nie posiada czegoś na wzór wskaźnika jak w LG.




Przedłużenie IR

Panasonic nie posiada w zestawie okularów zatem do 3D należy je także dokupić osobno. Na ten rok firma przygotowała nowy model okularów. Oprócz tego standard czyli klasyczny pilot, przejściówki na część "dużych" złącz oraz niezbędna dokumentacja.



Zestaw wyposażenia Panasonic



Pilot wygląda dość standardowo ale są zmiany w stosunku do tego co widzieliśmy chociażby rok temu. Mnie taka wersja podoba się bardziej. Jest on także podświetlany. Najważniejsze klawisze są odpowiednio większe.

Obsługa

Ekrany posiadają ogromną ilość opcji dotyczących ustawień telewizora. Właściwie każdy nadaje się do kalibracji profesjonalnej. Najwięcej możliwość daje oczywiście plazma Panasonica ST50 ale, co może zaskakiwać LG - (jeszcze więcej niż w Panasonicu!) (ISF). Także z Sony oraz Samsunga można bardzo wiele wycisnąć. Ale o tym poniżej.


LG



Sony



Samsung



Panasonic





Maciek:
Obraz 2D

LM760s odróżnia się od konkurencji rodzajem zastosowanej matrycy. W tym przypadku jest to IPS. Zaletą tego rodzaju matrycy są przede wszystkim kąty widzenia (poziome). Obraz pod kątem zmienia się na prawdę w minimalnym stopniu. Kolory nie tracą nasycenia, nie ma dominacji żadnego odcienia (czerń nie staje się granatowa), a także nie spada kontrastowość obrazu. Ustawienia fabryczne LG są przeciętne i zdecydowanie warto poprawić je kalibracją, której możliwości są bardzo rozbudowane (między innymi dwa profile do pełnej kalibracji ISF). Telewizor LG osiąga najniższy kontrast pośród rywalizacji - 1500 : 1. To standard w telewizorach z taką matrycą. Na wprost widać straty związane z tym. Przede wszystkim gorszą czerń. Jednak, gdy zmienimy kąt patrzenia to LG będzie błyszczał na tle dwóch pozostałych LCD, bo zachowa oryginalną głębię i wygląd obrazu, niemalże jak plazma. Tu warto nadmienić, że patrzenie pod kątem nie koniecznie oznacza siadanie z boku telewizora. Siedząc w niewielkiej odległości od TV patrzenie np. w róg już powoduje degradację obrazu przez kąt jaki tworzy oko z matrycą. Dlatego LG wygląda bardziej plazmowo.

LM760s posiada funkcję dynamicznego podświetlenia, które pozwala trochę nadgonić słaby kontrast. Niestety nie jest tak dopracowana jak u Sonego. Podczas wygaszania widać jaśniejsze pionowe pasy (spowodowane rozmieszczeniem diód na górnej i dolnej krawędzi). Można powiedzieć, że to taka inna, bardziej dotkliwa, wersja efektu halo. Na wprost nie ma z tym tragedii. Pasy są bardziej widoczne pod kątem. Mimo tych wad funkcja przynosi sporo dobrego. Dzięki niej kontrastowość obrazu jest znacznie lepsza niż np. na samsungu i telewizor w warunkach kinowych sprawdza się znacznie lepiej.

Jeżeli chodzi o walory użytkowe w dzień, w silnie naświetlonym pomieszczeniu to filtr ekranowy w LG jest gorszy niż ten zastosowany w samsungu i sony. Przy dużym oświetleniu zewnętrznym czerń wygląda na płytszą niż u konkurencji. W jasnym pomieszczeniu LG traci niestety też przez jasność wyświetlacza. Maksimum, które da się osiągnąć to 20 - 30% mniej niż konkurencja.

Płynność ruchu: LG niestety najgorzej wypada w naszych testach na odwzorowanie ruchu. Strata do konkurencji wynika przede wszystkim z niskiej ostrości obrazu ruchomego. Poruszające się obiekty zamazują się i nie są czytelne. Taka już natura użytej matrycy. Układ kompensacji ruchu można regulować pod względem redukcji rozmyć (de-blur) i skoków (de-judder). Łącznie mamy kilkadziesiąt kombinacji ustawień do przetestowania. O ile z ostrością nie wiele da się zrobić, tak można poprawić płynność obrazu. Rezultaty są, ale dosyć przeciętne. Nie znalazłem ustawienia, które było by złotym środkiem. Zawsze dało się zauważyć teatr lub judder.

Gmeru: Niema idealnego trybu. Nawet na ustawieniach custom nie dało się ustawić telewizora tak by nie było widocznego teatru a jednocześnie pozbyć się uporczywego judderu. Do tego widać było czasem pojawiające się artefakty.

Podsumowując: LG ze względu na użytą matrycę jest telewizorem z trochę innego świata. Jest to jedyny LCD, który zapewnia dobrą jakość pod kątem. Polecam go przede wszystkim osobom, które będą często oglądać nie na wprost, bo niestety inne ważne aspekty np. ostrość obrazu ruchomego są znacznie gorsze niż u konkurencji. Coś za coś.

Maciek:
HX850 po wyjęciu z kartonu też jest niestety typowo sklepowy - za wysoka jaskrawość, ostrość, brak szarości. Producent dał jednak znacznie więcej fabrycznych profili do wyboru. Odszukać najlepszy z nich było nietrudno - Kinowy. Egzemplarz, z którym zetknąłem się tym razem miał bardzo dobre ustawienia fabryczne, czego nie można było powiedzieć o poprzednio testowanym HX850. Jaki trafi nam się HX850 to loteria (właściwie jak z każdym telewizorem) natomiast o ile natknąłem się już na kilka dobrze ustawionych fabrycznie Sony (oraz Panasoniców), tak z Samsungiem i LG nie mam tak dobrych doświadczeń. Zawsze pozostawiały coś do życzenia. Na HX850 obraz jest przyjemny, ciepły i bliski rzeczywistemu. Ludzka skóra w blasku słońca wygląda naturalnie i nie ma żadnych przerysowań, ani innych rzucających się w oczy wad. Do kolorystyki też nie miałem większych zastrzeżeń, barwy były nasycone prawie w sam raz. Profil Kino oczywiście nie był idealny, dało się odczuć lekko rubinowy odcień na niektórych ujęciach i drobne przekłamania barw. Kalibracja, zniwelowała praktycznie wszystkie drobne niedoskonałości i obraz zrobi się na prawdę super!

Sony HX850 został wyposażony w 8 niezależnych stref lokalnego przyciemniania (wg informacji z katalogu) co jest, przynajmniej o jeden rząd, mniejszą ilością niż w matrycach typu „Full LED”. Oczywistą konsekwencją mniejszej ilości stref jest mniejsza poprawa czerni telewizora. To jednak jest też uzależnione od algorytmów sterujących funkcją wygaszania, które w przypadku Sonego zostały bardzo dopracowane. Subiektywnie można powiedzieć, że funkcja spisuje się bardzo dobrze. Korekcja czerni jest wyraźna, a przy tym matryca nie jest lokalnie przyciemniana na tyle by gubić jakieś detale obrazu, nawet przy silniejszym ustawieniu (dostępne są dwa – Łagodny i Standardowy). Właściwie to działanie funkcji daje takie rezultaty, że trudno uwierzyć, że telewizor jest podświetlony krawędziowo. Pod tym względem HX 850 dobrze imituje „Full LEDa”. Dzięki podświetleniu strefowemu Sony HX850 osiąga znacznie większą kontrastowość obrazu. W warunkach kinowych jest on najbliższy oddawania obrazu tak jak matryca plazmowa.

Wygaszanie strefowe wiąże się zawsze z mniejszym lub większym efektem halo, z reguły negatywny efekt jest bardziej dotkliwy na telewizorach z mniejszą ilością stref. W przypadku testowanego telewizora było odwrotnie. Problem był zauważalny, ale mniej niż we wspomnianym HX920. Trudno powiedzieć, czy jest to efekt dopracowania tej funkcji, czy po prostu ilość stref przekroczyła jakąś dolną granice poniżej której problem zaczyna zanikać.

Płynność ruchu: Sony HX850 posiada bezsprzecznie najbardziej dopracowany układ kompensacji ruchu pośród testowanych telewizorów. Mi przypadły w szczególności dwa ustawienia Motionflow - Standardowy i Wyraźny. W pierwszym z nich ruch jest na prawdę płynny, zbliżony do tego co widzimy w naturze. Ustawienie standardowe prawie całkowicie eliminuje judder czyli skakanie i szarpanie obrazu wynikające z małej ilości klatek np. 24 na filmach blu-ray. To wszystko przy bardzo małej ilości artefaktów, zdecydowanie mniejszej niż u konkurencji. Przy tym ustawieniu zdarza się niestety okazjonalnie zauważyć teatr telewizji, lub coś na pograniczu teatru. Miłośnikom kina zapewne przypadnie do gustu bardziej tryb wyraźny, w którym obraz ma znakomitą ostrość i zmniejszą płynność, aby nie powodować teatru telewizji. Ostrość obrazu ruchomego jest lepsza niż na Panasonicu ST50. Triumf telewizora LCD nad Plazmą pod względem ostrości nie zdarza się często.

Gmeru: Zdecydowany zwycięzca. W HX850 nie potrzeba było wprowadzać trybu custom gdyż już na fabrycznym trybie standard płynność jest idealna a przy tym nie ma problemu z judderem.

Podsumowując: Dobre wyniki Sonego czynią z modelu HX850 telewizor niezwykle uniwersalny. Sprawdzi się on zarówno w warunkach kinowych dzięki funkcji lokalnego przyciemniania jak i w dzień dzięki świetnemu filtrowi ekranowemu. Poza tym producent posiada najlepszy układ poprawy płynności. Minusami są podstawa odchylająca ekran 6 stopni (Gmeru: no chyba, że komuś się to podoba) do tyłu i nierównomiernie podświetlone rogi, tzw. "latarki", chociaż konkurencja też nie jest pod tym względem idealna.


Maciek:
Pierwsze co rzuciło mi się w oczy w przypadku samsunga to wysoki kontrast. Wyglądał spektakularnie. Miałem wrażenie, że do stojącego obok Panasonica ST50 niewiele mu brakowało. Z pomiarów wyliczyłem wartość około 4300 : 1. Nigdy nie udało mi się zmierzyć takiego kontrastu na telewizorze LCD. Oczywiście mam na myśli kontrast rzeczywisty, przy wyłączonych funkcjach lokalnego przyciemniania (których Samsung w sumie nie posiada, ale o tym później). Czy jest w tym jakiś haczyk? Niestety tak - balans bieli. Na ES8000 przy ustawieniach fabrycznych nie istnieje coś takiego jak szarość czy biel, zamiast tego jest cała paleta błękitów i granatów. Obraz jest zimny jak cholera (11 500 K) i dzięki temu taki jaskrawy, poza tym jest przekontrastowany (przepalony). Samsung osiągnął chyba w tym momencie mistrzostwo przyciągania uwagi w sklepie, bo pewnie tylko tam będzie dało się przyciągnąć klienta takim obrazem - sztucznym, ale najbardziej jaskrawym z pośród konkurencji. Do oglądania się to niestety nie nadaje.

Czy da się coś zrobić we własnym zakresie? Przetestowałem wszystkie fabryczne tryby i podstawowe ustawienia związane z nimi. Obrazu nie da się tak łatwo naprawić. Pomiarowo najbliższy temu był profil Kino, ale wcale nie wyglądał przy tym najlepiej. Dobrze, że producent dał możliwość złożonej kalibracji. Obraz udało się właściwie całkowicie "wyprostować". Wyszła wtedy prawdziwa natura tego telewizora, kontrast osiągnął realny poziom 2100 : 1 i już przestał błyszczeć na tle pozostałych LCDeków. Jaki był ES8000 po kalibracji? Generalnie był kolorystyczny poprawny. Udało się przywrócić naturalny wygląd scenom, pozbyć się tego okropnego błękitu. Barwy stały się odpowiednio nasycone. Obraz cieszył oko, przynajmniej na wprost... no właśnie. W klasyfikacji mamy 2 telewizory z odmianami matryc VA, jeden z matrycą IPS i jeden plazmowy. Straszne odbarwianie się obrazu to nieodłączna cecha matryc VA. Ekrany IPS znacznie mniej tracą pod kątem. Plazmowe prawie wcale. Samsung po kątem dostaje w tyłek najbardziej. Żaden element, żaden kolor nie jest już nawet pod niewielkim kątem taki sam. Obraz robi się bardzo bardzo blady. Jeżeli miałbym określić jakiś minimalny kąt pod którym obraz nie traci swoich walorów to dałbym maks. 5 stopni. ES8000 jest telewizorem podświetlanym krawędziowo, z resztą to standard w przypadku Samsunga. Problemem jest brak jakiejkolwiek strefowej kontroli LED. Nawet nie ma takiej "niestrefowej" czyli przygaszającej podświetlenie na ciemnych scenach. na tym telewizor traci niemiłosiernie i odnosi porażkę w konfrontacji z rywalami, w ciemnym pomieszczeniu. Czerń tego telewizora jest znacznie słabsza. Wizualnie jest to przepaść na niekorzyść samsunga. Niski kontrast odbija się w zasadzie na wszystkim - na subiektywnej głębi, "żywości" obrazu i nasyceniu kolorów. Oczywiście można to poprawić schodząc ręcznie z podświetleniem, czy nawet aktywując jakąś funkcję "Eco", ale wpłynie to niekorzystnie na jasne sceny i ogólnie średnia kontrastowość obrazu nie pogłębi się, a natywne 2100:1 w połączeniu ze słabymi kątami to za mało, aby konkurować z resztą telewizorów w warunkach kinowych.

Czy jest jakiś postęp w stosunku do ubiegłorocznej serii D8000? Jeżeli chodzi o sam obraz to nie wydaje mi się. Poprawie uległo natomiast podświetlenie. W ES8000 wygląda równomiernie, oczywiście w granicach "elcedekowej" normy. Wciąż jest i clouding i są latarki, ale problemy są małe na tle konkurencji. W ubiegłorocznych seriach bywało znacznie gorzej.

Płynność ruchu: Samsung nie zachwycił nas swoim układem kompensacji ruchu. Działa on przy tym podobnie do ubiegłorocznych modeli D8000. Można uzyskać lepszą ostrość i płynność obrazu, ale podobnie jak w przypadku LG łatwo zafundować sobie denerwującą nadpłynność. Układ podczas działania generuje też sporo artefaktów. Pod względem reprodukcji ruchu postawiłbym ES8000 gdzieś pomiędzy LG (najgorszy), a Panasonic, czy Sonym.

Gmeru: Jest właściwie identycznie jak w LG. Niema idealnego trybu. Nawet na ustawieniach custom nie dało się ustawić telewizora tak by nie było widocznego teatru a jednocześnie pozbyć się uporczywego judderu.

Podsumowując: Po pierwszym dobrym wrażeniu TV Samsunga może trochę rozczarować. Brak systemu lokalnego przyciemniania znacznie zmniejsza walory użytkowe w warunkach kinowych. Płynność, kąty i ustawienia fabryczne nie są na zbyt wysokim poziomie. Nie tego byśmy oczekiwali od tak drogiego telewizora.


Maciek:
ST50 to jedyny telewizor plazmowy w naszym teście. Seria ST nie posiada trybów THX, które występują w wyższych seriach GT50 i VT50 i pozwalają wyciągnąć 80% - 85% możliwości telewizora już po wyjęciu z kartonu. Tryby fabryczne są przeciętne, głównym mankamentem jest balans bieli - albo za ciepły albo za zimny, w zależności od tego, który profil wybierzemy. W konsekwencji obraz jest albo żółtawy, albo zimny i trochę wyprany z kolorów. Warto skalibrować, tym bardziej, że tegoroczna seria "ST" posiada możliwość pełnej kalibracji (jak w ubiegłorocznych G i GT).
Tegoroczna plazma Panasonica jest dosyć jasna. 140cd/m2 to w prawdzie wciąż dwa, lub dwa i pół raza mniej od LEDowej konkurencji, ale wystarczająco, aby w miarę komfortowo oglądać w dzień. Ubiegłoroczne TV Panasonic dawały z siebie około 120cd/m2, mamy więc przynajmniej 15% poprawę. Świetna czerń - zmierzona na poziomie 0,012cd/m2 daje ogromy kontrast. Jednak aby cieszyć się tymi walorami potrzebujemy odpowiednich warunków oświetleniowych. Plazma bowiem nie pozwala wykorzystać nawet ułamka swoich możliwości w jasnym pomieszczeniu. W dzień doskonała czerń ulatuje z telewizora pod wpływem światła zewnętrznego. Model VT50 jest trochę lepszy pod tym względem (jest wyposażony w lepszy filtr ekranowy), ale nawet to nie pozwala konkurować z telewizorami LED. Obraz w dzień jest po prostu bardzo płaski i mało czytelny. Tym bardziej, że refleksy świetlne mocno odbijają się od błyszczącej powłoki Panasonica i rażą. Gdybym planował zakup telewizora do jasnego pomieszczenia, to przemyślałbym wybór plazmy dwa razy.

Czy ST50 ma jakieś przewagi nad ubiegłorocznymi VT30/GT30? To najczęstsze pytanie jakie przewija się przez fora. Powiem tak: różnice są, poprawę można zauważyć, ale na pewno nie na pierwszy rzut oka. Tym bardziej, jeżeli oba telewizory będą skalibrowane. Nowa seria wnosi w prawdzie lepszą czerń, lepszą jasność i kilka drobnych usprawnień, ale przy obecnej jakości plazm nie można liczyć już na jakościowe przeskoki. Jeżeli ktoś jest zadowolony z VT30, to na pewno będzie też zadowolony z ST50, ale dopłacać 30 czy 40% ceny żeby wymienić jeden TV na drugi moim zdaniem nie ma sensu. Seria "50" jest trochę bardziej odporna na powidoki, ale nadal można je zaobserwować wyświetlając statyczny obraz przez dłuższy czas.
Nadal nie poprawiono problemu 50Hz. A problem ten jest dotkliwy i łatwo wychwytywalny nawet przez laików. Mówię to z doświadczenia, bo często klienci pytają się mnie "czemu twarze są takie rozmazane" nie mając pojęcią o tym problemiem. Stwierdzenie, jakie przeczytałem kiedyś innym teście "ja problemu 50Hz nie zauważam" jest wierutną bzdurą. Jak dokładnie objawia się ten problem opisałem kiedyś:

 

Problem rozdwajania się krawędzi obiektów, często podciągany pod problem 50Hz, nie jest tylko cechą TV Panasonica. Dotyczy on każdego telewizora (niezależnie od technologii) zwielokrotniającego wyświetlanie klatek obrazu. Wspomniany „problem 50Hz” to przede wszystkim problemy takie jak posteryzacja i banding kolorów (szczególnie widoczny na twarzach) w ruchu. W skrajnym przypadku przesuwający się obraz wygląda jakby był namalowany farbami, a nie zarejestrowany kamerą. Nowa seria telewizorów niestety nadal cierpi na tę przypadłość. Dobrą wiadomością jest natomiast to, że aktywowanie systemu Intelligent Frame Creation, potrafi ograniczyć ten problem. Ustawienia „minimalne” lub „pośrednie”, które nie powoduje efektu teatru telewizji, dają zauważalną poprawę. Ustawienie „maksymalne” wydaje się rozwiązywać problem, jednak wprowadza ono artefakty i irytującą nadpłynność.

 
Czy warto dopłacać do modelu VT50? Moim zdaniem tylko wtedy, gdy zależy nam na wbudowanym tunerze DVB-S2 (satelitarnym), lepszym designie i (minimalnie) lepszym działaniu w dzień. Pod względem obrazu modele można śmiało powiedzieć że są identyczne. Marketingowe cechy typu 2000Hz vs 2500Hz nie dają wymiernych różnic. ST50 dodatkowo pozwala uzyskać jaśniejszy obraz po kalibracji. Różnica w cenie między tymi modelami jest dosyć wysoka. To ujmuje opłacalności zakupu modelu najwyższego.

Z telewizorem plazmowym wiąże się jeszcze jeden problem - banding, czyli brak odpowiedniej ilości przejść tonalnych wyświetlanych w scenie. Chociaż na codzień może bardzo nie przeszkadza, tak w konfrontacji z wolnymi od problemu telewizorami LCD wyglądało to w niektrych scenach (głównie chmurach, lub refleksach świetlnych) brzyko. Przy odtwarzaniu materiału 24p banding nie jest duży. Potęguje się on przy 50Hz. Zakochani w plazmach upierają się, że bandingu nie widzą, więc uchwyciłem go na zdjęciach :

Plazma (ST50):


LCD (dowolny z testowanych)



Płynność ruchu: Plazma z natury nie potrzebuje układów poprawy płynności, aby osiągnąć dobrą ostrość w ruchu. Potrzebuje jej natomiast, aby ograniczyć skoki (judder). Pod tym względem Panasonic ma najwęższe możliwości ustawień Właściwie tylko 3 tryby (Intelligent Frame Creation / 24p Smooth Film) - minimalne, pośrednie i maksymalne. Pierwsze dwa poprawiają płynność w niewielkim stopniu. Trzecie z nich skutkuje fatalnym teatrem. Pod względem ruchu plazma wygląda dosyć "kinowo", czyli mamy klasyczny judder, pogarszany trochę przez rozdwajające się krawędzie. Na krawędziach często zauważamy delikatnie ciągnące się smugi fosforu. Mimo to ruch wygląda bardzo dobrze, dzięki doskonałej wyrazistości.

Gmeru: Dla mnie to największy ból tego telewizora. Plazma niestety to do siebie ma. Albo ogromny teatr czyli duża nadpłynność a przy tym spore artefakty przy szybkich ruchach kamery w filmie albo mega wielki judder Gdyby nie ten problem ten telewizor byłby idealny na nocne seanse filmowe. A tak pozostaje niesmak.

Podsumowując: Panasonic ST50 jest doskonałym telewizorem, ale nie jest uniwersalny. Jego plazmowe zalety - głęboka czerń, pełne kąty widzenia, znakomity kontrast i brak denerwujących problemów z podświetleniem w rogach czy cloudingiem sprawiają, że w do projekcji filmów w warunkach kinowych jest niezrównany. Staram się uciekać od skrajności, ale myślę, że w takich zastosowaniach LCD nigdy nie doścignie telewizora Plazmowego. Niestety, w innych zastosowaniach nie jest już tak fajnie. W dzień telewizor jest zwyczajnie ciemny. Podczas oglądania telewizji bug 50Hz wkurza niemiłosiernie. Telewizor migocze (przynajmniej dla niektórych). Pozostają powidoki po logo. Takich drobne wady oczywiście nie wykluczają plazmy z użycia w dzień, ale wypadnie ona znacznie gorzej niż stojący obok dobry LED.



TV do filmów w warunkach kinowych - ranking:

Panasonic TX-P42ST50 (4pkt)
Sony HX850 (3pkt)
LG LM760s (2pkt)
Samsung ES8000 (1pkt)

Uniwersalny TV (telewizja, filmy, dzień, noc) - ranking:

Sony HX850 (4pkt)
Panasonic TX-P42ST50 3pkt)
LG LM760s (2pkt)
Samsung ES8000 (1pkt)

Anegdotka
Fotografowanie obrazu nie ma większego sensu, ale błędy ustawień fabrycznych na samsungu dały się łatwo uchwycić na zdjęciach:

Samsung:


LG:



płynność ruchu, ostrość: ranking:

Sony HX850 (4pkt)
Panasonic TX-P42ST50 (3pkt)
Samsung ES8000 (2pkt)
LG LM760s (1pkt)

Sekcja pomiarów (od lewej: Samsung ES8000, Sony HX850, LG LM760s(wkrótce), Panasonic ST50(wkrótce)):

Obraz fabrycznie na wprost



Obraz po kalibracji na wprost



Obraz po kalibracji pod kątem



reprodukcja obrazu,po kalibracji: ranking:

Panasonic TX-P42ST50 (4pkt)
Sony HX850 (3pkt)
LG LM760s (2pkt)
Samsung ES8000 (1pkt)

obraz w trybach fabrycznych ranking:

Sony HX850 (4pkt)
Panasonic TX-P42ST50 (3pkt)
LG LM760s (2pkt)
Samsung ES8000 (1pkt)

Wyniki kalibracji są bardzo podobne na każdym z wyświetlaczy, a co za tym idzie obraz po kalibracji jest bardzo zbliżony na wszystkich telewizorach. Oczywiście pod warunkiem, że obserwujemy obraz po kątem prostym. Prawdziwa przewaga jednego telewizora nad drugim wychodzi dopiero w scenach, gdzie docieramy do granicy możliwości danego z nich np. w ciemnych scenach - tam, plazma, wygląda znacznie lepiej od wszystkich ledów.

Plazma uzyskuje pierwsze miejsce w rankingu, a to za sprawą niebywałego kontrastu - aż 8 500:1 (czerń na poziomie 0,011cd/m2). W warunkach kinowych daje to znacznie lepsze wrażenia wizualne. Obraz ma znakomitą głębie i plastyczność. Mamy wrażenie, że patrzymy przez okno na świat, a nie na telewizor. To znacznie więcej niż są w stanie zapewnić "elcedeki". W tej konkurencji na drugim miejscu plasuje się samsung i sony z wynikami około 2 200:1. Na samym końcu jest LG z wynikiem ~1 300:1. Mimo to, to samsung zajmuje ostatnie miejsce, a to dlatego, że brak mu funkcji lokalnego przyciemniania, które sprawnie podnoszą wrażenie kontrastu w telewizorach Sony i LG. Brak jakiejkolwiek funkcji local dimmingu bardzo dużo ujmuje telewizorowi przy nocnych seansach.

LG 47LM765S VS Sony KDL-46HX850 VS Samsung ES8000 VS Panasonic TX-P50ST50E

TV przy wyłączonej kontroli LED:


TV przy włączonej kontroli LED:


Przykład świetnie pokazuje jak dobra strefowa kontrola podświetlenia może poprawić kontrastowość scen. Przy wyłączonej kontroli LG jest wyraźnie najgorszy, ze względu na najniższy natywny kontrast matrycy. Po uruchomieniu funkcji jest on znacznie lepszy od np. samsunga, który takiej kontroli nie posiada wcale (mimo zapewnień o jakimś "micro dimming ultimate".Samsung ma wyraźnie "oszukane" regulowanie LEDami. Naprawdę dziwnie to wygląda. A materiał bardzo fajny (demo Sony) gdzie róża się ściemnia i rozjaśnia. No i jak widać Samsung wtedy głupieje.....


Jak interpretować pomiary?

1. Oddanie barw - diagram pokazuje pokazuje pozycje referencyjne badanych barw, oraz pozycje zmierzone koloru jasnego (100% jasności) i ciemnego (50% jasności). Im dalej stoi kropka od swojej pozycji tym większe przekłamania kolorystyczne pokrewnych barw na telewizorze. Na diagramie jest często dobrze dobrze widać wpływ fabrycznie zbyt wysokiej temperatury barwowej (zimnej bieli) na oddanie kolorów - wszystkie kierują się wtedy ku błekitowi.
2. Błędy deltaE barw - Różnica zmierzonej próbki od wzorca wyrażona w jednostkach. Im większa deltaE tym większy błąd. Obliczenie uwzględnia przekłamania zarówno odcienia, nasycenia jak i jasności badanego koloru. Podane wartości deltaE można bezpośrednio porównywać z innymi telewizorami, ponieważ użyta formuła odwzorowuje zdolność do rozróżniania kolorów przez ludzkie oko.
3. Balans bieli - Odpowiednie odwzorowanie bieli jest pierwszym krokiem do uzyskania obrazu bez przekłamań i denerwujących zafarbień. Wykres zbieżności składowych przestawia balans bieli w całym zakresie jasności, czyli od pełnej czerni do śnieżnobiałej bieli. jeżeli składowe pokrywają się oznacza to, że cała paleta szarości telewizora ma neutralny odcień.
Poniższy obrazek pokazuje jak nieprawidłowy balans bieli zachwiewa reprodukcję obrazu:



4. błędy deltaE bieli - przekłamania palety szarości, analogiczne do deltaE kolorów
5. Gamma (charakterystyka jasności) - Współczynnika gamma określa natężenie światła ekranu w stosunku do sygnału źródłowego. Zbyt wysoki współczynnik spowoduje przyciemnienie i przytłumienie obrazu. Zbyt niski da obraz prześwietlony i zbyt jaskrawy. Jeżeli przebiej jest nierównomierny (miejscami za wysoki, a miejscami za niski) może powodować to poważne problemy na przykład: przekontrastowanie, przepalenie, słabą widoczności detali, brak półtonów. Optymalną wartość gamma dobiera się do matrycy, pory oglądania i warunków oświetleniowych, jednak najczęściej pożądaną wartością jest 2.2.
Poniższe obrazki pokazują jak niewłaściwa gamma może zaburzać reprodukcję obrazu (środkowy obrazek wyświetlany jest poprawnie):








Skalowanie i obróbka sygnału

Skalowanie i obróbka sygnału - ranking:

Panasonic TX-P42ST50 (4pkt)
Sony HX850 (3pkt)
LG LM760s & Samsung ES8000 (2pkt)

Czasy gdy jakość skalowania miała kluczowe znaczenie w wyborze telewizora przemijają. Kanałów HD mamy coraz więcej, a SD zawsze pozostaną słabe, choćby nie wiem jak dobry procesor pracował na poprawę jakości obrazu. Podczas testów zrobiliśmy kilka subiektywnych porównań materiału antenowego w niskiej rozdzielczości, ale nie wynikało z nich nic szczególnego. Wszystkie testowane telewizory skalowały na podobnym poziomie, aczkolwiek na plazmie tradycyjnie wyglądało to troszkę lepiej. To już zasługa samej matrycy plazowej, na której odcięcia przejść tonalnych są ostrzejsze i przy SD daje to lepszy wygląd. W przypadku LEDów można zawsze nadgonić suwakiem ostrości, ale nie warto przesadzać, bo skutkuje to masą artefaktów i fałszywych konturów.

Wszystkie z TV mają funkcje redukcji szumów. Ustawiając na auto nie doszukaliśmy się negatywnego wpływu na obraz w dobrej jakości, za to ziarnistość była skutecznie usuwana. Testowane modele sprawdzały się w tym teście prawie tak samo. Sony HX850 posiada najwięcej funkcji poprawy jakości pod nazwą "tworzenie realizmu", ale prawdę mówiąc nie wnoszą one wiele. Poprawa rozdzielczości zwyczajnie wyostrza obraz, a redukcja zakłóceń go rozmywa. Ciekawszą funkcją jest łagodna gradacja, czyli zwiększanie ilości odcieni kolorów. Daje to wyraźną poprawę w szczególności na bardzo słabych materiałach z internetu.

Przykład skalowania obrazu SD YouTube z modelu HX850 z procesorem X-Reality Pro:







Gmeru:
Technologia 3D

Technologia 3D - ranking:

Sony HX850 & Samsung ES8000 (4pkt)
Panasonic TX-P42ST50 (3pkt)
LG LM760s (2pkt)



Technologia 3D to nieodzowny element testowanych modeli. Każdy z producentów dość mocno to podkreśla. W naszym teście mamy zderzenie trzech dostępnych na rynku opcji 3D. Po pierwsze technologia aktywna spotyka się z pasywną a po drugie technologia LCD z technologią plazmową. Czyli idealny test na sprawdzenie, które 3D jest w tej chwili najbardziej dopracowane i komfortowe.

Sony i Samsung to zdecydowani liderzy jeżeli chodzi o jakość 3D. W porównaniu do LG wygrywają przede wszystkim rozdzielczością. Niestety technologia pasywna Cinema 3D LG wygląda fajnie gdy nie mamy bezpośredniego porównania. Wtedy może się wydawać, że jest całkiem przyjemnie. Ale wprawne oko od razu dojrzy znaczący brak rozdzielczości (czyt. linii) - czym właśnie charakteryzuje się "pasyw". Najgorzej prezentują się to w grach z konsol oraz z sygnału satelitarnego gdzie już wyjściowo jest on przecież gorszej jakości niż 1080p w 3D. Sony i Samsung w tym roku zrównały się jasnością obrazu z technologią pasywną. Skok w porównaniu do modeli z przed 2 lat jest niesamowity. Jasność była zawsze największą zaletą pasywu obok lekkich okularów. Ta druga zaleta też zresztą została pogrzebana gdyż zarówno Sony jak i Samsung mają w tej chwili super lekkie okulary. Akurat Sony jest w tej chwili najlepiej wyposażone ponieważ okulary są wykonane doskonale - z bardzo dobrej jakości materiałów (tytanowe elementy). Samsung to niestety tandetny plastik. Z kolei plazma to niestety bardzo ciemny obraz. W tym roku widać to wyjątkowo na tle dopracowanej konkurencji (tak samo jest w modelu VT50).

Crosstalk w każdym modelu jest bardzo podobny - w dobrze wykonanych filmach 3D można stwierdzić właściwie jego brak. Jedyne niuanse, które da się wychwycić to to, że na LG nie można patrzeć z kątów góra dół bo obraz 3D zanika a w Sony nie można za mocno kręcić głową na boki bo następuje taki sam efekt.

Podsumowując bezapelacyjnie Sony - Samsung numer 1 w 3D. LG nie ma rozdzielczości a Panasonic niestety jest bardzo ciemny.

Sony okulary:

Zdecydowanie najlepiej wykonane i najlepiej leżące okulary 3D. Charakteryzują je przede wszystkim tytanowe elementy. Są bardzo lekkie. Zakładając je mamy wrażenie zakładania okularów w technologii pasywnej. Tak to już ten poziom lekkości. Posiadają wbudowany akumulator.





Samsung okulary:

Okulary te dodawane są do zestawu z telewizorem. I niestety to widać. Straszny plastik i taniość. Zasilane są baterią wkładaną od przodu. Mam wrażenie, że szkła są zbyt blisko siebie. Niektóre osoby będą widzieć plastikowe obwódki.Zaletą na pewno jest ich waga - są także bardzo lekkie.




LG okulary:

Technologia pasywna i wszystko jasne. Okulary równie dobrze mogłyby być noszone na co dzień bo w sumie niczym się nie różnią ;-). Lekkie, wykonane bez żadnego polotu. No chyba, że polotem może być ich kolor.




Panasonic okulary:

Trzeba przyznać, że Panasonic baaaaaardzo ewaluował pod względem wykonania okularów na przełomie lat. Generacja z 2012 jest bardzo dopracowana ale jak pokazuje konkurencja mogło być jeszcze lepiej czyt. lżej. Jednak trudno tutaj narzekać bo okulary są także dość lekkie. Ładują się na USB czyli mają akumulator.




Funkcje internetowe

Funkcje internetowe - ranking:

Sony HX850 (4pkt)
Samsung ES8000 (3pkt)
Panasonic TX-P42ST50 & LG LM760s (2pkt)

Testowane modele posiadają bardzo rozbudowany aspekt sieciowy. Mamy tutaj do czynienia z czołówką firm, które posiadają w tej chwili najbardziej rozbudowane aspekty Smart TV. Zarówno LG, Sony, Samsung jak Panasonic mają do zaoferowania naprawdę sporo. Pokrótce przyjrzymy się jakie są różnice i kto ma tych dodatków najwięcej oraz jak zostało podane do użytkowania (wygoda obsługi).


Po odpaleniu ukazuje nam się bardzo ładne menu. To co jest siłą przeglądania usług sieciowych na LG to Magic Remote, który opisaliśmy już wcześniej. Dzięki temu wskaźnikowi nawigacja jest naprawdę prosta, szybka i przyjemna. Telewizor posiada oprócz zwykłej wtyczki Ethernet także kartę bezprzewodową. Szybka konfiguracja i już jest internet w TV. Po naciśnięciu klawisza My Apps ukazuje nam się główne menu nawigacji po aplikacjach. Jest ich całkiem sporo ale zabrakło naprawdę ważnych z punktu polskiego odbiorcy takich jak: TVN Player czy TVP. To duży brak. Kolejną fajną wydawałoby się rzeczą jest możliwość oglądania różnych pozycji w 3D. Serwis video 3D jest jednak tragicznej jakości i dodając do tego pasywną technologię jest to ogromna antyreklama a nie reklama 3D. Za to super sprawuje się przeglądarka www. Jest to po google chrom z google TV, najbardziej dopracowana przeglądarka jaka do tej pory powstała na TV. Szybka, z magic remote bardzo intuicyjna, obsługuje wszystko (np. flash, html5 itp). LG posiada też obsługę np. Facebooka czy YouTube. Nie ma za to Skype'a. Jak więc widać jest nieźle ale LG pod względem internetu odstaje od zestawionej konkurencji, która ma sporo więcej do zaoferowania.












Przeglądarka www na LG:




Sony w tym roku postawiło na przeogromne wsparcie usług sieciowych. Na ten moment firma skupiła się na trzech filarach: SEN (Sony Entertainment Network), Opera TV Store oraz Google TV. Czyli trzy platformy dostarczające najróżniejszy content rozrywkowy. SEN skupia właściwie wszystko co można w tej chwili oglądać na telewizorze podłączonym w Polsce do sieci. Wszystkie najważniejsze serwisy video jak TVN, TVP czy Ipla. Oczywiście dostęp do Facebooka, Skype, Twittera czy YouTube. Do tego dostęp do nowej platformy z różnymi aplikacjami czyli Opera TV Store. Z kolei dostęp do Google TV pojawi się w przypadku podłączenia Blu-ray'a z Google TV. Nastąpi wtedy integracja menu i z poziomu telewizora będziemy mieli dostęp np. do przeglądarki Chrome. Wszystko działa szybko i jest bardzo ładnie podane. Szkoda tylko, że inżynierowie z Sony nie dostarczyli z TV wskaźnika na wzór tego co np. dostarcza LG czyli Magic Remote. Taki rodzaj pilota będzie dostępny wkrótce właśnie z Blu-ray'em Google TV. Póki co pozostaje pilot. Jest także przeglądarka www ale nie działa ona zbyt szybko. Podsumowując jest na tyle bogato, że tv zdobył bez problemu pierwsze miejsce właśnie ze względu na ogromną ofertę dostępnych aplikacji.



SEN - ekran powitalny





Ekran główny Opera TV Store




Google TV Ready
















Samsung kreuje się na lidera Smart TV i rzeczywiście jest w czym wybierać. Przy pierwszym odpaleniu menu Smart TV okazuje się, że należy dokonać niezbędnych aktualizacji by w menu pojawiły się znane polskie aplikacje. Jeżeli czegoś zabraknie należy ręcznie przejrzeć co możemy jeszcze zainstalować na naszym telewizorze. Wybór jest także spory. TVN, TVP czy Ipla to tylko niektóre z dostępnych aplikacji video. Oczywiście mamy dostęp do Facebooka, Skype, Twittera czy YouTube. Przeglądarka www działa całkiem dobrze. Można w miarę potrzeby przejrzeć interesujące nas strony www. Gdyby nie to, że Sony wspiera dodatkowe platformy mielibyśmy remis. A tak zasłużone drugie miejsce.



Przed aktualizacją



Po aktualizacji










Przeglądarka internetowa





Panasonica też warto podłączyć do sieci. Viera Market to dostęp do sporej ilość aplikacji w tym wielu dedykowanych na polski rynek. Jest TVN, jest ipla czy iplex. Ale brakuje np. TVP. Więc wszystkiego nie ma. Oczywiście jest też Facebook, Twitter czy YouTube. Przeglądarka www działa w miarę szybko. Jeżeli mamy ochotę możemy doinstalować kolejne, nowe aplikacje.














Przeglądarka internetowa

]]>